Η Μαρία Καρυστιανού θα μπορούσε να πει ότι έκανε λάθος, αλλά είναι πολύ πολιτικό για να είναι απλό
- 20 ΙΑΝ 2026
Πριν κάποια χρόνια είχα κάνει συνέντευξη με μία ηθοποιό που δεν είναι πλέον στη ζωή. Ζήτησε να τη διαβάσει πριν τη δημοσίευση και με πήρε έξαλλη να μου πει ότι είχα διαστρεβλώσει τα λεγόμενά της, ότι χρησιμοποιούσα λέξεις που δεν χρησιμοποιούσε η ίδια στον λόγο της και λίγο πολύ ήθελε να τα πει από την αρχή. Είχα απλά απομαγνητοφωνήσει όσα είπε, απλά εκείνη τα είχε μετανιώσει. Τι θέλω να πω; Η «διαστρέβλωση» είναι μία σίγουρα εύκολη δικαιολογία όταν δεν θέλεις να αναλάβεις την πλήρη ευθύνη των λεγομένων σου και χρησιμοποιείται κατά κόρον. «Διαστρέβλωση» είδε και η Μαρία Καρυστιανού μετά την αδιανόητη δήλωσή της για τις αμβλώσεις στο Open.
Δεν ξέρω πώς μπορεί να βλέπει κανείς ότι μία απάντησή του «διαστρεβλώθηκε σκοπίμως» όταν τη δίνει σε μία live συνέντευξη στην τηλεόραση. Ωστόσο στη μακροσκελή ανάρτησή της για τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν από τις δηλώσεις της για τις αμβλώσεις που κατά την ίδια είναι θέμα «για δημόσια διαβούλευση» η Μαρία Καρυστιανού σημείωσε ότι άτομα βρίσκονται σε «διατεταγμένη υπηρεσία αποδόμησης» και «προχωρούν σε δολοφονία χαρακτήρα».
Αντί να μιλάμε για «διαστρέβλωση» και σκόπιμη «απογύμνωση» των ΜΜΕ στην αναμετάδοση των δηλώσεών της για τις αμβλώσεις και το γεγονός ότι είπε πως πέρα από το θέμα της νομιμότητας των αμβλώσεων υπάρχει και το ηθικό ζήτημα, ίσως να ήταν καλύτερο να έλεγε ότι προβαίνει σε κάποιες απαραίτητες διευκρινίσεις. Βέβαια και πάλι θα εντοπίζονταν οι αντιφάσεις μεταξύ δηλώσεων και διευκρινιστικής ανάρτησης, αλλά τουλάχιστον δεν θα κατασκευάζονταν για μία ακόμα φορά εύκολοι εχθροί.
Τα ΜΜΕ δεν απολαμβάνουν την εμπιστοσύνη των πολιτών κι είναι εύκολο να πιστέψουν ότι η Μαρία Καρυστιανού έπεσε «θύμα» κάποιας «μονταζιέρας». Μόνο που η συνέντευξη της στο Open ήταν ζωντανή όπως είπαν ο Νίκος Στραβελάκης και η Μίνα Καραμήτρου ξανά και ξανά. Εκτός κι αν έχει δημιουργηθεί AI τεχνολογία που κάνει μοντάζ την ώρα που κάποιους μιλάει live, τότε δεν ξέρω από που μπορεί να προκύψει διαστρέβλωση, όπως δεν ήξερα και τότε με την ηθοποιό πώς η απομαγνητοφώνηση λέξη λέξη μιας συνέντευξης μπορούσε να μην της θυμίζει τον εαυτό της.
«Το γνωρίζω ότι έχουν νομιμοποιηθεί οι αμβλώσεις αλλά μιλάω για το ηθικό θέμα», είπε το πρωί της Δευτέρας 19 Ιανουαρίου η Μαρία Καρυστιανού. «Δεν μπορώ να ιεραρχήσω τα δικαιώματα της γυναίκας και του εμβρύου» σημείωσε σε άλλο σημείο, ενώ ανέφερε πως τα «Θέματα τα οποία μπορεί να αφορούν το πώς θέλουμε να λειτουργεί η κοινωνία μας, μπορούν να λύνονται με τις δημόσιες διαβουλεύσεις». Το ίδιο βράδυ στην ανάρτησή της έγραψε «κανένα ανθρώπινο δικαίωμα δεν μπορεί να τίθεται σε διαβούλευση και διαπραγμάτευση». Ανάμεσα στις 2 δηλώσεις δεν παρεμβάλλεται κανένα mea culpa.
Ακολουθεί η ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού αναλυτικά
«Ανέμενα στωικά χθες μέχρι το βράδυ, παρακολουθώντας την πλήρη “απογύμνωση” των Μέσων Ενημέρωσης.
Δυστυχώς η πλειοψηφία των Μέσων Ενημέρωσης (με ελάχιστες εξαιρέσεις που οφείλω να αναγνωρίσω) ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΘΕΣΜΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ που ανέδειξε η χθεσινή συνέντευξή μου στους κ.κ. Στραβελάκη και Καραμήτρου, και εστίασε ΜΟΝΟΘΕΜΑΤΙΚΑ στην άκαιρη ερώτηση περί αμβλώσεων, που οι ερωτώντες δημοσιογράφοι έκριναν πιο σημαντική στις προτεραιότητές τους από τα προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα μας, δηλαδή τα τεράστια σκάνδαλα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η συνεχής θεσμική εκτροπή, η εξόντωση των αγροτών, η ακρίβεια και η φτωχοποίηση των πολιτών, η κατάρρευση της υγείας και της παιδείας, και τόσα άλλα σημαντικά θέματα που βιώνουμε.
Η χθεσινή απάντησή μου στο θέμα των αμβλώσεων διαστρεβλώθηκε ΣΚΟΠΙΜΩΣ από όσους βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία αποδόμησής μου και συμπράττουν αδίστακτα στο πολιτικό συμβόλαιο δολοφονίας χαρακτήρα μου.
Κανένα ανθρώπινο δικαίωμα ΔΕΝ τίθεται σε διαβούλευση, ΔΕΝ αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης, αλλά ΟΥΤΕ και πεδίο πολιτικών παιχνιδιών, όπως κάποιοι επιχειρούν να παρουσιάσουν.
Όσοι βάλλουν εναντίον μου με αφορμή ένα πολυδιάστατο ιατρικό και νομικό θέμα για το οποίο ο νομοθέτης έχει ήδη προβλέψει, δεν νοιάζονται ούτε για τη θέση της γυναίκας σήμερα, ούτε για τα προβλήματά της, ούτε για τη στήριξη της μητρότητας, ούτε για την υπογεννητικότητα, ούτε για το δημογραφικό πρόβλημα, ούτε για τα δικαιώματα των παιδιών, ούτε για την οικογένεια και την επιβίωσή της!
Ούτε έχουν σκεφθεί γιατί οδηγείται μια γυναίκα ή ένα ζευγάρι στην άμβλωση, πόσο μάλλον για τη βιοηθική.
Το βασικό για αυτούς ήταν και είναι να ανακοπεί με κάθε τρόπο και μέσο, η εντατική “κυοφορία” ενός μεγάλου κινήματος, που μπορεί να αλλάξει τη συζήτηση και να θέσει τη κοινωνία και πάλι στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου και της λήψης αποφάσεων.
Η ανάγκη δημόσιου διαλόγου, στην οποία αναφέρθηκα, αφορά τα πραγματικά κοινωνικά αίτια που οδηγούν χιλιάδες γυναίκες σε αυτή την εξαιρετικά δύσκολη απόφαση: την ελλιπή ενημέρωση των νέων, την απουσία συστηματικής σεξουαλικής αγωγής, την περιορισμένη πρόσβαση σε σύγχρονες μεθόδους αντισύλληψης και, κυρίως τα κενά της κοινωνικής πρόνοιας.
Για τον λόγο αυτό, ο ουσιαστικός διάλογος πρέπει να στραφεί: στη δημιουργία ολοκληρωμένων δομών κοινωνικής πρόνοιας για εγκύους και νέες μητέρες, στη δωρεάν πρόσβαση σε υπηρεσίες οικογενειακού προγραμματισμού και αντισύλληψης, στη στήριξη της μονογονεϊκής οικογένειας, σε επιδόματα και υπηρεσίες που επιτρέπουν σε μια γυναίκα να μη διχάζεται ανάμεσα στην κύηση και την εργασία ή τις σπουδές της.
Η δημογραφική και υπαρξιακή κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα, δεν μπορεί να απαντηθεί με περιορισμούς δικαιωμάτων, αλλά με ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος που προσφέρει πραγματικές επιλογές και αληθινή στήριξη στον πολίτη.
Η ελευθερία της γυναίκας γίνεται ουσιαστική μόνο όταν συνοδεύεται από οικονομική ασφάλεια, πρόσβαση στην υγεία, αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και προστασία της μητρότητας.
Αυτή είναι η διαβούλευση που οφείλουμε να ανοίξουμε: μια συζήτηση για όρους δημόσιας υγείας, κοινωνικής πρόνοιας και σεβασμού των θεσμών, ώστε καμία γυναίκα να μη φτάνει σε αδιέξοδο από φόβο, άγνοια ή εγκατάλειψη.
Με αίσθημα ευθύνης απέναντι στις γυναίκες, στα παιδιά και στο μέλλον της χώρας, πιστεύω σε μια κοινωνία που θα τις στηρίζει μέσα από την πρόληψη, την ενημέρωση και την αλληλεγγύη, και όχι βέβαια μέσα από διχασμούς.
Σας ευχαριστώ».
Η απάντηση των Στραβελάκη- Καραμήτρου
Στην πραγματικότητα κανείς δεν διαστρέβλωσε τις δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού και η αρχική της τοποθέτηση για τις αμβλώσεις παραμένει ατόπημα. Ο νομοθέτης, όπως λέει η ίδια στις διευκρινίσεις της, έχει ήδη προβλέψει την αυτοδιάθεση μας και το να μιλάμε ξανά για «ηθικά» ζητήματα και βιοηθική, ιδιαίτερα με την επιστημονική μας ιδιότητα (όπως έκανε η παιδίατρος Μαρία Καρυστιανού) ανοίγει έναν διάλογο χωρίς λόγο ύπαρξης.
«Η ανάγκη δημόσιου διαλόγου, στην οποία αναφέρθηκα, αφορά τα πραγματικά κοινωνικά αίτια που οδηγούν χιλιάδες γυναίκες σε αυτή την εξαιρετικά δύσκολη απόφαση: την ελλιπή ενημέρωση των νέων, την απουσία συστηματικής σεξουαλικής αγωγής, την περιορισμένη πρόσβαση σε σύγχρονες μεθόδους αντισύλληψης και, κυρίως τα κενά της κοινωνικής πρόνοιας» έγραψε διευκρινιστικά η Μαρία Καρυστιανού και αν είχε πει εξαρχής αυτά τα λόγια ίσως καμία αρνητική αντίδραση να μην είχε συμβεί. Αλλά τα είπε αλλιώς και η κριτική που δέχτηκε δεν είχε να κάνει ούτε με «δολοφονία χαρακτήρα» ούτε με προσπάθεια «απογύμνωσης». Ήταν κριτική σε ένα πρόσωπο που θέλει να μπει στον στίβο της πολιτικής και παρουσίασε επικίνδυνες πολιτικές απόψεις.
Το ζήτημα της νομιμότητας της άμβλωσης λύθηκε στη χώρα μας 40 χρόνια πριν. Πριν, οι αμβλώσεις ήταν παράνομες και φυσικά γίνονταν απλώς χωρίς καμία ασφάλεια. Το 1986, ο νόμος 1609/1986, ο οποίος δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ στις 3 Ιουλίου εκείνης της χρονιάς επέτρεψε τις αμβλώσεις στην Ελλάδα. Η συζήτηση γύρω απ’ το νομοσχέδιο που έφερε προς ψήφιση στη Βουλή το ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε λίγες μέρες νωρίτερα, στις 26 Μαΐου και ολοκληρώθηκε στις 5 Ιουνίου, με τη Νέα Δημοκρατία να είναι σχεδόν η μόνη που το καταψήφισε. «Με το νομοσχέδιο η Κυβέρνηση κατοχυρώνει την υγεία της γυναίκας και πιστεύει ότι με τον οικογενειακό προγραμματισμό θα συμβάλλει ουσιαστικά στη μείωση των αμβλώσεων», έλεγε ο τότε υπουργός Υγείας Γιώργος Γεννηματάς.
Το να μιλάμε για «δημόσια διαβούλευση» 40 χρόνια αργότερα είναι απλά επικίνδυνο, δεν έχω άλλη λέξη για να το περιγράψω. Γιατί μπορεί τα χρόνια να πέρασαν αλλά ζούμε σε μία εποχή όπου στις ΗΠΑ το Ανώτατο Δικαστήριο ανέτρεψε την απόφαση στην υπόθεση Roe v. Wade που εξασφάλιζε στις γυναίκες το δικαίωμα στις αμβλώσεις από τη δεκαετία του 1970, οι pro life πολιτικές επικροτούνται από τον πρόεδρο των ΗΠΑ, ενώ πάνω από 45% των γυναικών παγκοσμίως συνεχίζουν να ζουν σε χώρες με αυστηρούς περιορισμούς ή απαγορεύσεις.
Στην Ελλάδα η εκκλησία συνεχίζει λυσσαλέα να πολεμάει το δικαίωμά μας να ορίζουμε το σώμα μας και την αναπαραγωγή μας (έχει καθιερώσει ημέρα «αγέννητου παιδιού» από το 2019) και στη βουλή υπάρχει ήδη κόμμα (ΝΙΚΗ) που στις επίσημες θέσεις του κάνει λόγο για: «Ένα νομοθέτημα-όνειδος για την Ελλάδα του Πνεύματος, της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας, της Ζωής και της Αγάπης για τον άνθρωπο» όταν μιλάει για τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων στη χώρα μας.
Θεωρώ αυτονόητο πλέον στην Ελλάδα του 2026 ότι αναγνωρίζουμε όλες και όλοι το ανθρώπινο δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς μας (που άλλωστε προβλέπει και το Σύνταγμα). Γι’ αυτό πιστεύω και οι αντιδράσεις ήταν έντονες και ακαριαίες όταν είδαμε να θίγεται για μία ακόμα φορά το εν λόγω λυμένο θέμα και μάλιστα από μία γυναίκα που θέλει να μπει στην πολιτική με ένα κόμμα που δεν θέλει να υπάγεται σε κάποια ιδεολογική ταμπέλα και για την οποία μέρα μέρα θα αρχίσουμε να μαθαίνουμε τις πολιτικές θέσεις της. Αυτή ήταν μία πρώτη πολιτική θέση κι αυτή την πολιτική θέση ήταν που έψεξαν οι επικριτές της. Φυσικά και την εκμεταλλεύτηκαν επικοινωνιακά αυτή τη θέση οι πολιτικοί της αντίπαλοι, όπως και θα κάνουν κατά το συμφέρον τους σε κάθε επόμενη πολιτική θέση που θα εκφράσει. Αυτό δεν είναι έκπληξη.
Έκπληξη θα ήταν να αναγνωρίσει η ίδια ότι έκανε λάθος. Δεν είναι συνηθισμένο φαινόμενο στην πολιτική σκηνή, στην οποία έχει ήδη εισέλθει μέσω των δημοσκοπήσεων και της ανακοίνωσής της για το νέο κόμμα η Μαρία Καρυστιανού.
Η ίδια λέει πως θα κάνει τη διαφορά δημιουργώντας πραγματικό κράτος δικαίου. Όμως η Μαρία Καρυστιανού προτίμησε να χαρακτηρίσει την κριτική «δολοφονία χαρακτήρα» και «σκόπιμη διαστρέβλωση». Καμία διαφορά εδώ, το γνωστό πολιτικό gaslighting που έχουμε συνηθίσει. Κι αυτό είναι πραγματικά κρίμα.
