Η Άννα Κουρουπού είπε τη μεγάλη αλήθεια για την υπόθεση Lindsay Clancy

Η ακτιβίστρια και συγγραφέας Άννα Κουρουπού είδε την υπόθεση της Lindsay Clancy ως αφορμή για να μιλήσει για όλα όσα «τριγκάρει» το να μιλά κανείς για πλευρές της εγκυμοσύνης και της μητρότητας που δεν συνάδουν με το ροζ αφήγημα της απόλυτης ευτυχίας. Η ίδια αναφέρθηκε και στον σχολιασμό που δέχτηκε η πολιτικός Ρένα Δούρου όταν αναφέρθηκε στην εμμηνόπαυση.

Οι πλευρές της γυναικείας ύπαρξης που δεν μοιάζουν με όσα το male gaze επί χρόνια επέτρεπε να λέγονται, αρχίζουν να επικοινωνούνται. Κι αυτό πυροδοτεί ολόκληρα debates. Κι αυτό είναι ταυτόχρονα και το πιο ελπιδοφόρο μετά από μία υπόθεση τόσο ζοφερή όσο αυτή που συζητάμε. Ότι όροι όπως «επιλόχειος ψύχωση» μας γίνονται λίγο περισσότερο γνωστοί. Ξέρεις, η πραγματικότητα των γυναικών υπάρχει όσο κι αν επί χρόνια επιμένουμε να αγνοούμε κάποιες πλευρές της και να τις βάζουμε κάτω από το χαλάκι.

Η Άννα Κουρουπού έκανε μια μακροσκελή τοποθέτηση στην οποία χώρεσε μία μεγάλη αλήθεια. Η υπόθεση αυτή, ανεξάρτητα από την έκβασή της, μπορεί να κάνει κάτι σημαντικό: «Να δώσει σε κάποια γυναίκα τις λέξεις για να περιγράψει αυτό που της συμβαίνει- και ίσως το κουράγιο να ζητήσει βοήθεια εγκαίρως».

Χώρεσε και μία μεγάλη διαπίστωση για όσους εξεγείρονται απέναντι στις γυναίκες οι οποίες μοιράζονται χωρίς ωραιοποίηση τις δύσκολες πλευρές της πραγματικότητάς τους, όπως το στάδιο της λοχείας με τις τεράστιες αλλαγές που επιφέρει στο σώμα και συχνότατα στην ψυχολογία τους και τις επικίνδυνες διαστάσεις που μπορεί να πάρει ή την εμμηνόπαυση- άλλη μία περίοδο αλλαγής τεράστιας.

«Δεν τους ενοχλούν όσα περνούν οι γυναίκες. Τους ενοχλεί που οι γυναίκες άρχισαν να τα λένε», έγραψε κι είναι ένα συμπέρασμα που βγάζουμε ξανά και ξανά κάθε φορά που οι γυναίκες αποφασίζουν να ακολουθήσουν αυτό το τόσο εύκολα λεγόμενο «μίλα» και να το κάνουν για να συναντήσουν χλεύη, αμφισβήτηση, προσβολές.

Η Άννα Κουρουπού πήρε την υπόθεση της Lindsay Clancy ως αφορμή και είπε τελικά αρκετά περισσότερα και πολύ σημαντικά. Τα διαβάζεις αναλυτικά παρακάτω:

«Τα παιδιά είναι νεκρά.

Αυτή είναι η αδιαπραγμάτευτη φρίκη.

Για το αν η Λίντσεϋ Κλάνσι είχε επίγνωση των πράξεων της και ποινικό καταλογισμό, θα αποφασίσει το δικαστήριο όταν ακουστούν όλα τα στοιχεία – όχι εμείς, ανάμεσα σε δύο αναρτήσεις και πέντε σχόλια.

Γύρω από τη δίκη έχει στηθεί ένας κανονικός εμφύλιος.

Από τη μία όσοι την έχουν ήδη ανακηρύξει “τέρας” και θεωρούν ακόμη και την αναφορά στην ψυχική ασθένεια απόπειρα δικαιολόγησης της πράξης.

Από την άλλη, όσοι την έχουν ήδη αθωώσει, πριν αποφανθούν οι ένορκοι.

Χιλιάδες άνθρωποι μοιράζουν διαγνώσεις, ενοχές και ισόβια από την οθόνη τους, με τη βεβαιότητα ανθρώπων που παρακολούθησαν τρία βίντεο και έγιναν ταυτόχρονα ψυχίατροι, εισαγγελείς και δικαστές.

Κι όμως, αυτή η δίκη ανάγκασε εκατομμύρια ανθρώπους να ακούσουν για πρώτη φορά τις λέξεις “επιλόχεια ψύχωση”.

Να μάθουν ότι μετά τη γέννα δεν υπάρχουν μόνο ροζ κουβερτούλες, ευτυχισμένες μανούλες και διαφημίσεις βρεφικής πούδρας.

Υπάρχουν γυναίκες που αρρωσταίνουν βαριά, που φοβούνται να μιλήσουν, που δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους και που χρειάζονται άμεση ιατρική φροντίδα .

Την ίδια ώρα, στην Ελλάδα, η Ρένα Δούρου μίλησε δημόσια για την εμμηνόπαυση.

Και έπεσαν να τη φάνε.

Την ειρωνεύτηκαν ως “εμμηνοπαυσιακή πρόεδρο”. Αναρωτήθηκαν γιατί μας μιλάει γι’ αυτό, τι μας ενδιαφέρει και αν το επόμενο βήμα θα είναι να μας παρουσιάσει τις εξετάσεις αίματός της.

Την κατηγόρησαν για φλυαρία, αυτοπροβολή και αναζήτηση προσοχής.

Όλα αυτά επειδή μια γυναίκα τόλμησε να προφέρει δημόσια μια λέξη που αφορά τη ζωή εκατομμυρίων γυναικών.

Και κάπως έτσι αποδείχθηκε, μέσα σε λίγες ώρες, γιατί ακριβώς χρειαζόταν να μιλήσει.

Από τη γέννα μέχρι το τέλος της αναπαραγωγικής ηλικίας, η εντολή παραμένει ίδια: ΣΩΠΑ.

Η νέα μητέρα πρέπει να λάμπει από ευτυχία.

Αν παραδεχτεί ότι καταρρέει, είναι αχάριστη ή κακή μάνα.

Η γυναίκα που μεγαλώνει πρέπει να εξαφανίζεται διακριτικά.

Αν μιλήσει για εξάψεις, αϋπνία, αλλαγές στο σώμα, στην ψυχολογία ή στη σεξουαλικότητα της, γίνεται η “εμμηνοπαυσιακή” που μας κουράζει με τα προσωπικά της.

Στη μία περίπτωση μια ποινική δίκη μετατράπηκε σε δημόσιο λιντσάρισμα πριν από την ετυμηγορία.

Στην άλλη, μια απλή αναφορά σε μια φυσιολογική βιολογική μετάβαση αντιμετωπίστηκε σαν χυδαία υπερ-έκθεση.

Και μετά, όταν η σιωπή καταλήξει σε αρρώστια, εγκατάλειψη ή τραγωδία, εμφανίζονται όλοι έκπληκτοι:

“Μα γιατί δεν μίλησε;”

Μίλησε. Απλώς εσείς γελάσατε, την προσβάλατε ή τη στήσατε στον τοίχο.

Το θετικό αυτών των ημερών βρίσκεται ακριβώς εδώ: δύο θέματα που έκαιγαν κρυμμένα βγήκαν επιτέλους στο φως.

Η δημόσια συζήτηση δεν προδικάζει – προφανώς- μια δικαστική απόφαση ούτε μετατρέπει κάθε προσωπική εξομολόγηση σε ηρωική πράξη.

Μπορεί, όμως, να δώσει σε κάποια γυναίκα τις λέξεις για να περιγράψει αυτό που της συμβαίνει — και ίσως το κουράγιο να ζητήσει βοήθεια εγκαίρως.

Δεν τους ενοχλούν όσα περνούν οι γυναίκες.

Τους ενοχλεί που οι γυναίκες άρχισαν να τα λένε».