Η Ειρήνη Σκυλακάκη ανακάλυψε ένα είδος ντροπής που θα σε λυτρώσει

Οι νότες που κέρδισαν τους νόμους

«Η μουσική υπήρχε πάντα στη ζωή μου, κυρίως χάρη στη μαμά μου, που με μύησε σε αυτόν τον κόσμο. Άκουγε υπέροχα πράγματα- υπήρχε μία πόρωση με τον David Bowie και τους Beatles- οπότε είχα αυτά τα ακούσματα από πολύ μικρή. Γύρω στα 13 άρχισα να γράφω κι εγώ. Είχα μια κιθάρα, αρχικά της μαμάς μου, και μετά πήρα και μια ηλεκτρική για την οποία ήμουν πολύ περήφανη. Έγραψα το πρώτο μου τραγούδι και ερωτεύτηκα αυτή τη διαδικασία.

Από τη μία ήμουν το ντροπαλό παιδί και από την άλλη έβγαζα και έναν τελείως άλλο εαυτό όταν ένιωθα άνετα και ασφαλής. Ήμουν φουλ πειραχτήρι, οπότε μάλλον έπιανα τα δύο άκρα: τελείως ντροπαλή ή ατίθασο πειραχτήρι. Οπότε κάπως έτσι νιώθω και με τη μουσική, ότι υπάρχει μια αντιστοιχία. Σε γενικές γραμμές είχα μια πολύ όμορφη παιδική ηλικία. Μεγάλωνα με την αδερφή μου, οπότε είχαμε πάντα παρέα. Έχω πολύ ωραίες αναμνήσεις από εκείνα τα χρόνια.

Όταν άρχισα να παίζω μουσική ήταν σαν να ανακάλυψα ένα μικρό superpower. Ένιωθα ότι έχω κάτι που μου αρέσει να κάνω και που δεν είναι δεδομένο για όλους. Τότε πίστευα ότι δεν μπορούν όλοι να το κάνουν. Τώρα, όμως, η άποψή μου έχει αλλάξει:

Ειρήνη Σκυλακάκη: «Πιστεύω ότι όλοι/ες είμαστε εν δυνάμει καλλιτέχνες. Έχει να κάνει με το πώς επιλέγουμε να ζούμε τη ζωή μας».

«Η τέχνη σχετίζεται με τη σύνδεση που έχουμε με το παιδί μέσα μας και με την ελευθερία να σκεφτόμαστε ελεύθερα. Πολλοί άνθρωποι δεν το επιλέγουν αυτό και είναι απολύτως ok. Παρ’ όλα αυτά, όλοι δημιουργούμε πράγματα, κι αυτό από μόνο του είναι τέχνη».

«Η Νομική ήταν συνειδητή επιλογή, αν και δεν ήμουν ιδιαίτερα ώριμη ως παιδί και άργησα να νιώσω ότι μπορώ να επιλέξω τι θέλω να κάνω στη ζωή μου. Δεν ήμουν σίγουρη προς τα πού να στραφώ. Παρότι αγαπούσα πολύ τη μουσική, ήμουν καλή στα θεωρητικά μαθήματα, οπότε κατέληξα στη Νομική. Στην αρχή ένιωθα ότι κάνω κάτι που δεν με εκφράζει. Στην πορεία, όμως, πήρα πάρα πολλά από αυτή. Πιστεύω ότι κάθε σπουδή είναι καλλιέργεια και έχει αξία. Θα ήθελα να σπουδάσω πολλά πράγματα, έτυχε να σπουδάσω Νομική. Παράλληλα, συνέχισα να ασχολούμαι με τη μουσική: να γράφω τραγούδια και να βελτιώνομαι στα όργανα. Έτσι, λίγο μετά τις σπουδές, μπόρεσα να στραφώ επαγγελματικά σε αυτό που με γεμίζει πραγματικά».

Ειρήνη Σκυλακάκη: «Από τη Νομική έχω κρατήσει έναν τρόπο σκέψης: να βλέπω και τις δύο πλευρές, τις διαφορετικές οπτικές. Και κυρίως την αίσθηση ότι τα καλά έρχονται με κόπο».

«Θυμάμαι να βλέπω κάτι τεράστια βιβλία που με τρόμαζαν, αλλά σιγά-σιγά να τα καταφέρνω. Αυτό το εργαλείο, όταν το εφάρμοσα σε κάτι που αγαπάω, αποδείχθηκε πολύτιμο.

Αν γινόμουν δικηγόρος για μία μέρα, με δεδομένη την υποχώρηση που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια σε ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων- ακόμα και σε ώριμες δημοκρατίες- θα ήθελα να υπερασπιστώ έμπρακτα τέτοιες περιπτώσεις. Για παράδειγμα, την υπόθεση ενός 11χρονου κοριτσιού στο Οχάιο, θύματος βιασμού, που αναγκάστηκε να ταξιδέψει σε άλλη πολιτεία των ΗΠΑ για να κάνει άμβλωση. Το γεγονός ότι εξακολουθούν να τίθενται τέτοια ζητήματα είναι σοκαριστικό».

Από το Φως στην Ντροπή και πάλι πίσω

«Από την εποχή του “In the Light” έχει περάσει καιρός. Θυμάμαι όμως ακόμα εκείνη την απίστευτη αίσθηση: ένα τραγούδι που είχα γράψει σε μια πολύ συγκεκριμένη στιγμή της ζωής μου να βγαίνει στον κόσμο και να συνδέεται με τόσους ανθρώπους. Ήταν μαγικό και εξακολουθεί να είναι. Είναι ένα τραγούδι που κάνει τη δική του πορεία και συνεχίζει να ανακαλύπτεται. Από το 2012 έχουν αλλάξει πολλά. Νιώθω πιο σίγουρη για κάποια πράγματα, αλλά ταυτόχρονα βλέπω τον νεότερο εαυτό μου και αναγνωρίζω ότι και τότε υπήρχε μια άλλη μορφή σιγουριάς, ένας αυθορμητισμός. Τώρα νιώθω μια πιο ήρεμη, ώριμη σιγουριά. Και, όσο περνούν τα χρόνια, νιώθω όλο και πιο άνετα μέσα στο δέρμα μου».

Ειρήνη Σκυλακάκη: «Μου αρέσει πολύ που μεγαλώνω».

«Στο “Shame” αυτή η αλλαγή ήρθε γιατί ένιωσα ότι κλείνει ένας κύκλος με τους προηγούμενους δίσκους. Έχουν αλλάξει πολλά στη ζωή μου, έχω δημιουργήσει τη δική μου οικογένεια, η μητρότητα έχει ανοίξει έναν νέο κύκλο. Όλα αυτά με άλλαξαν βαθιά και ένιωσα την ανάγκη αυτή η εσωτερική αλλαγή να αποτυπωθεί και στη μουσική».

«Ήθελα να εξερευνήσω έναν νέο χώρο, ένα διαφορετικό μονοπάτι. Θυμάμαι κάτι που μου είχε πει η ψυχοθεραπεύτριά μου: αν φανταστούμε ότι είμαστε σε ένα πυκνό δάσος, τείνουμε να περπατάμε το ίδιο μονοπάτι ξανά και ξανά. Όμως, αν δοκιμάσουμε να ανοίξουμε έναν νέο δρόμο, συχνά ανακαλύπτουμε ότι δεν είναι τόσο δύσκολο και οδηγεί σε πιο ενδιαφέροντα μέρη. Αυτό με έχει σημαδέψει πολύ.

Κάπως έτσι οδηγήθηκα και μουσικά σε αυτή τη νέα κατεύθυνση. Έγραψα με διαφορετική αφετηρία. Στο παρελθόν όλα ξεκινούσαν από την κιθάρα. Σε αυτόν τον δίσκο, σχεδόν όλα τα κομμάτια χτίστηκαν αλλιώς. Είχα ως προσωπικό στοίχημα να με ξαφνιάζει η ίδια η μουσική μου, κάθε στροφή, κάθε εξέλιξη. Ήταν μια εντελώς διαφορετική δημιουργική διαδικασία.

Σε ένα κομμάτι έχω ενσωματώσει και τη φωνή του Donald Trump. Η μουσική μάς δίνει τη δυνατότητα να εκφράζουμε κοινωνικές, πολιτικές και προσωπικές ανησυχίες. Πολλές φορές αξίζει να αφήνουμε την τέχνη να μιλάει εκεί που τα λόγια περισσεύουν.

Είμαι πολύ εξοικειωμένη με το συναίσθημα της ντροπής. Κάποιες φορές λειτουργεί προστατευτικά, σαν ένδειξη ότι κάτι δεν συμβαδίζει με τον ηθικό μου κώδικα. Άλλες φορές, όμως, είναι επιβεβλημένη, αποτέλεσμα κοινωνικών συμβάσεων που δεν είναι πραγματικά δικές μας. Αυτή τη δεύτερη μορφή προσπαθώ να τη μάχομαι ενεργά. Με βοηθά να ξεχωρίζω την ντροπή από τις ενοχές: οι ενοχές σχετίζονται με πράξεις, ενώ η ντροπή αγγίζει την ίδια την ταυτότητά μας. Είναι πιο βαθύ και σύνθετο συναίσθημα- και γι’ αυτό με ενδιαφέρει πολύ.

Με τον σκηνοθέτη Dave East ταξιδέψαμε μέχρι το Κέηπ Τάουν για τα videoclips. Αναρωτηθήκαμε πώς θα δημιουργήσουμε έναν οπτικό κόσμο που να ταιριάζει σε αυτή τη νέα μουσική κατεύθυνση. Ήταν ένα μαγικό ταξίδι. Όλοι οι συνεργάτες έφεραν κάτι μοναδικό, και μαζί δημιουργήσαμε κάτι που κανείς μόνος του δεν θα μπορούσε να φανταστεί».

Η μαμά που άλλαξε γιατί δεν είναι μόνο μαμά

«Η μητρότητα με έχει αλλάξει βαθιά. Δεν μου αρέσει να αυτοπροσδιορίζομαι μόνο ως μητέρα, πιστεύω ότι μπορούμε να είμαστε πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Όταν μια ζωή εξαρτάται από εσένα, αλλάζει όλη η ιεράρχηση της ζωής. Αυτό που μου έχει δώσει είναι μια απίστευτη εσωτερική δύναμη. Πολλά πράγματα που πριν με απασχολούσαν, τώρα ξεκαθαρίζουν πολύ πιο γρήγορα.

Το πιο σημαντικό που θέλω να μεταδώσω στην κόρη μου είναι να μην φοβάται την αλλαγή και να πιστεύει στην αγάπη προς τους ανθρώπους και για τη ζωή. Να κάνει πράγματα που αγαπά. Αυτό είναι το πιο σημαντικό. Ειδικά στη σημερινή εποχή, με τις αλλαγές που φέρνει και η τεχνητή νοημοσύνη, δεν υπάρχουν πια οι ίδιες βεβαιότητες για το μέλλον. Αυτό, όμως, μπορεί να γίνει και απελευθερωτικό: μπορούμε να ενθαρρύνουμε τα παιδιά να ακολουθήσουν αυτό που αγαπούν». 

Ειρήνη Σκυλακάκη: «Αν η μητρότητα είχε χρώμα, θα ήταν μοβ, το αγαπημένο χρώμα της κόρης μου».

«Ο Παύλος (σ.σ Παυλίδης) νομίζω ότι χάρηκε πολύ την αλλαγή, γιατί έβλεπε πως ήταν κάτι που έβγαινε πραγματικά από μέσα μου. Δεν του έκανε ιδιαίτερη εντύπωση γιατί δεν ήταν απότομη, ούτε συνέβη από τη μία μέρα στην άλλη. Απλώς έτυχε να γράψω τα τραγούδια μέσα στα τελευταία 2 χρόνια, αλλά υπήρχε μια φυσική και λογική συνέχεια στη διαδρομή που με οδήγησε σε αυτόν τον δίσκο. 

Οι φίλοι μου είναι ανεκτίμητοι. Μεγαλώνοντας συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο πόσο σημαντική είναι η φιλία και πόσο ουσιαστικό είναι να έχεις ανθρώπους γύρω σου με τους οποίους μοιράζεσαι αγάπη και σύνδεση.

Το “Bacon” είναι για μένα μία υπέροχη διαδικασία. Συνεργάζομαι με μια εξαιρετική ομάδα, από την Έμιλυ Λουίζου και την Ιόλη Φιλιππακοπούλου, τη Νίκη Ψυχογιού και τη Χριστίνα Θανάσουλα μέχρι τους ηθοποιούς, και το κλίμα είναι πολύ δημιουργικό.

Για τις 29 Απριλίου στο ΦΙΑΤ έχουμε στήσει ένα διαφορετικό party, κάτι ανάμεσα σε rave και songwriting. Θα είναι μια ιδιαίτερη παραγωγή, σε έναν βιομηχανικό χώρο, με διαφορετικό στήσιμο. Θα παρουσιάσουμε τον νέο δίσκο, αλλά και παλαιότερα τραγούδια σε νέες εκδοχές. Ανυπομονώ να δείξουμε τι έχουμε ετοιμάσει παρέα με τη Frontstage και τη Fine Records».