Η μπασκετική Βασιλική Καραμούζα διεκδικεί το τελευταίο σουτ μέσα σ’ ένα ανδροκρατούμενο «γήπεδο»

– Είσαι μόλις 29 ετών και θα τολμήσω να πω ότι κατακτάς τον κόσμο του μπάσκετ. Θα ήθελα να μας πεις, τι σημαίνει για εσένα αθλητική δημοσιογραφία;

Δεν ξέρω αν έχω κατακτήσει τον κόσμο του μπάσκετ. Κάνω αυτήν τη δουλειά 7 χρόνια. Η αλήθεια είναι ότι μου άρεσε από πάντα ο αθλητισμός και επειδή ήμουν και πολύ κοινωνική, βρήκα τον ιδανικό τρόπο να τα συνδυάσω. Γιατί κλασικά οι περισσότεροι/ες αθλητικογράφοι είμαστε «αποτυχημένοι αθλητές», δηλαδή αθλητές/τριες που δεν μπορούσαμε να κάνουμε πρωταθλητισμό, οπότε κάπως θέλαμε να μείνουμε κοντά στον χώρο.

– Τι σε έκανε να πάρεις την απόφαση και να γίνεις αθλητικογράφος αλλά και γιατί επέλεξες το μπάσκετ;

Εγώ έπαιζα βόλεϊ 10 χρόνια. Μου άρεσε όμως πάρα πολύ το μπάσκετ. Παρακολουθούσα από μικρή, περίπου όταν πήγαινα Γυμνάσιο. Και κάπως έτσι σιγά-σιγά ξεκίνησα. Το πρώτο site που δούλευα ήταν αμιγώς μπασκετικό, οπότε μπήκα σε αυτόν τον δρόμο. Μου άρεσε και εν τέλει δεν βγήκα ποτέ. Πάνω στη δουλειά αν χρειαστεί να κάνεις κάποιο άλλο κομμάτι, το κάνεις. Αλλά η βασική μου ενασχόληση είναι το μπάσκετ. Εκεί στα 16-17 άρχισα να σκέφτομαι τι θέλω να κάνω και αποφάσισα ότι θέλω να γίνω αθλητικογράφος. Μικρή ήθελα να γίνω διακοσμήτρια εσωτερικών χώρων. Αυτό το πλάνο ναυάγησε όταν κατάλαβα ότι απαιτεί σχέδιο και εγώ είμαι άχρηστη. Δεν μπορώ να ζωγραφίσω τίποτα, ούτε σπίτι, ούτε δέντρο.

Βασιλική Καραμούζα: «Η αθλητική δημοσιογραφία είναι ένας τρόπος για να φέρνεις τους αθλητές, τα είδωλα, τα πρότυπα πιο κοντά σου ώστε να βοηθάς τους καθημερινούς ανθρώπους να τους καταλαβαίνουν λίγο καλύτερα».

Πλέον και με τα social media, κάποιοι αθλητές το κάνουν και μόνοι τους, αλλά σίγουρα χρειάζεται και ο/η δημοσιογράφος για να τους βοηθήσει. Δηλαδή, πολλές φορές σε μια συνέντευξη τους βοηθάς να αναπτύξουν τις σκέψεις τους, να μιλήσουν για κάτι που ενδεχομένως δεν θα έκαναν από μόνοι τους. Είναι ένας πολύ ωραίος και απαιτητικός χώρος, όπως όλοι οι κλάδοι της δημοσιογραφίας. Θέλει καθημερινή ενασχόληση, καθημερινή τριβή, πάρα πολλές ώρες δουλειάς. Πρέπει να είσαι πάντα διαβασμένη/ος. Πρέπει να είσαι πάντα έτοιμη/ος να αντιμετωπίσεις καταστάσεις, ειδικά στα live, γιατί δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί ανά πάσα ώρα και στιγμή. Είναι για μένα ένας μαγικός κόσμος που δεν σε κάνει ποτέ να πλήττεις, γιατί κάθε μέρα γίνεται κάτι διαφορετικό.

Υπάρχουν κάποιες καταστάσεις που δεν είναι τόσο ρόδινες αλλά βλέπεις και όλη αυτήν την προσπάθεια των αθλητών πώς έχουν ξεκινήσει από πολύ μικρή ηλικία, πόσο έχουν παλέψει για να φτάσουν εκεί που είναι και να κατακτήσουν τα όνειρά τους. Και έρχεσαι λίγο πιο κοντά τους και καταλαβαίνεις ότι δεν είναι αυτό το απόμακρο που έβλεπες στην τηλεόραση ή που πίστευες. Είναι πάρα πολύ προσγειωμένοι, πολύ φυσιολογικοί, που έχουν ευαισθησίες, που έχουν νεύρα, που θα χαρούν, που θα κλάψουν, που θα λυπηθούν, που θα θέλουν την οικογένεια τους δίπλα. Κι εσύ τους βοηθάς πολλές φορές να εξωτερικεύσουν όλα αυτά τα συναισθήματα.

– Υπάρχει ακόμα το στερεότυπο ότι η αθλητική δημοσιογραφία είναι μια αμιγώς ανδροκρατούμενη δουλειά. Πλέον, στον χώρο, έχουν μπει περισσότερες γυναίκες;

Πλέον ναι. Το 2022 που είχα πάει αποστολή στο Ευρωμπάσκετ, ήταν λίγο πριν ξεκινήσω να δουλεύω στο SPORT24 και έπαιζε η Εθνική ομάδα οπότε υπήρχε μεγάλη απήχηση στο ελληνικό κοινό και εκεί ήταν πολλά Μέσα. Ήμασταν περίπου 20 Έλληνες δημοσιογράφοι και ήμουν η μοναδική γυναίκα.  Δεν υπήρχε άλλη γυναίκα από την Ελλάδα, από άλλες χώρες υπήρχαν.

Βασιλική Καραμούζα: «Πλέον στα γήπεδα βλέπεις περισσότερες γυναίκες αθλητικογράφους. Ο κόσμος αρχίζει να είναι πιο δεκτικός στην ιδέα ότι μια γυναίκα μπορεί να ασχολείται με τα αθλητικά».

Όπως όλα τα επαγγέλματα, υπάρχουν καλοί και κακοί επαγγελματίες, υπάρχουν κάποιοι που κάνουν μια δουλειά γιατί την αγαπάνε και κάποιοι άλλοι που την κάνουν για την προβολή. Και άντρες και γυναίκες. Ο κόσμος έχει αρχίσει να γίνεται λίγο πιο δεκτικός και να καταλαβαίνει ότι έχουν και οι γυναίκες θέση σε αυτό. Όπως έχουν στον επαγγελματικό αθλητισμό, έτσι έχουν και στην αθλητική δημοσιογραφία. Μου αρέσει που βλέπω περισσότερες γυναίκες. Δεν έχω κανένα πρόβλημα όμως να δουλεύω και με άντρες. Όταν ξεκινούσα δεν ήταν κάτι που με φόβιζε το ότι ήταν ένας ανδροκρατούμενος χώρος.

Γιατί μικρή ήμουν και πάρα πολύ αγοροκόριτσο, οπότε είχα την τριβή με το να συζητάω με άντρες, αθλητικά, οπότε ήμουν οκ. Στην αρχή όμως θέλω να σου πω ότι κάποιοι συνάδελφοι του ευρύτερου χώρου με κοιτούσαν λίγο πιο καχύποπτα. Ξέρεις πάντα στην αρχή όταν λένε ποια είναι αυτή, από πού ήρθε, τι ξέρει, τι δεν ξέρει.

Βασιλική Καραμούζα: «Χρειάστηκε να δουλέψω αρκετά για να καταφέρω να αποδείξω σε όλους ότι μου αρέσει πραγματικά αυτό που κάνω. Έχω γνώσεις, διαβάζω συνεχώς πάνω σ ‘αυτό, εξελίσσομαι, προσπαθώ και προοδεύω».

– Πιστεύεις ότι υπάρχει ισότητα σε αυτό το επάγγελμα;

Μισθολογικά δεν ξέρω, δεν μπορώ να σ’ το πω με βεβαιότητα γιατί δεν έχω πλήρη εικόνα του χώρου, ούτε ξέρω ακριβώς πως κινείται η αγορά. Προφανώς έχει να κάνει και με το πόσο μεγάλο όνομα είσαι, πόση καταξίωση έχεις σε αυτόν τον χώρο. Δεν είναι απαραίτητο ότι έχει να κάνει με το φύλο. Έχει να κάνει με την πορεία σου και αυτά που μπορείς να προσφέρεις. Αυτό ισχύει ευρύτερα στην αθλητικογραφία και όχι μόνο στο μπάσκετ που ασχολούμαι εγώ. Παντού θα δεις γυναίκες. Δεν θεωρούν ότι είμαστε υποδεέστερες. Αλλά αυτό έχει να κάνει και πάντα με το ότι πρέπει να αποδεικνύεις την αξία σου.

Βασιλική Καραμούζα: «Οι άντρες συνάδελφοι δεν με προσέχουν παραπάνω επειδή είμαι γυναίκα, μου συμπεριφέρονται πολύ ισότιμα».

– Στην αρχή της καριέρας σου, αντιμετώπισες σεξισμό από συναδέλφους σου;

Σε γενικές γραμμές δεν έχω νιώσει σεξισμό από τους συναδέλφους μου. Έχει να κάνει όμως και με τα όρια που βάζεις. Το πόσο αφήνεις στον άλλον περιθώριο να θεωρήσει ότι μπορεί να σε προσεγγίσει κάπως παραπάνω από φιλικά ή πόσο δείχνεις ότι εγώ αυτήν τη στιγμή εδώ έχω έρθει για να κάνω τη δουλειά μου και δεν με νοιάζει τίποτα άλλο. Ούτε κοιτάω γύρω γύρω, ούτε ψάχνομαι, ούτε τίποτα.

Γενικά επιδιώκω να περνάω όσο πιο απαρατήρητη γίνεται. Πολλές φορές, συνειδητά ή ασυνείδητα, μπαίνω στη διαδικασία να σκεφτώ τι θα φορέσω έτσι ώστε να αποφύγω τα περιττά σχόλια, είτε από συναδέλφους, είτε από αθλητές.

– Πηγαίνεις σε αποστολές, σε γήπεδα, σε διοργανώσεις. Υπάρχει κάποιο σχόλιο που δύσκολα ξεχνάς;

Δεν με έχει φέρει κάποιος σε άβολη θέση, με εξαίρεση ένα περιστατικό με έναν αθλητή στις πολύ αρχές. Ήμουν μέσα στα αποδυτήρια και είχε ξεκινήσει να γδύνεται ενώ ήμουν πλάτη. Δεν έβλεπα και οι υπόλοιποι συμπαίκτες ξεκίνησαν να λένε «η τυχερή της μέρα». Κατάλαβα τι γίνεται. Δεν γύρισα να κοιτάξω. Προφανώς τελείωσα τη δουλειά μου με τον αθλητή που έκανα συνέντευξη, ήμουν με πλάτη και έφυγα χωρίς να γυρίσω να κοιτάξω και χωρίς να πω κάτι. Ήταν και η πρώτη μέρα που είχα πάει στο γήπεδο να δουλέψω. Σήμερα ίσως και να το χειριζόμουν διαφορετικά, ενδεχομένως να απαντούσα κάτι.

Επίσης, κάποια στιγμή κάποιος είχε υπονοήσει ότι είμαι ζευγάρι με έναν συνάδελφό μου, αλλά αυτό μου πέρασε τελείως αδιάφορο. Έχει τύχει να σχολιάσουν όμως άλλη συνάδελφο, να με έχει ενοχλήσει και να έχω απαντήσει. Δεν έχει να κάνει με τον συγκεκριμένο κλάδο. Παντού γίνονται αυτά. Θέλει όντως να έχεις και γερό στομάχι και να έχεις έναν πιο «σκληρό» χαρακτήρα.

– Από τη σεζόν 2024/2025 και 2025/2026 συνεργάζεσαι με τη Euroleague. Όταν σου ήρθε αυτή η σπουδαία πρόταση, ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες;

Με προσέγγισε ένας Ισπανός συνάδελφος που δουλεύει πολλά χρόνια εκεί, δουλεύει δεκαετίες εκεί τον οποίο τον ήξερα μέσω twitter. Εμένα αυτό το μέσο μου έχει ανοίξει πάρα πολλές πόρτες και έχω γνωρίσει πάρα πολύ κόσμο. Κάποια στιγμή, μου έστειλε ένα μήνυμα και μου λέει «θέλω το κινητό σου να μιλήσουμε για κάτι». Είχαν ξεκινήσει ήδη μια σεζόν και έκαναν ένα podcast εβδομαδιαία και μου είχαν πει ότι έψαχναν μια κοπέλα.

Εννοείται είπα «ναι» κατευθείαν. Είναι τεράστια και η χαρά και η τιμή. Και λες αξίζει όλος αυτός ο κόπος που έχω ρίξει όλα αυτά τα ξενύχτια, τα σαββατοκύριακα, οι αργίες, τα βράδια. Γιατί η αθλητική δημοσιογραφία έχει κυρίως βράδια και σαββατοκύριακα. Όταν είχε γίνει αυτό, μετά το είπα στους φίλους μου, το συζήτησα με τον Παντελή Βλαχόπουλο (διευθυντής του SPORT24) και με τους υπόλοιπους συναδέλφους και μου είπαν όλοι εννοείται «ναι», κατευθείαν. Γενικά είναι πολύ υποστηρικτικοί όλοι οι συνάδελφοί μου και με έχουν βοηθήσει πάρα πολύ και μου δίνουν συνέχεια και ευθύνες και καινούρια project και νιώθω ότι με στηρίζουν και με πιστεύουν, το οποίο είναι επίσης πολύ σημαντικό.

Βασιλική Καραμούζα: «Ενώ αυτή η δουλειά είναι πολύ κουραστική, επειδή μου αρέσει πάρα πολύ, δεν με κουράζει. Σπάνια θα πω “βαριέμαι”. Γιατί αυτό έχει συνεχώς δράση».

– Λόγω φορτωμένης δουλειάς, υπάρχει κάτι που μπορεί να στερηθείς μέσα στην καθημερινότητά σου ή συνδυάζεται με την προσωπική ζωή;

Συνήθως ύπνο στερείσαι. Αν θες να χωρέσουν όλα κάπως στο πρόγραμμα, είναι δύσκολο να συνδυάσεις την προσωπική ζωή. Η αλήθεια είναι με το συγκεκριμένο επάγγελμα, πρέπει να βρεις τον κατάλληλο άνθρωπο που θα δείχνει κατανόηση σε αυτά τα τρελά ωράρια. Στους δικούς μου ανθρώπους πήρε πολλά χρόνια για να κατανοήσουν ότι δουλεύω και στις αργίες. Θέλει θυσίες, αλλά με τον σωστό άνθρωπο όλα γίνονται. Αρκεί να υπάρχει και θέληση.

– Από ποιον παίκτη ή παίκτρια του μπάσκετ θέλεις πολύ να πάρεις συνέντευξη;

Το προφανές θα ήταν να πω τον Michael Jordan που δεν υπάρχει κάποιος άνθρωπος να ρωτήσεις και να σου πει «όχι, δεν θα ήθελα», αλλά έχω μια μεγάλη αγάπη στον Stephen Curry από τον οποίο θα ήθελα πάρα πολύ κάποια στιγμή, να με ευλογήσει ο Θεός, να βρεθώ στον δρόμο του και να κάνουμε μια συνέντευξη. Δεν είναι πάρα πολύ εύκολο.

– Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου στόχος;

Βασιλική Καραμούζα: «Θα ήθελα κάποια στιγμή να κάνω περιγραφή αγώνα Euroleague που δεν είναι πολλές οι γυναίκες που το κάνουν».

Το ‘χει κάνει η Δώρα Παντέλη στην Ελλάδα. Αλλά σαν διαδικασία, είναι δύσκολη. Δεν ξέρω αν θα ήμουν καλή γιατί δεν μπορείς να είσαι καλή/ος σε όλα. Βέβαια, αν δεν το δοκιμάσεις, δεν θα μάθεις ποτέ αν είσαι καλή/ος ή όχι, γιατί παίζει ρόλο και το ηχόχρωμα στη φωνή και η ένταση και το πόσο διαβασμένη/ος είσαι και το πόσο γρήγορα αντιδράς. Πρέπει να ξέρεις πολύ καλά τους κανονισμούς για να καταλαβαίνεις τι σφυρίζουν οι διαιτητές, τι συστήματα παίζουν στην άμυνα, στην επίθεση. Οι ομάδες είναι μια δύσκολη πίστα. Ευελπιστώ κάποια στιγμή να μου δοθεί η ευκαιρία να το δοκιμάσω. Δεν έγινα δημοσιογράφος για να φαίνομαι. Μου αρέσει αυτή η επαφή με τους παίκτες, να παίρνω συνεντεύξεις, να βγάλω πρώτη μια είδηση και να τη διαβάσει ο κόσμος από εμάς.

– Τι γεύση σου άφησε αυτή η σεζόν;

Ήταν μια πολύ γεμάτη σεζόν γιατί ξεκίνησε περίπου από τα μέσα Αυγούστου με την προετοιμασία της Εθνικής και στο Ευρωμπάσκετ που ξεκίνησε τέλεια γιατί η Εθνική είχε 16 χρόνια να πάρει μετάλλιο. Οπότε εγώ την τελευταία φορά που είχε πάρει μετάλλιο ήμουν πάρα πολύ μικρή και δεν το θυμόμουν. Ήμουν 12 χρονών το 2009. Άρα ήταν πολύ συγκινητικό, γιατί με την Εθνική ζεις πολύ περισσότερο τους αγώνες. Μπορείς ακόμα και να πανηγυρίσεις στο γήπεδο. Οπότε ξεκίνησε πάρα πολύ ωραία, ήταν πολύ απαιτητική, ήταν πάρα πολλά τα παιχνίδια και οι αγώνες και τα γήπεδα και τα ταξίδια. Τελείωσε λίγο δύσκολα, λίγο ζόρικα, γιατί πάντα οι τελικοί του πρωταθλήματος έχουν τον δικό τους κόπο, τη δική τους φασαρία και λίγο τοξικότητα. Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι αν αγαπάς αυτό που κάνεις λες «κάτσαμε τώρα ένα μήνα, πότε θα έρθει το επόμενο παιχνίδι να πάμε να δούμε;»