Πώς λένε το «μεγαλειώδες show» στα ιταλικά; Valentino couture

Αυτή είναι μια φιλοσοφία την οποία ο Alessandro Michele ακολουθεί πιστά. Αν και αξιοποιεί το ένδυμα αλλά και την παρουσίαση των shows του για να εκφράσει συχνά κάτι «μεγαλύτερο» από τη μόδα (κάτι που ίσως «κουβαλάει» ένα βαθύτερο πολιτικό ή κοινωνικό νόημα), για εκείνον στο τέλος της ημέρας η μόδα υπηρετεί τον θεατή με στόχο την διαφυγή από την πραγματικότητα. Για την παρουσίαση της Spring 2026 Couture συλλογής Valentino, ο Michele μέσα από τη γνωστή του θεατρικότητα και δραματικότητα, αποτίνει φόρο τιμής σε αυτό ακριβώς: στη μόδα ως κάτι «ιερού» που προσφέρεται όχι μόνο για «καλλωπισμό», αλλά κυρίως για απόδραση από την πραγματικότητα.

Με κινηματογραφικό τρόπο -που δεν ήταν καθόλου τυχαίος, μιας και ο ιδρυτής του οίκου Valentino Garavani που απεβίωσε πρόσφατα, αγαπούσε τον κινηματογράφο-, ο Alessandro Michele παρουσιάζει την καλύτερη συλλογή του ως τώρα για τον ιταλικό οίκο, που «παντρεύει» εξαιρετικά την ιστορία του brand με την δική του αισθητική.

Όλη η προσοχή στραμμένη στο ένδυμα: Το θεαματικό show του οίκου Valentino και το «κλείσιμο ματιού» στον ιδρυτή του

Με τη Spring 2026 Couture συλλογή του για τον οίκο Valentino, που παρουσιάστηκε μόλις λίγες ημέρες μετά την κηδεία του Valentino Garavani στη Ρώμη, ο Alessandro Michele κατάφερε να συνδυάσει την απόλυτη απόδραση από την πραγματικότητα με τη θεατρικότητα, αλλά και την άριστη δεξιοτεχνία που χαρακτηρίζει τις δημιουργίες του οίκου.

Μια ηχογράφηση του Garavani, στην οποία περιέγραφε πώς γεννήθηκε η αγάπη του για τον κινηματογράφο, ακούστηκε στην αρχή του show. Ο Ιταλός couturier εξάλλου, μεγάλωσε θαυμάζοντας stars του κινηματογράφου της δεκαετίας του ‘40, όπως τη Hedy Lamarr και τη Lana Turner.

Θέλοντας να εστιάσει όλη την προσοχή στα ενδύματα, αντί της παραδοσιακής πασαρέλας δημιούργησε μια ειδική κατασκευή που εμπνέεται από ένα οπτικό μέσο του 19ου αιώνα, το Kaiserpanorama. Το οπτικό, ψυχαγωγικό μέσο είναι μια κυκλική καμπίνα με πολλά μικρά παράθυρα: σκύβοντας προς αυτά, οι θεατές μπορούσαν να δουν μια εικόνα που, χάρη στη στερεοσκοπία.

Στο show, λοιπόν, τα μοντέλα περπατούσαν ένα-ένα μέσα στην κυκλική «πασαρέλα» που έμοιαζε να περιστρέφεται και να κινείται. Μέχρι 20 καλεσμένοι μπορούσαν να δουν το show μέσα από τα παράθυρα και ο στόχος ήταν ένας: να στρέψουν την απόλυτη προσοχή τους στο ένδυμα. Αποκομμένοι από την πραγματικότητα, ο/η κάθε καλεσμένος/η βίωνε διαφορετικά την παρουσίαση και έβλεπε τα ρούχα διαφορετικά.

Όπως αναφέρεται και στις σημειώσεις του show, με τον τρόπο αυτό ο Michele ήθελε να «εκπαιδεύσει το βλέμμα», το οποίο έπρεπε να εστιάζει σε ένα πράγμα μόνο κάθε φορά. Αυτή ακριβώς η προσήλωση σε μία εικόνα είναι σαν μια μορφή απόδρασης «από τον συγχρονισμό του βλέμματος, από την υπερέκθεση στα Μέσα και από την ταχεία κατανάλωση», όπως αναγράφεται στις σημειώσεις, που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη εποχή. Στο Specula Mundi του (λατινικά για τη φράση «καθρέφτης του κόσμου») λοιπόν, κάθε ένδυμα έφερε μια υπόσχεση υπέρβασης. Και, πίστεψέ με, κάθε ένα από τα ρούχα υπερέβη κάθε προσδοκία.

Πολλά looks της couture συλλογής Valentino έμοιαζαν με τις Art Deco εικονογραφήσεις του καλλιτέχνη Erté που «ζωντάνεψαν» στο show, όπως το λευκό σατέν bias cut φόρεμα που συνοδεύτηκε με μια εκπληκτική ιβουάρ κάπα από βελούδο με κεντήματα και μακριά ουρά, που απογειώθηκε με το συγκλονιστικό, περίτεχνο headpiece από φτερά στρουθοκαμήλου και στρας.

Κάθε μοντέλο της συλλογής όμως, -όπως και στον κινηματογράφο-, είχε τη δική του προσωπικότητα, διαχέοντας δραματικότητα, πράγμα που επέτρεψε στον θεατή να εισχωρήσει ακόμα πιο βαθιά στο σύμπαν του Michele.

Στο “cast” είδαμε χολιγουντιανές σταρλέτες να φοράνε πανέμορφα, χρυσοποίκιλτα ντραπέ φορέματα, αλλά και χειροποίητες δημιουργίες με περίτεχνες κορώνες και εντυπωσιακά μπολερό. Υπήρχαν όμως και οι ελισαβετιανές παρουσίες που με τους τεράστιους γιακάδες και κωμικά φαρδιά πανωφόρια, έκαναν τη συλλογή Valentino να μοιάζει σαν να είναι βγαλμένη από μια άλλη εποχή.

Παρ’ όλα αυτά, υπήρχαν και πιο σύγχρονες εκδοχές της couture μόδας του σήμερα, που εκπροσωπήθηκαν μέσα από τα αστραφτερά, ντελικάτα βραδινά φορέματα, ενώ η μόδα της δεκαετίας του ‘80 έκανε την παρουσία της αισθητή, μέσα από σύνολα όπως το μοβ φόρεμα με τις βάτες και το εντυπωσιακό choker, ενώ το two-piece σομόν μεταξωτό σύνολο που θύμιζε κοχύλι και συνοδευόταν από ένα 40s inspired headpiece, είχε μια δόση κιτς που χαρακτήριζε τη μόδα της εποχής εκείνης.

Φυσικά, από τα highlight της συλλογής, ήταν το πρώτο look που «άνοιξε» το show: ένα μακρύ φόρεμα σε βαθύ κόκκινο φόρεμα που ήταν ξεκάθαρη αναφορά στον Valentino Garavani που απεβίωσε πρόσφατα.

Κάθε εμφάνιση όμως, ήταν ένα υπερθέαμα άξιο λατρείας. Αυτά είναι ρούχα που δεν προορίζονται για ντροπαλές γυναίκες, αλλά για εκείνες που ξέρουν ότι μπορούν να υποστηρίξουν ένα ένδυμα που τους επιτρέπει να διεκδικήσουν τον «χώρο» και τη θέση τους στην κοινωνία.

Αλλά πάνω απ’ όλα, αυτό που κατάφερε να κάνει ο Alessandro Michele με αυτή την συλλογή Valentino είναι να μάς υπενθυμίσει τη σημαντικότητα της στατικότητας. Με το πρόσωπο «κολλημένο» στο παράθυρο, οι θεατές δεν μπορούσαν παρά να απορροφήσουν κάθε λεπτομέρεια. Με τον τρόπο αυτό, το βλέμμα «αιχμαλωτίζεται» το ίδιο και η φαντασία και κυρίως; Αφήνεις το κινητό σου κάτω. Σε έναν κόσμο γεμάτο τραγικότητα και αναταραχές, ο Michele προκαλεί το κοινό του να ονειρευτεί.