Ο μισογύνης Clavicular στην πασαρέλα του 424 είναι ξεδιάντροπο rage bait. Και αυτό είναι το πρόβλημα

Fast forward στο σήμερα, όπου η μόδα και όσα παρουσιάζουν οι οίκοι στις πασαρέλες επηρεάζονται σε τεράστιο βαθμό από τα social media. Η εμμονή με το viral έγινε συνώνυμο της μόδας, κάτι που, ειδικά μέχρι πριν από λίγα χρόνια, θεωρούνταν βασικός παράγοντας επιτυχίας για ένα brand. Ή τουλάχιστον έτσι πίστευαν πολλοί.

Γιατί, ακόμη κι αν το 2023 όλοι μιλούσαν για τον οίκο Coperni και το περίφημο spray-on dress που δημιουργήθηκε πάνω στο σώμα της Bella Hadid κατά τη διάρκεια της παρουσίασης της συλλογής Spring 2023, αυτό δεν προστάτευσε το brand από τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα.

Ούτε ο οίκος Balenciaga είδε τα κέρδη του να εκτοξεύονται όταν ο Demna φιλοξένησε τον Kanye West στο show της Spring 2023 συλλογής του. Ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι λίγες ημέρες αργότερα ο ράπερ και σχεδιαστής θα προκαλούσε αντιδράσεις με τη μπλούζα “White Lives Matter” που παρουσίασε στο δικό του fashion show.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, σε αντίθεση με τη συλλογή του McQueen, η συζήτηση έφευγε από τα ρούχα και κατέληγε στο σοκ. Όχι στον εντυπωσιασμό, αλλά στο shock value ή, όπως είναι περισσότερο γνωστό σήμερα, στο rage bait.

Αν και τα τελευταία χρόνια η μόδα έδειχνε να απομακρύνεται από αυτή τη λογική, τώρα φαίνεται να κάνει βήματα προς τα πίσω. Για ένα διάστημα, η προσοχή είχε στραφεί ξανά στα ρούχα, στον σχεδιασμό τους και στο storytelling ενός show. Τώρα, όμως, μοιάζουμε να επιστρέφουμε στην εποχή του rage bait. Η εμφάνιση του influencer Clavicular στο πρόσφατο show του 424 το επιβεβαιώνει περίτρανα.

Ο αμφιλεγόμενος Clavicular περπάτησε στην πασαρέλα του brand και η παρουσία του έμοιαζε σχεδόν με κακόγουστο αστείο. Στην πραγματικότητα, όμως, αποτελεί την απόλυτη έκφραση του rage bait. Και θα σου εξηγήσω γιατί.

Το rage bait επέστρεψε στη μόδα. Ο Clavicular στην πασαρέλα το επιβεβαιώνει

Λένε ότι κάθε είδους προβολή είναι καλή προβολή. Δεν είμαι, όμως, σίγουρη ότι αυτό ισχύει και σε αυτή την περίπτωση. Ίσως γιατί ο Clavicular αποτελεί μία από τις πιο δυσάρεστες εκφάνσεις του σύγχρονου τοξικού ανδρισμού. Ο 20χρονος Braden Eric Peters (όπως είναι το πραγματικό του όνομα) ή αλλιώς ο «επόμενος Andrew Tate», όπως τον αποκαλούν πολλοί/ες, είναι γνωστός για το ακραίο περιεχόμενο γύρω από το looksmaxxing, τη χρήση ρατσιστικών εκφράσεων που κατά καιρούς χρησιμοποιεί δημόσια και τη γενικότερη αμφιλεγόμενη online παρουσία του. Έχει δε, είχε συλληφθεί έπειτα από ένταλμα για πλημμεληματική επίθεση (battery) και συνωμοσία, καθώς οι αρχές διαπίστωσαν ότι υποκίνησε βίαιο καβγά μεταξύ γυναικών και στη συνέχεια τον δημοσίευσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να τον εκμεταλλευτεί διαδικτυακά.

Η παρουσία του Clavicular στην πασαρέλα αποτελεί ίσως την πιο ξεκάθαρη μορφή rage bait. Δεν είχε καμία προφανή θέση στο show του 424. Και σίγουρα δεν βρέθηκε εκεί για να εξυπηρετήσει κάποιο δημιουργικό αφήγημα της συλλογής. Βρέθηκε για τον ίδιο λόγο που περπάτησε πέρυσι στο show της Elena Velez -ναι, αυτό δεν ήταν το πρώτο του fashion show.

Για τον ίδιο λόγο, άλλωστε, που πέρυσι ο Marilyn Manson -ο οποίος έχει βρεθεί αντιμέτωπος με κατηγορίες από περισσότερες από 15 γυναίκες για σεξουαλική κακοποίηση- άνοιξε το show των Enfants Riches Déprimés στο Παρίσι. Ανεξάρτητα από το πώς αντιμετωπίζει κανείς τις κατηγορίες που έχουν διατυπωθεί εις βάρος του τα τελευταία χρόνια, η παρουσία του συζητήθηκε πολύ περισσότερο από τα ίδια τα ρούχα της συλλογής.

Το γεγονός ότι τα πάντα -στη μόδα και, λίγο-πολύ, παντού- μοιάζουν να οδηγούνται προς μια ωμή και αναπολογητική εκδοχή του rage bait. Βρισκόμαστε σε μια εποχή όπου η πρόκληση από μόνη της δεν αρκεί πια και όπου το μόνο συναίσθημα που φαίνεται πραγματικά να μας κινητοποιεί είναι ο θυμός. Γιατί η μόδα ανέκαθεν προκαλούσε. Αλλά όχι έτσι.

Ο Alexander McQueen σόκαρε το κοινό με το περίφημο Highland Rape το 1995, όμως η πρόκληση λειτουργούσε ως σχόλιο πάνω στην ιστορική σχέση της Σκωτίας με την Αγγλία και όχι ως ένα κενό επικοινωνιακό τέχνασμα. Ο Tom Ford, στα χρόνια του στον οίκο Gucci, έβαλε τον ερωτισμό στο επίκεντρο της πολυτελούς μόδας, χτίζοντας μια ολόκληρη αισθητική ταυτότητα γύρω από αυτόν. Η πρόκληση δεν ήταν το προϊόν. Ήταν μέρος της αφήγησης. Η διαφορά είναι ότι η πρόκληση εξυπηρετούσε μια ιδέα. Υπήρχε ένας διάλογος ανάμεσα στα ρούχα και στο μήνυμα. Η αμφισβήτηση αποτελούσε μέρος του δημιουργικού οράματος.

Στην περίπτωση του Clavicular, όμως, ποια ακριβώς είναι η αφήγηση; Τι προσθέτει η παρουσία του στη συλλογή; Τι μας λέει για τα ρούχα; Θα σου πω εγώ τι μάς λέει. Τίποτα απολύτως.

Αυτό που πρόσφερε η εμφάνιση του Clavicualr ήταν clicks. Σχόλια. Αναρτήσεις. Οργή. Συζητήσεις. Με λίγα λόγια, engagement.

Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της σύγχρονης μόδας. Ότι σε μια εποχή όπου η προσοχή είναι το πιο πολύτιμο ατού του διαδικτύου, το rage bait έχει γίνει πιο αποτελεσματικό από τα πιο καλοραμμένα ρούχα.

Έτσι, σαν fashion lovers, σαν κοινωνία, τρεφόμαστε όλο και περισσότερο από rage bait: όχι για να ανοίξει μια ουσιαστική συζήτηση, αλλά για να βρισκόμαστε σε μια μόνιμη κατάσταση διέγερσης. Εξαγριωμένοι. Έτοιμοι να δικάσουμε. Έτοιμοι να επιτεθούμε. Έτοιμοι να καταναλώσουμε ακόμη περισσότερο content. Και το ειρωνικό σε αυτή την περίπτωση είναι ότι η μόδα υποτίθεται πως λειτουργεί ως μέσο διαφυγής. Ένας χώρος φαντασίας, δημιουργικότητας και (αυτο)έκφρασης. Όταν όμως η μεγαλύτερη συζήτηση μετά από ένα show δεν αφορά τα ρούχα αλλά το πρόσωπο που περπάτησε στην πασαρέλα, τότε το νόημα έχει χαθεί.

Και κάπως έτσι περνούν και τα πιο αισχρά μηνύματα μέσα από τη μόδα. Ότι οι γυναίκες εξακολουθούν να μην υπολογίζονται όσο θα έπρεπε -ούτε στη μόδα, ούτε στη showbiz γενικότερα. Διαφορετικά, πρόσωπα σαν τον Clavicular δεν θα συνέχιζαν είναι ορατά σε αυτούς τους χώρους. Άλλωστε, η εμφάνισή του Conor McGregor στο show του Jimmy Fallon είναι μια ακόμη απόδειξη του πόσο λίγη σημασία έχει πλέον τι εκπροσωπεί κανείς, αρκεί να τραβά την προσοχή.

Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο απογοητευτικό στοιχείο της υπόθεσης. Όχι η παρουσία του Clavicular στο show του 424 καθαυτή, αλλά το γεγονός ότι μιλάμε γι’ αυτήν περισσότερο απ’ ό,τι μιλάμε για τα ίδια τα ρούχα. Γιατί τότε το rage bait έχει ήδη πετύχει τον σκοπό του.