32o Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας: 17-26 Ιουλίου 2026

Το Φεστιβάλ ανοίγει ο διάσημος Γάλλος χορογράφος Yoann Bourgeois με το He Who Falls ενώ μεγάλοι πρωταγωνιστές είναι η Marlene Monteiro Freitas, μία από τις πιο τολμηρές φωνές του σύγχρονου χορού σε ένα εκρηκτικό σόλο, ο ταχυδακτυλουργός και εικαστικός Kalle Nio με τον χορογράφο Fernando Melo, ο Jefta van Dinther με ένα έργο εμπνευσμένο από τη γλώσσα των κωφών αλλά και η ανερχόμενη Γαλλίδα χορογράφος Leïla Ka που μεταξύ άλλων έχει χορογραφήσει την Beyoncé και την Τελετή Απονομής των Βραβείων César. Το Φεστιβάλ κλείνει φέτος με το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής που παρουσιάζει το νέο έργο του Γιώργου Κουμεντάκη Τόσαις φοραίς τόσο κοντά να είμαι, τέσσερα έργα μουσικής δωματίου βασισμένα σε τέσσερα ποιήματα του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη τα οποία μελοποιούνται στο ιδίωμα του αμανέ και ερμηνεύονται ζωντανά, χορογραφημένα από τους Πατρίσια Απέργη, Ηλία Χατζηγεωργίου και Εύα Γεωργιτσοπούλου.

Οι 12 διεθνείς καλλιτέχνες που φιλοξενούνται φέτος στο Φεστιβάλ -5 εκ των οποίων έρχονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα- προέρχονται από Φινλανδία, Βραζιλία, Γαλλία, Γερμανία, Σουηδία, Πράσινο Ακρωτήρι-Πορτογαλία, Σλοβενία, Ολλανδία-Βενεζουέλα και Ισπανία ενώ μεγάλη έμφαση δίνεται φέτος στους Έλληνες δημιουργούς, φιλοξενώντας επίσης 12 χορογράφους.

To 32ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας δίνει μεγάλη έμφαση στη συμπερίληψη αλλά και στις νέες συνεργασίες όπως η σύμπραξη SYSTEMA – For the Greek Performing Arts, με το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου και το Εθνικό Θέατρο για την προώθηση Ελλήνων δημιουργών στο εξωτερικό. Αξίζει να σημειωθεί επίσης πως φέτος, για πρώτη φορά ενεργοποιείται με παράσταση ο αρχαιολογικός χώρος της Αρχαίας Μεσσήνης, σε μια βραδιά που στο τέλος το ίδιο το κοινό θα χορέψει, στο πλαίσιο της νέας ενότητας Dancing with the Community.

Παράλληλα, συνεχίζονται οι πολύ επιτυχημένες περσινές ενότητες Dancing on Screen, Συναντήσεις εκτός Σκηνής, Χορός στην πόλη με παραστάσεις σε δημόσιους χώρους της Καλαμάτας και Χορός σε πόλεις της Πελοποννήσου που φέρνει και φέτος χορευτικές παραγωγές σε 6 πόλεις της Πελοποννήσου. Το Φεστιβάλ συνεχίζει για δεύτερη χρονιά την παραγωγή εκθέσεων για τον σύγχρονο χορό, με την έκθεση Ζουζού Νικολούδη: Η Μεθοδολογία ως Πράξη, βασισμένη στα αρχεία της Ζουζούς Νικολούδη, μίας από τις σημαντικότερες μορφές του σύγχρονου ελληνικού χορού.

Τέλος το Φεστιβάλ ανακοινώνει φέτος τη δημιουργία ενός νέου διεθνούς προγράμματος φιλοξενίας καλλιτεχνών (artists in residency), που θα υλοποιηθεί με τη στήριξη του Ιδρύματος Ιωάννου Φ. Κωστοπούλου. Μέσω αναθέσεων και ανοιχτής πρόσκλησης, δημιουργοί από την Ελλάδα και το εξωτερικό θα φιλοξενηθούν στην Καλαμάτα, προκειμένου να αφιερώσουν χρόνο στη δημιουργία, να γνωρίσουν την πόλη και τους κατοίκους της και να αναπτύξουν προτάσεις με προοπτική μελλοντικών συνεργασιών και συμπαραγωγών. Πρόκειται για μια νέα πρωτοβουλία του Φεστιβάλ που επιδιώκει την ανάδειξη της ιστορίας του ελληνικού χορού και τη σύνδεσή της με τις σύγχρονες καλλιτεχνικές πρακτικές.

Η προπώληση εισιτηρίων του 32ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας θα ξεκινήσει στις 21 Μαϊου 2026.

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ANAΛΥΤΙΚΑ

Το φετινό πρόγραμμα ανοίγει στην Κεντρική Σκηνή του Μεγάρου Χορού Καλαμάτας με το έργο He Who Falls, του καταξιωμένου Γάλλου χορογράφου Yoann Bourgeois [Γιον Μπουρζουά], που παρουσιάζεται στις 17 και 18 Ιουλίου. Ένα έργο που εστιάζει στις έννοιες της αστάθειας και της ευθραυστότητας, προσεγγίζοντάς τες σε πραγματικό αλλά και συμβολικό επίπεδο. Με τη χρήση μιας συνεχώς κινούμενης πλατφόρμας, το έργο προκαλεί διαρκείς μετατοπίσεις, όπου μία και μόνο κίνηση μπορεί να ενεργοποιήσει αντιδράσεις σε ένα ολόκληρο σύστημα. Η αστάθεια, ως συνθήκη του σώματος και του κόσμου, διαπερνά τον χορό και το πολιτικό πεδίο. Είναι η στιγμή όπου η ισορροπία διαταράσσεται, όπου η βαρύτητα γίνεται αισθητή όχι ως δεδομένο αλλά ως μια συνθήκη διαρκούς διαπραγμάτευσης. Τα έξι πρόσωπα λειτουργούν ως ένα είδος μικρογραφίας της ανθρωπότητας, που προσπαθεί να διατηρήσει την ισορροπία της πάνω σε ένα ασταθές έδαφος. Η παράσταση παρουσιάζεται με την υποστήριξη του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδος.

Στις 18 και 19 Ιουλίου, στην Εναλλακτική Σκηνή του Μεγάρου Χορού, κάνει την πρώτη του παρουσίαση στην Ελλάδα ο Jefta van Dinther [Γέφτα φαν Ντίντερ], που μας εισάγει στη λειτουργία της γλώσσας ως πράξη επικοινωνίας αλλά και ως βιωμένη εμπειρία με το Mercury Rising. Ένα έργο που εμπνέεται από τη γλώσσα των κωφών και ανακαλύπτει ένα νέο κώδικα επικοινωνίας. Εδώ το σώμα γίνεται ένα «ασταθές πεδίο λόγου», σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του χορογράφου, ένας τόπος όπου η γλώσσα διαμορφώνεται εκ νέου. Το έργο, που δημιουργήθηκε σε συνεργασία με τους χορευτές, δύο εκ των οποίων είναι κωφοί και ο τρίτος είναι CODA (Child of Deaf Adults – Ακούον Παιδί Κωφών Γονέων), έχει σχεδιαστεί και για κωφά και για ακούοντα άτομα. Η παράσταση παρουσιάζεται με την υποστήριξη του προγράμματος Nationales Performance Netz [Νασιονάλες Περφόρμανς Νετς] της Γερμανίας. Με αφορμή το έργο, θα πραγματοποιηθεί στις 19 Ιουλίου μια συζήτηση με θέμα τη συμπερίληψη στις παραστατικές τέχνες στο πλαίσιο της ενότητας Συναντήσεις εκτός Σκηνής.

Στις 20 Ιουλίου στην Εναλλακτική Σκηνή του Μεγάρου Χορού θα παρακολουθήσουμε το έργο ΙT’S THE END OF THE AMUSEMENT PHASE της Χαράς Κότσαλη, μιας δυναμικής χορογράφου της νεότερης γενιάς που συνθέτει ένα εξαντλητικό κινητικό μονοπλάνο, ένα μαραθώνιο χορού που διατρέχει ταυτόχρονα τη συλλογική και την προσωπική ιστορία. Ένα έργο που υπερβαίνει την πραγματικότητα, διαρρηγνύει τη φόρμα και ανοίγει νέους δρόμους διαλόγου. Το έργο, που έχει επιλεγεί από το Aerowaves Twenty26 και είναι υποψήφιο για το Bloom Prize 2027 του Sadler’s Wells, είναι παραγωγή της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση και η περιοδεία του υποστηρίζεται από το πρόγραμμα εξωστρέφειάς του.

Στις 20 Ιουλίου, στην Κεντρική Σκηνή, παρουσιάζεται το Tempo, μια ανατρεπτική συνεργασία του Φινλανδού ταχυδακτυλουργού και εικαστικού καλλιτέχνη Kalle Nio [Κάλλε Νίο] με τον Βραζιλιάνο χορογράφο Fernando Melo [Φερνάντο Μέλο], σε πρώτη παρουσίασή τους στην Ελλάδα. Το έργο προσεγγίζει με ποιητικό τρόπο την αίσθηση του χρόνου, προτείνοντας μια πιο ανοιχτή και ρευστή αντίληψη της χρονικότητας. Μέσα από αυτή τη συνθήκη που εμπνέεται από τη μαγεία και τον κόσμο των ταχυδακτυλουργικών τρικ, ο θεατής καλείται να αφουγκραστεί τον χρόνο αλλιώς και να τον βιώσει πέρα από τις συμβατικές του παραμέτρους. Χρόνος και βαρύτητα αψηφούνται σχεδόν μαγικά, δημιουργώντας ένα πεδίο εμπειρίας που υπερβαίνει το οικείο και το αναμενόμενο.

Ο Kalle Nio [Κάλλε Νίο] είναι Φινλανδός σκηνοθέτης, εικαστικός καλλιτέχνης και ταχυδακτυλουργός, γνωστός για τη σύνθεση θεάτρου, πειραματικού κινηματογράφου, νέων μορφών τσίρκου και σύγχρονης ταχυδακτυλουργίας. Η ομάδα του, WHS, έχει εμφανιστεί σε περισσότερα από 200 θέατρα σε πάνω από 40 χώρες, αποσπώντας διεθνή αναγνώριση. Ο Fernando Melo [Φερνάντο Μέλο], γεννημένος στη Βραζιλία, έχει αναπτύξει μια διακεκριμένη καριέρα στην Ευρώπη, δημιουργώντας χορογραφίες για κορυφαίες ομάδες όπως το GöteborgsOperans Danskompani, το Skånes Dansteater και το Ballet Hispanico της Νέας Υόρκης. Τα έργα του συχνά ενσωματώνουν στοιχεία μαγείας και σκηνικών ψευδαισθήσεων, εμπλουτίζοντας παραγωγές χορού και όπερας, σε συνεργασίες με τη La Monnaie στις Βρυξέλλες και τη Royal Danish Opera στην Κοπεγχάγη μεταξύ άλλων.

Η 23η Ιουλίου είναι αφιερωμένη σε δύο γυναίκες χορογράφους και σε δύο ορμητικά έργα που τοποθετούν το σώμα στο επίκεντρο ως πεδίο εξέγερσης:

Η Marlene Monteiro Freitas [Μαρλέν Μοντέιρο Φρέιτας], μία από τις πιο τολμηρές και περιζήτητες φωνές της σύγχρονης σκηνής, παρουσιάζει στις 23 και 24 Ιουλίου το Guintche [Γκίντσε] (Live Version) στην Εναλλακτική Σκηνή. Ένα εκρηκτικό solo που ερμηνεύει η ίδια, ένα καλειδοσκόπιο αισθήσεων, όπου το σώμα υπόκειται σε συνεχή μεταμόρφωση. Ένας αδιάκοπος διάλογος εκτυλίσσεται ανάμεσα στη λεκάνη και τα κρουστά, ανάμεσα στη χειρονομία και τον ρυθμό. Μεταμορφώνοντας τον εαυτό της σε πυγμάχο, μάγισσα και χορεύτρια, η Monteiro Freitas ενσαρκώνει πολλαπλές καταστάσεις ταυτόχρονα. Η live εκδοχή του Guintche με τη συνοδεία των μουσικών Henri «Cookie» Lesguillier [Ανρί «Κούκι» Λεγκιγέ] και Simon Lacouture [Σιμόν Λακουτύρ], προσδίδει ακόμα περισσότερο βάθος και ένταση στον υβριδικό κόσμο της Freitas καθώς το έργο ξεδιπλώνεται ως ιεροτελεστία —οικεία και ταυτόχρονα οικουμενική.

Ακολουθεί στην Κεντρική Σκηνή το Maldonne, η πρώτη ομαδική δημιουργία της ανερχόμενης Γαλλίδας χορογράφου Leïla Ka [Λέιλα Κα], στην πρώτη της παρουσίαση στην Ελλάδα. Η Leïla Ka [Λέιλα Κα] έχει δημιουργήσει χορογραφίες για την Beyoncé, την Τελετή Απονομής των Βραβείων César, την Zaho de Sagazan και το Εθνικό Μπαλέτο της Χιλής. Η παράσταση ρίχνει ένα ποιητικό και συχνά ειρωνικό βλέμμα στους ρόλους και τις προσδοκίες που επιβάλλονται στις γυναίκες. Πέντε χορεύτριες σε συνεχή μετακίνηση και επανασύνθεση, όπου κάθε μετάβαση σηματοδοτείται από μια αλλαγή κοστουμιού, συγκροτώντας ένα τοπίο ιστοριών και ταυτοτήτων. Τα σώματα των γυναικών εξεγείρονται, κουβαλώντας τις ιστορίες τους και αμφισβητώντας στερεότυπα και επιβεβλημένους ρόλους. Το έργο έγινε διεθνές φαινόμενο περιοδείας, καθώς μέσα σε διάστημα τριών χρόνων, έκανε πάνω από 100 παραστάσεις φτάνοντας από ένα κατάμεστο Olympia στο Παρίσι έως την Κολομβία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η παράσταση παρουσιάζεται με την υποστήριξη του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδος.

Στις 25 και 26 Ιουλίου στην Εναλλακτική Σκηνή, πέντε Έλληνες χορογράφοι παρουσιάζουν τα έργα τους.

• Ο Κωνσταντίνος Παπανικολάου με το A User’s Manual, ένα solo έργο με χιούμορ που σχολιάζει τη backstage διαδικασία μιας παράστασης χορού. Ο χορογράφος, με μια ιδιαίτερη και προσωπική γλώσσα, μας οδηγεί στο εσωτερικό μιας σύνθετης διαδικασίας, φέρνοντας στο προσκήνιο όλους τους παράγοντες που εμπλέκονται στην πραγματοποίηση μιας παράστασης. Η παρουσίαση της παράστασης υποστηρίζεται από το πρόγραμμα εξωστρέφειας της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση.
• Ο Αντώνης Βαής με το Lunar Seaga [Λούναρ Σεάγκα], ένα υποβλητικό έργο που συγκροτεί έναν έντονα προσωπικό αισθητικό κόσμο. Παραπέμπει σε πολλαπλές θεματικές — τη φύση, τη μετανάστευση, την ψευδαίσθηση — και γεννά διαρκείς συνειρμούς. Ταυτόχρονα, αποκαλύπτει ανοιχτά την τεχνική του διάσταση: τα σώματα των τεχνικών παραμένουν ορατά στο κοινό, χωρίς όμως να διαταράσσεται η μαγεία και η ιδιαιτερότητα του σκηνικού σύμπαντος που δημιουργεί.
• Η Μαίρη Ράντου με το Mountains των Garage21, σε ερμηνεία της Ευαγγελίας Ράντου. Πρόκειται για ένα βαθιά ποιητικό έργο που μοιάζει να επιστρέφει σε μια πρωτογενή κατάσταση, μια πρωταρχική γλώσσα και να συνδιαλλέγεται τελετουργικά με την έννοια του χρόνου. Το σώμα γίνεται ένα αρχαιολογικό τοπίο, ένας τόπος μνήμης, λήθης και διαρκούς μεταμόρφωσης. Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Biennale Teatro, στο πλαίσιο της Biennale της Βενετίας το 2025.
• Η Ίρις Καραγιάν, με το έργο Ποια είναι τα σώματα της εποχής μας;, δημιουργεί ένα ισχυρό ντουέτο που διερευνά το ερώτημα που θέτει ο τίτλος του. Πρόκειται για έναν αναστοχασμό γύρω από το ποιοι είμαστε σήμερα και τί κάνουμε για το μέλλον, πώς ονειρευόμαστε το αύριο σε σχέση με το τώρα.
• Η Ιωάννα Πορτόλου με το Superstar [Σούπερσταρ]. Το υψηλής έντασης και ενέργειας έργο προσεγγίζει σε βάθος την εφήμερη φύση του θεάματος και την αστάθεια μιας ολόκληρης εποχής. Όταν λέμε «τώρα», πού ακριβώς εννοούμε ότι βρισκόμαστε; Είναι το «τώρα» ταυτισμένο με την ανάγκη για υπερβολή; Τι καταλήγουμε τελικά να είμαστε;

Το Φεστιβάλ κλείνει στις 25 και 26 Ιουλίου με το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής που παρουσιάζει στην Κεντρική Σκηνή του Μεγάρου Χορού το νέο έργο του Γιώργου Κουμεντάκη Τόσαις φοραίς τόσο κοντά να είμαι, τέσσερα έργα μουσικής δωματίου βασισμένα σε τέσσερα ποιήματα του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη, τα οποία μελοποιούνται στο ιδίωμα του αμανέ και ερμηνεύονται ζωντανά, προσκαλώντας τους θεατές σε μια εσωτερική και σχεδόν τελετουργική εμπειρία. Τρεις χορογράφοι με έντονη παρουσία στον σύγχρονο χορό, η Πατρίσια Απέργη, η Εύα Γεωργιτσοπούλου και ο Ηλίας Χατζηγεωργίου, προσεγγίζουν το υλικό μέσα από διαφορετικές αισθητικές και κινησιολογικές γλώσσες. Η χορογραφική προσέγγιση, με αναφορές στο street dance ως γλώσσα, δημιουργεί μια ενδιαφέρουσα αντίστιξη, φέρνοντας μια νέα ποιότητα στην ελληνικότητα του έργου και στο ιδίωμα του αμανέ, μέσα από μια σύγχρονη κινησιολογική γραφή.

ΧΟΡΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΜΕΣΣΗΝΗ / DANCING WITH ΤΗΕ COMMUNITY

Η Τετάρτη 22 Ιουλίου είναι αφιερωμένη στον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Μεσσήνης, προτείνοντας μια ιδιαίτερη εμπειρία που συνδέει τον τόπο με την ιστορία του και επαναφέρει τη συλλογική διάσταση του χώρου στο παρόν. Στο πρώτο μέρος της βραδιάς, παρουσιάζεται η παράσταση Amazigh in Situ [Αμαζίγ ιν Σίτου] του Filipe Lourenço [Φιλίπε Λορένσο]. Ο Γάλλος χορευτής και χορογράφος, στην πρώτη του παρουσία στο ελληνικό κοινό, ερευνά το Ahidous [Αχιντούς], έναν παραδοσιακό χορό από το κεντρικό Μαρόκο που συγκαταλέγεται στις σημαντικότερες μορφές συλλογικής έκφρασης των κοινοτήτων του Μέσου Άτλαντα, συνοδεύοντας επί αιώνες τις γιορτές, μέχρι και πρόσφατα. Αντίστοιχα, το Ωδείο Μεσσήνης ή Εκκλησιαστήριο, αποτελούσε στην αρχαιότητα ένα μέρος δημόσιας συνάθροισης, όπου λάμβαναν χώρα θεατρικά και μουσικά δρώμενα αλλά και συγκεντρώσεις του λαού με πολιτικό χαρακτήρα. Στο δεύτερο μέρος, στη νέα ενότητα Dancing with the Community, ο μουσικός της παράστασης Amine Nouri [Αμίν Νούρι] θα συνεχίσει να παίζει ζωντανά μουσική, προσκαλώντας το κοινό να χορέψει, να μοιραστεί τον χώρο και να συναντηθεί με τους άλλους μέσα από μια κοινή, συλλογική εμπειρία. H βραδιά στην Αρχαία Μεσσήνη παρουσιάζεται σε συνδιοργάνωση με την Εταιρεία Μεσσηνιακών Αρχαιολογικών Σπουδών και τον Δήμο Μεσσήνης, και με την υποστήριξη του δικτύου Teatroskop.

ΧΟΡΟΣ ΣΕ ΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ

Καθ’όλη τη διάρκεια του Φεστιβάλ, δύο παραγωγές φέτος θα ταξιδέψουν σε διαφορετικές πόλεις της Πελοποννήσου μέσω του προγράμματος Χορός σε πόλεις της Πελοποννήσου, που πραγματοποιείται σε συνεργασία με την Περιφέρεια Πελοποννήσου και τη στήριξη της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Πελοποννήσου.
Μετά την Αρχαία Μεσσήνη το Amazigh in Situ [Αμαζίγ ιν Σίτου] του Filipe Lourenço [Φιλίπε Λορένσο] ταξιδεύει στην κεντρική πλατεία της Πύλου και στον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Ολυμπίας, σε συνεργασία με τον Δήμο Πύλου – Νέστορος και το Διεθνές Φεστιβάλ Αρχαίας Ολυμπίας αντίστοιχα. Στα σημεία αυτά, η σημασία της συνεύρεσης της κοινότητας μεταφέρεται σε σύγχρονους δημόσιους χώρους και η παράσταση αποκτά νέες διαστάσεις μέσα από τη διάδραση με τον εκάστοτε τόπο και το κοινό του.

Η παραγωγή Do Birds Dream of Flying? των Fabla Collective, εκτός από την Καλαμάτα, παρουσιάζεται επίσης στην Κόρινθο, την Αρεόπολη, το Άργος και την Τρίπολη, με την υποστήριξη της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Πελοποννήσου και σε συνεργασία με τους Δήμους των πόλεων, στη Navarino Agora της Costa Navarino με την υποστήριξη του Ιδρύματος Καπετάν Βασίλη και Κάρμεν Κωνσταντακόπουλου και στη Δημητσάνα σε συνεργασία με το Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς.

ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Έκθεση Ζουζού Νικολούδη: Η Μεθοδολογία ως Πράξη

17-26 Ιουλίου

Στις 17 Ιουλίου, κατά την έναρξη του Φεστιβάλ, θα εγκαινιαστεί στο Μέγαρο Χορού Καλαμάτας η περιοδική έκθεση με τίτλο Ζουζού Νικολούδη: Η Μεθοδολογία ως Πράξη. Η έκθεση είναι αφιερωμένη στο έργο της Ζουζούς Νικολούδη, μίας από τις σημαντικότερες μορφές του σύγχρονου ελληνικού χορού, και πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Μουσείο Μπενάκη, σε επιμέλεια της Ερατώς Κουτσουδάκη-Γερολύμπου και οργάνωση παραγωγής της Δέλτα Πι. «Αν όλοι οι άνθρωποι στη γη μας χόρευαν, ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος» αναφέρει η Ζουζού Νικολούδη σε κάποια από τις σημειώσεις της. Αντιμετωπίζοντας την παρακαταθήκη της δημιουργού ως ένα ενεργό πεδίο γνώσης και αναστοχασμού, προσεγγίζεται το αρχείο της ως έναν ζωντανό τόπο μελέτης και έμπνευσης για καλλιτέχνες, σπουδαστές και το ευρύ κοινό. Μέσα από το επιλεγμένο αρχείο αναδεικνύονται τα μεθοδολογικά της εργαλεία και η χορογραφική της σκέψη. Η πρωτοβουλία εντάσσεται στη στρατηγική του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας για την ανάδειξη της ιστορίας του ελληνικού χορού και τη σύνδεσή της με τις σύγχρονες καλλιτεχνικές πρακτικές. Eπιστημονική συνεργάτιδα της έκθεσης είναι η Στεριανή Τσιντζιλώνη.