Στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς 2026 υπάρχει ένα άθλημα που απαγορεύεται στις γυναίκες. Εμπρός, πίσω
- 11 ΦΕΒ 2026
Φαντάσου να προπονείσαι μια ζωή για μια στιγμή που δεν θα έρθει ποτέ. Όχι γιατί δεν είσαι αρκετά καλή, αλλά γιατί το φύλο σου θεωρείται «εμπόδιο» για το ολυμπιακό ιδεώδες. Η Annika Malacinski αν και είναι μια κορυφαία αθλήτρια, στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Milano Cortina 2026 θα βρίσκεται στις κερκίδες στο Μιλάνο για να χειροκροτήσει τον αδελφό της. Η ίδια, ενώ αγωνίζεται στις ίδιες πίστες και κάνει τα ίδια άλματα μένει εκτός μόνο και μόνο επειδή είναι γυναίκα. Είναι η ζωντανή απόδειξη ότι η ανισότητα δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, αλλά κάτι που χωρίζει ακόμα και 2 αδέλφια με την ίδια αξία.
Υπάρχει κάτι βαθιά οξύμωρο στον τρόπο με τον οποίο ο αθλητικός κόσμος πανηγυρίζει για την πρόοδο. Μας αρέσει να μιλάμε για συμπερίληψη, για ίσες ευκαιρίες και για το πώς οι γυναίκες καταρρίπτουν το ένα ρεκόρ μετά το άλλο. Όμως, με φόντο τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Milano Cortina 2026, υπάρχει μια σκοτεινή γωνιά που η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) προτιμά να μην φωτίζει πολύ. Το Nordic Combined (Βόρειο Σύνθετο) παραμένει το μοναδικό άθλημα σε ολόκληρο το ολυμπιακό πρόγραμμα στο οποίο οι γυναίκες δεν επιτρέπεται να αγωνιστούν. Μια απαγόρευση που το 2026 μοιάζει περισσότερο με αναχρονιστικό ανέκδοτο παρά με αθλητικό κανονισμό.
Τι είναι το Nordic Combined;
Για σένα που δεν είσαι εξοικειωμένη/ος με τα χειμερινά σπορ, το Nordic Combined είναι ένας «μαραθώνιος» αντοχής και θάρρους. Συνδυάζει 2 εντελώς διαφορετικές δεξιότητες: το άλμα με σκι (που απαιτεί εκρηκτικότητα και έλλειψη φόβου για το κενό) και το σκι αντοχής (cross-country skiing), που απαιτεί εξωπραγματική φυσική κατάσταση σε μια διαδρομή 10 χιλιομέτρων.
Είναι ένα άθλημα που βρίσκεται στο ολυμπιακό πρόγραμμα από το 1924. Για έναν αιώνα, οι άντρες πηδούν από τις πλαγιές και τρέχουν στο χιόνι. Οι γυναίκες; Οι γυναίκες έπρεπε να περιμένουν μέχρι το 2021 για να δουν το πρώτο δικό τους Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Και ενώ όλοι πίστευαν ότι το επόμενο βήμα ήταν η Ολυμπιάδα του 2026, η πόρτα έκλεισε κατάμουτρα.
Η ιστορία της Annika Malacinski: «Έκλαιγα 8 ώρες συνεχόμενα»
Η Annika Malacinski δεν είναι απλώς μια αθλήτρια. Είναι το πρόσωπο μιας ολόκληρης γενιάς γυναικών που νιώθουν «αόρατες». Μεγαλώνοντας στο Κολοράντο, η Annika και ο αδερφός της, Niklas, έμαθαν να κάνουν σκι πριν καλά-καλά περπατήσουν. Μπήκαν και οι 2 στην Εθνική Ομάδα των ΗΠΑ το 2018. Μοιράζονταν το ίδιο πάθος, τις ίδιες στερήσεις, τις ίδιες ώρες προπόνησης.
Όμως, το 2026 η πραγματικότητά τους θα είναι χαοτικά διαφορετική. Ο Niklas θα διεκδικήσει ένα μετάλλιο. Η Annika θα είναι στην κερκίδα.
«Δεν λείπω από τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες λόγω του επιπέδου μου, ούτε λόγω της δουλειάς ή της δέσμευσής μου. Λείπω επειδή είμαι γυναίκα», δήλωσε πρόσφατα, περιγράφοντας τη στιγμή που έμαθε την απόφαση της ΔΟΕ.
Όπως εξομολογήθηκε, μετά την ανακοίνωση έκλαιγε για 8 ώρες συνεχόμενα. Είναι το ψυχολογικό meltdown μιας αθλήτριας που βλέπει τα χρόνια της κορυφαίας φόρμας της να θυσιάζονται στον βωμό της πατριαρχικής γραφειοκρατίας.
Οι δικαιολογίες της ΔΟΕ που δεν πείθουν κανέναν
Πώς δικαιολογεί η ΔΟΕ αυτόν τον αποκλεισμό; Η επίσημη γραμμή είναι ότι το γυναικείο Nordic Combined δεν έχει «αρκετά μεγάλο κοινό» και ότι δεν υπάρχει «ποικιλομορφία χωρών» που να συμμετέχουν, ώστε να δικαιολογηθεί η ένταξή του.
Είναι το κλασικό επιχείρημα του αυγού και της κότας: Πώς θα αποκτήσει ένα άθλημα κοινό και νέες αθλήτριες, όταν του αρνείσαι την ολυμπιακή πλατφόρμα, τη χρηματοδότηση και την τηλεοπτική κάλυψη; Η ΔΟΕ ανακοίνωσε περήφανα ότι οι αγώνες του 2026 θα είναι οι πιο «ισόρροποι ως προς το φύλο» στην ιστορία. Προφανώς, αυτό το “gender-balance” έχει έναν αστερίσκο που γράφει «εκτός από το Nordic Combined».
Η Annika Malacinski το θέτει σωστά: «Το ερώτημα δεν ήταν ποτέ αν είμαστε ικανές να αποδώσουμε. Το ερώτημα είναι αν μας επιτρέπεται να πηδήξουμε από τον ίδιο λόφο και να σταθούμε στην ίδια σκηνή με τους άνδρες».
Η ελπίδα μετατίθεται για το 2030
Η ΔΟΕ δήλωσε ότι θα επανεξετάσει την κατάσταση για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς του 2030 στις Γαλλικές Άλπεις. Μέχρι τότε, οι γυναίκες αθλήτριες του χώρου καλούνται να συνεχίσουν να προπονούνται στο σκοτάδι, να αναζητούν χορηγούς για ένα άθλημα που «δεν υπάρχει» ολυμπιακά και να ελπίζουν ότι σε 4 χρόνια από τώρα, οι υπεύθυνοι θα έχουν καταλάβει το αυτονόητο.
Η Annika, παρά την απογοήτευσή της, δεν τα παρατάει. Συνεχίζει να μιλάει, να διεκδικεί και να προπονείται.
Η μάχη της αφορά το δικαίωμα κάθε κοριτσιού που φοράει τα πέδιλα του σκι να μην ακούσει ποτέ τη φράση «δεν μπορείς επειδή είσαι γυναίκα».
Σε έναν κόσμο που αλλάζει, η επιμονή σε τέτοιους αποκλεισμούς δεν είναι απλώς άδικη. Είναι μια χαμένη ευκαιρία για τον ίδιο τον αθλητισμό να αποδείξει ότι οι αξίες του δεν είναι μόνο φιλοσοφικές έννοιες και άπιαστα ιδανικά.
