Οι γυναικοκτονίες δεν είναι ανθρωποκτονίες. Το (κακό) παράδειγμα της Αργεντινής
- 19 ΙΟΥΝ 2026
Ίσως προσπεράσεις αυτό το κείμενο. Ίσως κλείσεις τα μάτια επειδή η φρίκη συμβαίνει χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, στην Αργεντινή. Όμως αυτό δεν είναι άλλη μια «διεθνής είδηση». Είναι ο καθρέφτης ενός κόσμου που συνεχίζει να μας σκοτώνει.
Η Agostina ήταν μόλις 14. Η Dulce ήταν 17. Και τα κορμιά τους βρέθηκαν πεταμένα, διαμελισμένα και θαμμένα, επειδή κάποιοι άντρες πίστεψαν πως τους ανήκαν. Διαβάζοντας τη συγκεκριμένη είδηση και γράφοντας αυτές τις γραμμές δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ στις πόσες γυναικοκτονίες θα καταλάβουν οι κοινωνίες ότι δεν μιλάμε για μεμονωμένα περιστατικά, αλλά η θανατηφόρα απόληξη ενός συστήματος που μας αφήνει ως γυναίκες και θηλυκότητες απροστάτευτες; Στην Αργεντινή, η κοινωνία βράζει. Οι γυναίκες βγήκαν ξανά στους δρόμους φωνάζοντας #NiUnaMenos – Ούτε μία λιγότερη. Κι εμείς εδώ στην Ελλάδα, ακούμε την κραυγή τους, γιατί ο εχθρός είναι ακριβώς ο ίδιος.
2 γυναικοκτονίες, η ίδια κτηνωδία
Σκέψου να είσαι ο πατέρας της Agostina Vega. Να ψάχνεις το 14χρονο παιδί σου και να το βρίσκεις στραγγαλισμένο και διαμελισμένο σε ένα χωράφι στα περίχωρα της Κόρδοβα. Ο φερόμενος ως δράστης; Ένας 33χρονος «φίλος της οικογένειας», ο οποίος είχε ήδη συλληφθεί το 2025 για απαγωγή γυναίκας, αλλά αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση μετά από μόλις 20 μέρες. Το σύστημα τον άφησε ελεύθερο και τελικά εκείνος αφέρεσε τη ζωή της Agostina.
Και το χειρότερο; Όταν η είδηση ξέσπασε, το διαδίκτυο γέμισε με φωτογραφίες της Agostina να διασκεδάζει, με σχόλια που υπονοούσαν «γιατί βγήκε», «τι φορούσε». «Γιατί δεν ανεβάζουν φωτογραφίες της από το σχολείο;» ξέσπασε ο πατέρας της, Γκαμπριέλ. Και έχει απόλυτο δίκιο.
Το «σωστό», το ορθόδοξο το victim blaming ζει και βασιλεύει στα πέρατα της γης, προσπαθώντας να μετακινήσει την ευθύνη από τους γυναικοκτόνους στα θύματά τους.
2 μέρες μετά, η Αργεντινή παρακολουθεί ακόμα μια γυναικοκτονία. Η 17χρονη Dulce Candia εντοπίζεται νεκρή μέσα σε μια σηπτική δεξαμενή σε ένα εγκαταλελειμμένο εργοτάξιο στο Ελντοράντο. Ήταν εξαφανισμένη 12 μέρες. Ο δολοφόνος της; Ένας 47χρονος οδηγός ταξί με τον οποίο είχε «σχέση». Ένας άντρας 30 χρόνια μεγαλύτερός της. Η αιτία θανάτου; Στραγγαλισμός.
Όταν το κράτος κλείνει τα μάτια στις γυναικοκτονίες
Αν νομίζεις ότι αυτά συμβαίνουν από «την κακιά την ώρα», κάνεις λάθος. Αυτή η έκρηξη βίας στην Αργεντινή συμπίπτει με μια τρομακτική πολιτική πραγματικότητα. Η ακροδεξιά κυβέρνηση του Javier Milei έχει βάλει στο στόχαστρο τα δικαιώματα των γυναικών. Κατήργησε το Υπουργείο Γυναικών, Φύλων και Διαφορετικότητας. Πέταξε στα σκουπίδια τα κονδύλια και τα προγράμματα στήριξης για τις γυναίκες που προσπαθούν να ξεφύγουν από την έμφυλη βία. Και το πιο εξοργιστικό;
Στην Αργεντινή η ακροδεξιά κυβέρνηση προσπαθεί να διαγράψει τον όρο «γυναικοκτονία» από τον ποινικό κώδικα, εξισώνοντάς τον με μια απλή ανθρωποκτονία.
Η κυβέρνηση Milei πανηγυρίζει, ισχυριζόμενη ότι οι γυναικοκτονίες μειώθηκαν από 250 το 2023 σε 200 το 2025 λόγω της «οικονομικής σταθερότητας». Όμως, οι φεμινιστικές οργανώσεις ξεσκεπάζουν το ψέμα: η μείωση αυτή οφείλεται στο ότι το κράτος αρνείται πλέον να καταγράψει τα εγκλήματα ως γυναικοκτονίες, έχοντας διαλύσει τις υπηρεσίες στατιστικής. Επιπλέον, η μόνη περιοχή όπου υπήρξε πραγματική μείωση είναι η επαρχία του Μπουένος Άιρες, η οποία ελέγχεται από την αντιπολίτευση και διατηρεί το δικό της τοπικό Υπουργείο Γυναικών.
Στο ίδιο έργο θεατές
Tην ώρα που η Αργεντινή θρηνούσε για τις γυναικοκτονίες 2 έφηβων κοριτσιών, άλλη μια γυναίκα, η 30χρονη Noelia Romero, έπεφτε νεκρή κοντά στο Μπουένος Άιρες. Η Noelia πρόλαβε να καλέσει την αστυνομία. Είπε στους αστυνομικούς ότι ο σύντροφός της την κρατούσε όμηρο. Οι αρχές έφτασαν έξω από το σπίτι, αλλά αντί να σπάσουν την πόρτα, περίμεναν επί ώρες για ένα δικαστικό ένταλμα. Όταν τελικά μπήκαν, η Noelia ήταν ήδη νεκρή. Ο δράστης, ο οποίος είχε καταγγελθεί στο παρελθόν για έμφυλη βία τόσο από την ίδια όσο και από πρώην σύντροφό του, προσπάθησε να αυτοκτονήσει, αλλά επέζησε και νοσηλεύεται φρουρούμενος. Η γραφειοκρατία και η ολιγωρία αποδείχθηκαν, για άλλη μια φορά, συνένοχοι στο έγκλημα.
Δεν θέλουμε άλλη οργή
Καταλαβαίνεις τώρα γιατί δεν πρέπει να προσπεράσεις αυτή την είδηση; Το κίνημα #NiUnaMenos γεννήθηκε πριν από 11 χρόνια στην Αργεντινή, μετά τη δολοφονία της 14χρονης Chiara Páez από τον φίλο της.
Οι γυναίκες στην Αργεντινή παλεύουν με τα ίδια θηρία απέναντι σε ένα κράτος που τους γυρνά την πλάτη και προωθεί νομοσχέδια που τιμωρούν τις «ψευδείς καταγγελίες βιασμού», εξισώνοντας γυναικοκτονίες με ανθρωποκτονίες.
Φυσικά την ίδια ώρα σύμφωνα με τον Guardian επίσημες έρευνες δείχνουν ότι μόλις το 0,09% των καταγγελιών είναι ψευδείς, ενώ το 77% των έμφυλων εγκλημάτων δεν καταγγέλλεται ποτέ από φόβο.
Στην Agostina, στην Dulce, στη Noelia και σε κάθε θύμα σε όλο τον κόσμο – και στη χώρα μας – δεν χρωστάμε απλά τα δάκρυά μας ή ένα status οργής στα social media. Τους χρωστάμε δράση. Τους χρωστάμε ένα σύστημα που θα ακούει τις γυναίκες πριν είναι πολύ αργά. Τους χρωστάμε έναν κόσμο όπου τα κορίτσια θα μπορούν να μεγαλώνουν με ασφάλεια.
Μην συνηθίζεις τον θάνατό μας.
