Εφετείο έκρινε πρόωρο τοκετό γυναίκας δικηγόρου ως «κοπάνα». Τι ζούμε ρε φίλε;

Ας κάνουμε μια παύση για να εμπεδώσουμε την είδηση, γιατί οι λέξεις καμιά φορά χάνουν το βάρος τους μέσα σε όσα διαβάζουμε κι ακούμε. Το Μονομελές Εφετείο Πειραιά (απόφαση 132/2026) έκρινε ότι μια γυναίκα που γέννησε πρόωρα λίγες μέρες πριν τη δίκη, της οποίας το νεογνό βρισκόταν στη Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας και η ίδια ήταν εμπύρετη στο κρεβάτι της, δεν είχε σοβαρό λόγο να λείπει από το δικαστήριο.

Σύμφωνα με το σκεπτικό, η δικηγόρος όφειλε να έχει μεριμνήσει για το ενδεχόμενο του πρόωρου τοκετού ως «μέσος συνετός δικηγόρος». Και τι κάνει η μέση συνετή δικηγόρος στην Ελλάδα του 2026 αναρωτιέσαι; Προφανώς, έχει προβλέψει στις σημειώσεις της Outlook: «Τρίτη 10:00 – Εφετείο. Τρίτη 10:15 – Πρόωρος τοκετός, αιμορραγία, σοκ και εισαγωγή βρέφους στη ΜΕΘ. Τρίτη 10:20 – Τηλεφώνημα σε συνεργάτη για αντικατάσταση».

Αν δεν το έκανε, ε, τότε μάλλον έχει θέματα οργανωτικότητας.

Η ειρωνεία μιας «ψηφιακής» χώρας με 0 λογική

Ζούμε στο 2026. Μιλάμε για τεχνητή νοημοσύνη, για ψηφιακό κράτος, για μεταρρυθμίσεις στη Δικαιοσύνη που θα την κάνουν «πιο γρήγορη και πιο ανθρώπινη». Και την ίδια στιγμή, μια δικαστική απόφαση έρχεται να μας θυμίσει ότι η έμφυλη προκατάληψη και η πλήρης αποσύνδεση από την πραγματική ζωή παραμένουν το πιο σκληρό «λειτουργικό σύστημα» της χώρας.

Είναι σχεδόν κωμικοτραγικό. Το νομικό μας σύστημα, σε άλλες περιπτώσεις, αναγνωρίζει τη λοχεία ως λόγο μειωμένου καταλογισμού, δέχεται δηλαδή ότι η γυναίκα βρίσκεται σε μια οριακή σωματική και ψυχική κατάσταση.

Όταν όμως πρόκειται για το δικαίωμα της δικηγόρου-μητέρας να μην παραστεί σε μια δίκη ενώ το παιδί της παλεύει για τη ζωή του σε μια θερμοκοιτίδα, η λοχεία μετατρέπεται σε «πλημμελή μέριμνα».

Το νομικό παράδοξο: Η μητρότητα υπό αίρεση

Στην Ελλάδα, η προστασία της μητρότητας για τις ελεύθερες επαγγελματίες δικηγόρους παραμένει μια πονεμένη ιστορία. Ενώ για μια μισθωτή υπάλληλο η άδεια λοχείας είναι αυτονόητο δικαίωμα, για τη γυναίκα δικηγόρο ο τοκετός αντιμετωπίζεται συχνά ως μια ιδιωτική επιλογή, που δεν επιτρέπεται να ταράζει τη ροή των πινακίων. Αν δεν έχεις «προνοήσει» να βρεις αντικαταστάτη την ώρα που γεννάς, το σύστημα μπορεί (φευ) να σε θεωρεί επαγγελματικά ασυνεπή.

Ο Κώδικας Δικηγόρων και οι Κώδικες Πολιτικής και Ποινικής Δικονομίας αφήνουν την έννοια της «ανωτέρας βίας» στην κρίση του εκάστοτε δικαστή. Και κάπου εκεί χάνεται η μπάλα.

Όταν ο χ, ψ δικαστής αποφασίζει ότι ο πυρετός της λεχώνας και η αγωνία της μάνας έξω από τη ΜΕΘ δεν είναι λόγοι ανωτέρας βίας, τότε το μήνυμα είναι σαφές: Η γυναίκα στην εργασία είναι ευπρόσδεκτη μόνο αν καταφέρει να εξαφανίσει τη γυναικεία της φύση.

Ελλάδα 2.0 της αναισθησίας

Πραγματικά, αναρωτιέμαι: Ποιος είναι αυτός ο «μέσος συνετός άνθρωπος» στον οποίο αναφέρεται η απόφαση; Είναι ένας άνθρωπος χωρίς σώμα; Χωρίς ορμόνες; Χωρίς συναισθήματα; Είναι ένα ρομπότ που γεννάει και μετά τραβάει για να παραστεί σε μια αίθουσα δικαστηρίου;

Αυτή η απόφαση δεν προσβάλλει μόνο τη συγκεκριμένη δικηγόρο. Προσβάλλει κάθε γυναίκα που προσπαθεί να ισορροπήσει σε μια επαγγελματική αρένα που έχει στηθεί από άνδρες, για άνδρες, με κανόνες που αγνοούν προκλητικά τη βιολογική πραγματικότητα.

Είναι μια απόφαση που μας λέει ότι η τυφλή φύση της Δικαιοσύνης σταματά εκεί που ξεκινά η ανθρώπινη διάσταση.

Αντί επιλόγου

Ο ΔΣΑ αντιδρά και ζητά το αυτονόητο: να νομοθετηθεί ρητά ότι ο τοκετός και η λοχεία (τουλάχιστον για 40 ημέρες) συνιστούν λόγο ανωτέρας βίας. Είναι λυπηρό που το 2026 πρέπει να εξηγήσουμε τα βασικά της ιατρικής επιστήμης και της ανθρώπινης λογικής σε λειτουργούς της Δικαιοσύνης.

Το να φέρεις μια ζωή στον κόσμο πρόωρα και να σε θεωρούν «αμελή», αν τύχει να συμπέσει με δικάσιμο, δεν είναι απλώς οπισθοδρομικό. Είναι επικίνδυνο.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ

WOMEN TODAY

Ποινή μητρότητας, mumfluencers και ένα κενό που μεγαλώνει. Εσύ πότε (δεν) θα γίνεις μάνα;