Έχετε 27 λεπτά για να σας μιλήσω για μια ταινία που η Jessie Buckley κάνει βόλτες στην Αθήνα λες και είναι φάντασμα;

Πώς θα ήταν ο κόσμος για ανθρώπους που πάντα ένιωθαν εγκαταλελειμμένοι ή αγνοημένοι σε όλη τους τη ζωή;

Η 27λεπτη μελαγχολική ταινία έκανε πρεμιέρα εκτός συναγωνισμού στο 82ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας και είναι μια ελεγεία για τον θάνατο και την Αθήνα. Τα 2 φαντάσματα παλεύουν με τα υπολείμματα των πόθων και των λαθών τους. Περιπλανώνται μαζί στην πόλη, βρίσκοντας παρηγοριά στη δύσκολη ομορφιά της ύπαρξης και στις συνέπειές της. Ακολουθεί 2 πλατωνικές αδελφές ψυχές που αναζητούν παρηγοριά στη μόνη παρουσία που τις βλέπει αντί να βλέπει μέσα από αυτές.

Η μουσική επένδυση της συνθέτριας Ella van der Woude είναι εξαιρετικά όμορφη. Το How to Shoot a Ghost είναι μια κινηματογραφική εμπειρία γεμάτη ποίηση και φιλοσοφικούς στοχασμούς. Λογικό, το σενάριο γράφτηκε από την ποιήτρια και συγγραφέα Εύα H.D. 

Το σύμπαν του Charlie Kaufman

Είτε στο Synecdoche, New York, στο Anomalisa ή στο I’m Thinking of Ending Things, έχει ακολουθήσει χαρακτήρες που κατακλύζονται από την ύπαρξή τους, είτε στις ζωές που έζησαν είτε σε αυτές που δημιούργησαν. 

Ο Charlie Kaufman, μαζί με τον διευθύντρια φωτογραφίας, Chayse Irvin, γύρισαν αυτήν την ταινία εξ ολοκλήρου σε ένα Samsung Galaxy S22 Ultra. Τι θα δεις; Αρχειακό υλικό από την ταραγμένη πολιτική ιστορία της Αθήνας και την αδυναμία να παρηγορήσεις και να αγγίξεις κάποιον που αγαπάς. Είναι μια ταινία για τη φύση των κοινωνικοπολιτικών ιστοριών και των προσωπικών ζωών. Η ταινία έχει μια συγκινητική άποψη για το τι σημαίνει να είσαι φάντασμα σε μια πόλη που έχει χτιστεί από άλλα φαντάσματα. 

Μια στοιχειωμένη Αθήνα φτιαγμένη από θραύσματα μνήμης, αρχειακό υλικό και καθηλωτικές εικόνες στην ταινία μικρού μήκους του  Charlie Kaufman. Η ταινία περιλαμβάνει αρχειακό υλικό για να μας δώσει μια αίσθηση της τραγικής ιστορίας της πόλης, καθώς ακολουθεί 2 ξένους (ζουν τη ζωή τους απανθρωποποιημένοι και σε απόγνωση, και χωρίς κανένα μέρος που μπορούν να αποκαλέσουν σπίτι) που αναζητούν μια αίσθηση του σπιτιού τους σε ό,τι έχει απομείνει από την πόλη και τον εαυτό τους.

Αναγνωρίζει απαλά πώς η ιστορία ενός ατόμου είναι επίσης η ιστορία αυτών των τόπων, διεισδύοντας στις κοσμοθεωρίες τους. Είναι μια ταινία για την αγάπη και τον πόνο.