Εσύ τι θυμάσαι να κάνεις «Μια Καθαρά Δευτέρα κι έναν καιρό και κάθε χρόνο ξανά»;

Μια Καθαρά Δευτέρα κι έναν καιρό, στη δική μου ζωή τουλάχιστον, συνέβαιναν πολλά. Παιδιά δίπλωναν εφημερίδες και περιοδικά για να φτιάξουν την ουρά του χαρταετού τους. Γυναίκες κι άντρες ψώνιζαν ολόφρεσκα θαλασσινά και κλείνονταν στις κουζίνες των σπιτιών μαγειρεύοντας. Αυτοκίνητα φορτώνονταν με κουβέρτες, καλάθια, τραπεζάκια και ξεχύνονταν στην εξοχή. Άνθρωποι συγκεντρώνονταν γύρω από υπαίθρια τραπέζια κι αν έβρεχε ξαφνικά, κανείς δεν πτοούνταν ποτέ. Ήμασταν μαζί, ποτήρια τσούγκριζαν και στόματα γέμιζαν γλύκα από τον Μακεδονικό Χαλβά που ήταν πάντα εκεί μαζί μας.

Μια Καθαρά Δευτέρα κι έναν καιρό θυμάμαι να τσακώνομαι με την αδερφή μου για το ποια γεύση Μακεδονικού Χαλβά είναι η καλύτερη και τελικά να καταλήγουμε ότι όλες μας άρεσαν εξίσου, να μετράμε τα βουνά από όστρακα στα πιάτα μας, να καταγράφουμε με την πρώτη μας κάμερα τον μπαμπά μου να τρέχει με τον χαρταετό στο χέρι και να γλιτώνει τελευταία στιγμή τη θεαματική τούμπα. Θυμάμαι τη μαμά μου να γελά με τις φίλες της, τους δικούς μου φίλους να στέκονται σύριζα στο κύμα και να διαγωνίζονται ποιος θα υποχωρήσει τελευταίος πριν βραχεί από τη θάλασσα. Θυμάμαι τόσα πολλά και τόσο προσωπικά πράγματα, γιατί βλέπεις, η Καθαρά Δευτέρα ήταν η γιορτή που αγαπούσα περισσότερο από κάθε άλλη.

Όλες αυτές οι αναμνήσεις είναι τόσο γλυκιές όσο και ο Μακεδονικός Χαλβάς στην πιατέλα στο κέντρο του τραπεζιού. Δεν είναι όμως μόνο νοσταλγία που προκαλούν. Είναι η συνειδητοποίηση για το πώς θέλω να ζω κάθε Καθαρά Δευτέρα μου. Κι είναι μάλλον αυτό που κάνει τα έθιμα να αντέχουν στον χρόνο: Η βάση τους σε μία ανεξάντλητη πηγή χαράς, που προκύπτει από την κοινότητα, από το «μαζί».

Όλοι οι άνθρωποι με τους οποίους τα τελευταία χρόνια κανονίζω ανελλιπώς να περάσω την Καθαρά Δευτέρα (όπου κι αν βρισκόμαστε ο καθένας τις άλλες μέρες του χρόνου), τροφοδοτούνται με χαρά από την ίδια ακριβώς πηγή του «μαζί». Γι’ αυτό και δεν χάνουμε ποτέ το ραντεβού μας με τους χαρταετούς, τα νηστίσιμα εδέσματα και τη διάθεση για συνάντηση. Γιατί αν κάτι αποτελεί το top έθιμο της Καθαράς Δευτέρας, αυτό είναι το να αναβιώνουμε το «μαζί» ξανά και ξανά.

Μαζί είναι που δημιουργούμε πλέον και τα δικά μας έθιμα. Όπως το έθιμο του να διαλέγει η κολλητή μου την playlist που θα ακούσουμε ή το έθιμο να μας φτιάχνει κάθε χρόνο η αδερφή μου μια διαφορετική συνταγή με υλικό τη γαρίδα, εκείνο που θέλει εμένα να είμαι υπεύθυνη να φέρω τον Μακεδονικό Χαλβά («ουαί κι αλίμονό μου» αν ξεχάσω το πατροπαράδοτο γλυκό της ημέρας που η γεύση του παραμένει αναλλοίωτη για περισσότερο από έναν αιώνα), ή το ολόδικό μας έθιμο να διαλέγουμε πάντα 2 χαρταετούς και να στοιχηματίζουμε ποιος θα καταφέρει να πετάξει και ποιος όχι.

Σε έναν κόσμο που αλλάζει, εμείς επιμένουμε να γιορτάζουμε την Καθαρά Δευτέρα, όχι μόνο με τα παραδοσιακά της έθιμα αλλά και με εκείνα που εμείς φτιάχνουμε με αγάπη. Γιατί πραγματικά δεν υπάρχει σωστός και λάθος τρόπος να γιορτάσεις την Καθαρά Δευτέρα. Το μόνο που χρειάζεται είναι να τη ζεις μαζί με τους δικούς σου ανθρώπους.

Κάθε παρέα και κάθε οικογένεια δημιουργεί κάθε φορά τις δικές της προσωπικές αναμνήσεις, που πάντα πατάνε στη συλλογική ιστορία της Καθαράς Δευτέρας που μας φέρνει σταθερά κοντά τον έναν στον άλλο. Δημιουργεί όλες εκείνες τις εικόνες που στο μέλλον θα γίνουν τα δικά της «Μια Καθαρά Δευτέρα κι έναν καιρό».

Αυτό που θα μπορούσε να είναι μότο για κάθε Καθαρά Δευτέρα μου, είναι κι ο τίτλος της φετινής καμπάνιας του Μακεδονικού Χαλβά. «Μια Καθαρά Δευτέρα κι έναν καιρό», ο Μακεδονικός Χαλβάς δημιούργησε μία ιστορία για το πώς η γιορτή αυτή γίνεται αφορμή για μοίρασμα και φέρνει αναπάντεχα κοντά τους ανθρώπους.

Μπες κι εσύ στο www.katharadeftera.gr, διάβασε το παραμύθι και λάβε μέρος σε κλήρωση για αγαπημένα προϊόντα.

Γιατί αν χρειάζεσαι κάτι για να ζήσεις αυτήν την αργία όπως θες αυτό είναι φαντασία για να δημιουργήσεις τα δικά σου έθιμα, αγάπη για να μοιραστείς με τους γύρω σου και Μακεδονικός Χαλβάς για να λέγεται αυτή η μέρα Καθαρά Δευτέρα.