Είδα το “Hamnet”ως πορνό θλίψης ή αριστούργημα; Ιδού η απορία
- 26 ΙΑΝ 2026
Είναι το Hamnet μια τετριμμένη ταινία που σε χειραγωγεί συναισθηματικά; Μήπως απλά είναι ένα αριστούργημα που σου δημιουργεί safe space για να μπορέσεις να απελευθερώσεις τα συναισθήματα σου από την μπουρζουά στεγανόποιησή τους; Πότε είναι νορμάλ να λέμε ότι μια ταινία με κεντρικό θέμα τη θλίψη και την απώλεια (βασισμένη σε ένα best seller με αυτό το θέμα) κάνει συναισθηματικό εκβιασμό (όπως υποτιμητικά και με μπόλικο σνομπισμό υποστήριξε ένα κείμενο του New Yorker, των New York Times και όσων το αναπαρήγαγαν); Και γιατί τα δάκρυά μου δεν είναι αληθινά όταν βλέπω μια μάνα να χάνει το παιδί της; Καθώς έκλαιγα σιωπηλά στο Αθήναιον, δεν είχα καμία αμφιβολία για την απάντηση.
Μιλάω για το Hamnet, την κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος της Maggie O’Farrell του 2020, που έχει κατηγορηθεί ως grief porn ταινία. Στην ταινία της Chloé Zhao, ο θάνατος ενός παιδιού δίνει αφορμή για τη δημιουργία ενός λογοτεχνικού αριστουργήματος. Δεν είναι spoiler το να πούμε ότι ο Hamnet, ο μοναχογιός του William Shakespeare και της Agnes, το γένος Hathaway, πέθανε από πανώλη σε ηλικία 11 ετών.
Στην ταινία Hamnet, βλέπουμε την ιστορία αυτή μέσα από τα μάτια της συζύγου, που την υποδύεται με άγρια τρυφερότητα η Jessie Buckley. Κι αυτή η τρυφερότητα, η ενσυναίσθηση και η ευαλωτότητα της ταινίας γίνεται ένα ομαδικό βίωμα στο σινεμά. Το φινάλε της ταινίας λειτουργεί όπως σε κάθε αριστοτεχνικά γραμμένη τραγωδία, ως κάθαρση. Και ξεκάθαρα σου εξηγεί ότι κάθε ιστορία μητρότητας είναι και μια ιστορία ανθεκτικότητας.
Η ταινία είναι μια εξερεύνηση της απώλειας και του αντίκτυπού της σε κάθε οικογένεια. Όπως είχε γράψει και ο Nick Cave μετά το θάνατό του γιου του, «ενώ είμαστε όλοι μοναδικοί και ξεχωριστοί, ο πόνος και η συντριβή μας δεν είναι». Έτσι και το φινάλε της ταινίας σου λέει ότι η δύναμη της αγάπης είναι ένα ακατέργαστο θαύμα και, κυρίως, ότι κάθε πραγματικό έργο τέχνης είναι ένας χώρος για κοινό, αμοιβαίο συναίσθημα.
Κι αν συλλογικά κλαίμε όταν βλέπουμε το Hamnet, σημαίνει ότι έχουμε ακόμη ενσυναίσθηση. Και σε αυτό τον κόσμο που η αβεβαιότητα είναι η μόνη σταθερά, η θλίψη είναι αυτό που μας ενώνει.
Το Hamnet έχει τη συγκινητική ικανότητα να ραγίζει καρδιές
Η σκηνοθέτρια παίρνει το κοινό και το ταξιδεύει στην Αγγλία του 16ου αιώνα. Όλα όσα απεικονίζει σε αυτήν την ταινία είναι τόσο αληθινά όσο μπορεί να φανταστεί κανείς. Βλέπουμε πώς ζουν οι άνθρωποι, πώς αντιδρούν σε όλα, ειδικά στον θάνατο (δεν είχαν τα φάρμακα και την επιστήμη της εποχής μας). Αυτά είναι ωμά συναισθήματα, γιατί η ζωή τότε ήταν σκληρή. Η δουλειά μας ως κοινό είναι να την αφήσουμε να μας πάει εκεί και να προσπαθήσουμε να βιώσουμε τη ζωή όπως την βίωναν εκείνοι. Αν μείνεις ως θεατής ουδέτερος ή αποστασιοποιημένος, ψάξου.
Φλεξάρει τραύμα το Hamnet;
Η θλίψη στην ταινία δεν διορθώνεται και δεν εξηγείται. Απλά, συνυπάρχει με την αναπνοή, την ομορφιά και τη ζωή. Άρα, θεραπεύεται. Το τραύμα δεν εξαλείφεται. Και το ερώτημα δεν είναι to cry or not to cry. Η ταινία δεν ασχολείται με το τραύμα για χάρη του τραύματος. Ψάχνει έναν θεατή που θέλει να αφήσει τον κυνισμό του στο σπίτι.
Υ.Γ.: Κι αν το On the Nature of Daylight του Max Richter δεν σου δημιουργεί συναισθήματα, μήπως είσαι βρικόλακας; Ή έχεις αλλεργία στην οδυνηρότητα;
Υ.Γ.2: Πέρα από την πλάκα, η καθεμία και ο καθένας φέρει τη δική της/του υποκειμενικότητα, βιώματα και ευαισθησία. Ιστορίες που συγκινούν ορισμένους θεατές μέχρι δακρύων μπορεί να αφήσουν άλλους παγερά αδιάφορους.
