Είδα την Angelika Dusk να κάνει REWIND στα 80s και κανένας δεν τη σταμάτα

Με το που περνούσες την πόρτα του Roof Stage, η αίσθηση ήταν σχεδόν κινηματογραφική. Η Αθήνα απλωνόταν στα πόδια σου μέσα από τις τζαμαρίες, αλλά μέσα στον χώρο η πραγματικότητα είχε αλλάξει εντελώς διάσταση. Το Gazarte είχε μεταμορφωθεί σε ένα σύγχρονο, ολόφρεσκο disco club κατευθείαν βγαλμένο από τα ένδοξα 80s: neon φώτα σε αποχρώσεις του ματζέντα και του μπλε ηλεκτρίκ έσκιζαν την ατμόσφαιρα, ντισκομπάλες αντανακλούσαν χιλιάδες μικρές λάμψεις στα πρόσωπα του κόσμου και τραγούδια 80s σε προετοίμαζαν για αυτό που ερχόταν. Ένα vibe ότι δεν ήρθαμε απλώς για να ακούσουμε μουσική με ένα ποτήρι στο χέρι, αλλά για να συνδεθούμε, να ξεχάσουμε την οθόνη του κινητού, να υψώσουμε αναμένους αναπτήρες στον αέρα και να γίνουμε μέρος μιας μεγάλης παρέας.

Όταν η Angelika Dusk ανέβηκε στη σκηνή, το παζλ ολοκληρώθηκε μονομιάς. Με μια εκρηκτική ενέργεια και ένα πλατύ, αφοπλιστικό χαμόγελο, σου μετέδιδε αμέσως την αλήθεια της. Το είχε πει άλλωστε και η ίδια: μετά από μια περίοδο σιωπής και παύσης, είχε ανάγκη να γυρίσει πίσω, στις δικές της ρίζες, για να ξαναβρεί τον εαυτό της. Και αυτές οι ρίζες δεν είναι άλλες από τον ήχο, την ανεμελιά και την ένταση της δεκαετίας του 1980.

Από το πρώτο κιόλας beat, συνειδητοποιούσες ότι αυτό που άκουγες δεν ήταν μια επιδερμική, ρετρό μίμηση. Με τον πολυβραβευμένο Rupert Christie στην παραγωγή —έναν άνθρωπο που κουβαλάει στις πλάτες του συνεργασίες με ονόματα όπως οι U2 και οι Coldplay— και με τη χρήση αυθεντικών vintage αναλογικών synthesizers και drum machines, ο ήχος ήταν ζεστός, βαθύς, πλούσιος. Ήταν σαν κάποιος να ανακάλυψε στο πατάρι μια καλοδιατηρημένη master κασέτα από τα μέσα της δεκαετίας του ’80, την οποία καθάρισε και της έδωσε μια μοντέρνα, κρυστάλλινη pop λάμψη.

Καθώς το live εξελισσόταν και τα τραγούδια του δίσκου διαδέχονταν το ένα το άλλο, ένιωθες τον ρυθμό να σε κυριεύει. Το σημείο καμπής όμως ήρθε με το «When We’re Dancing», το κεντρικό single του άλμπουμ. Με τον στίχο «I find my heaven when we’re dancing» να αντηχεί σε όλο το Gazarte, ο χώρος έμοιαζε έτοιμος να εκραγεί. Ήταν ακριβώς εκείνη η αίσθηση που αποπνέει και το video clip του κομματιού: μια ατόφια ενέργεια που θυμίζει σκηνές από το Footloose. Κοιτούσες γύρω σου και έβλεπες ανθρώπους που δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους να χαμογελούν, χωρίς να νοιάζονται πώς φαίνονται στον διπλανό τους. Η Angelika Dusk είχε πετύχει τον σκοπό της: μετέτρεψε τη συναυλία σε ένα συλλογικό βίωμα ελευθερίας.

H Angelika Dusk μάς επιφύλασσε όμως και μια έκπληξη όταν ανακοίνωσε έναν special guest. Στη σκηνή ανέβηκε με απίστευτο class και χαμόγελο ο ένας και μοναδικός Κώστας Χαριτοδιπλωμένος. Όταν οι 2 τους ένωσαν τις φωνές τους στο θρυλικό «Κανένας δεν μας Σταματά», το κοινό ακολούθησε σε ένα αυθόρμητο sing-along που σκέπασε τα πάντα. Ήταν ένα ανεπανάληπτο flash forward και rewind ταυτόχρονα. Μια γέφυρα γενεών και εποχών που συμπύκνωσε όλη την ουσία της ελληνικής pop κουλτούρας των 80s: τραγουδήσαμε κάθε στίχο και ζήσαμε μια στιγμή καθαρής, ανόθευτης ευτυχίας που δύσκολα περιγράφεται με λέξεις.

Το REWIND, που εκτός από το Spotify και το Apple Music κυκλοφορεί και σε ένα συλλεκτικό Limited Edition Box set με κασέτα και βινύλιo, αποδείχθηκε κάτι πολύ παραπάνω από ένα άλμπουμ 11 καλοδουλεμένων pop κομματιών.

Ήταν η αφορμή για να θυμηθούμε πώς είναι να ζεις στο παρόν, να αγκαλιάζεις τις ρίζες σου χωρίς ενοχές και να αφήνεσαι στη μαγεία της στιγμής. Φεύγοντας δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ ότι καμιά φορά, το να πατήσεις το rewind είναι ο μόνος τρόπος για να πας πραγματικά μπροστά.