Backrooms: Γιατί μια ταινία τρόμου ενός 20χρονου σκηνοθέτη γεμίζει τις κινηματογραφικές αίθουσες;
- 9 ΙΟΥΝ 2026
«Δεν θα έπρεπε να βρίσκεσαι εδώ». Το Backrooms είναι μια ταινία που σου λέει ακριβώς αυτό. Η Gen Z ομάδα σκηνοθετών ταινιών τρόμου (με ελάχιστο budget) κέρδισε τα εύσημα και του Steven Spielberg (πρόσεξε ο τιτανοτεράστιος τον 26χρονο Curry Barker του Obsession και τον 20χρονο Kane Parsons, γνωστό ως YouTuber Kane Pixels, του Backrooms) μετά από μερικά επιτυχημένα σαββατοκύριακα στο box office. Κάτι που δεν μπορούμε να πούμε για την ταινία The Mandalorian and Grogu.
O νεότερος σκηνοθέτης της Α24 γύρισε μια ταινία τρόμου διαφορετική από τις υπόλοιπες
Κάνοντας το σκηνοθετικό του ντεμπούτο ως ο νεότερος σκηνοθέτης όλων των εποχών του studio A24 με την ταινία Backrooms, o Kane Parsons έχει ήδη χαρίσει στην ανεξάρτητη εταιρεία παραγωγής ένα ρεκόρ εισπράξεων (με 81,4 εκατομμύρια δολάρια στο εγχώριο box office και 118 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, έγινε η ταινία με τα υψηλότερα έσοδα όλων των εποχών για το A24). Με μια ταινία που μιλά για κάτι ανεξήγητο και δεν δίνει καμία απολύτως εξήγηση μέχρι το απόκοσμο φινάλε. Ο θεατής καλείται να πάρει ό,τι ψάχνει στην ταινία, είτε υποσυνείδητα ή συνειδητά. Ετοιμάσου να χαθείς σε ένα αλλόκοτο παράλληλο σύμπαν με κιτρινωπό φωτισμό από λάμπες φθορίου όπου οι νόμοι της πραγματικότητας φαίνεται να καταρρέουν.
Προσωπικά, πιστεύω ότι το Backrooms βασίζεται σε μια υπέροχη ιδέα (τα liminal spaces που έγιναν subculture στο YouTube από ένα thread στο 4chan, οι άδειοι εσωτερικοί χώροι που μεταφορικά και ψυχολογικά είναι το «ενδιάμεσο», διαστήματα μετάβασης ή αναμονής, οριακοί χώροι ανάμεσα στην πραγματικότητα και τον εφιάλτη, ένα echo chamber για τραυματικές αναμνήσεις. Μπορείς να το πεις κι ένα μίζερο Upside Down), αλλά δεν μεταφράζεται σε κινηματογραφική ιστορία. Ωστόσο, αυτή η δική μου, εντελώς υποκειμενική άποψη, δεν είναι απαραιτήτως η σωστή.
Πολλοί φίλοι και γνωστοί που είδαν την ταινία ταυτίστηκαν με τον μεσήλικα, καταθλιπτικό, αλκοολικό πρωταγωνιστή (ωραία ερμηνεία του Chiwetel Ejiofor) που ήθελε να χαθεί στα λαβυρινθώδη δωματιάκια των αναμνήσεων του. Χωρίς να κάνω spoilers, θα πω ότι η ταινία με καθήλωσε μόνο όταν η Renate Reinsve τού εξήγησε ποιος είναι και γιατί βρέθηκε σε αυτή τη θέση (χειροκρότημα σε μια από τις καλύτερες ηθοποιούς εκεί έξω). Το Backrooms το είδα ως ένα vibe κι όχι ως μια ταινία με υποδειγματική ανάπτυξη χαρακτήρων.
Γιατί έχει επιτυχία το Backrooms στους 20χρονους θεατές;
Μάλλον γιατί νιώθουν σαν να ζουν όλη τους τη ζωή περιπλανώμενοι στους εγκαταλελειμμένους διαδρόμους των άθλιων ουτοπιών των προηγούμενων γενεών. Αν με ρωτάς, η ανέλπιστη επιτυχία του Backrooms δείχνει στη βιομηχανία του κινηματογράφου ότι πάσχει από sequel fatigue και πρέπει να βρει άμεσα το γιατρικό. Για να μην βλέπουμε αποκλειστικά εφιάλτες της Gen Z στις κινηματογραφικές αίθουσες και σουρεαλιστικά καθαρτήρια ψυχολογικών τραυμάτων.
