6 αγαπημένες ηθοποιοί μοιράζονται εκείνη τη μία νύχτα τους στο θέατρο που δεν θα ξεχάσουν ποτέ
- 27 ΜΑΡ 2026
Τι είναι το θέατρο για σένα; Μία πρόταση εξόδου; Αφορμή για εκδρομή αν ζεις εκτός Αθηνών; Το μέρος όπου πάντα θα βρεθείς όταν έχεις ανάγκη να ψυχαγωγηθείς, να προβληματιστείς, να βάλεις σε μια τάξη τα συναισθήματά σου; Το ιδανικό πρώτο σου ραντεβού; Όποια κι αν είναι η προσωπική σου προσέγγιση απέναντί του, είτε το αγαπάς είτε σου είναι αδιάφορο, το σίγουρο είναι πως το θέατρο είναι κομμάτι της ανθρωπότητας από τότε που ο κόσμος άρχισε να χτίζει πολιτισμό. Υπάρχει λόγος γι’ αυτό. Το θέατρο είναι πεδίο όπου ο ψυχισμός βρίσκει καταφύγιο καθώς βλέπεις τους ηθοποιούς να παίζουν στη σκηνή. Και γι’ αυτό είναι πολύτιμο.
Για κάποιους το θέατρο δεν είναι απλά κάτι που συμβαίνει στην πόλη κι έχεις την επιλογή να το παρακολουθήσεις ή όχι. Είναι εργασία, λειτούργημα, ανάγκη έκφρασης που τους καίει τόσο που δεν μπορούν να ζήσουν αλλιώς. Οι ηθοποιοί, μία κατηγορία sui generis- λατρεμένη, ορισμένες φορές παρεξηγημένη- άνθρωποι με ταλέντο και με όρεξη να ζουν 1000 διαφορετικές ζωές σε μία, πάνω σε μία σκηνή θεάτρου. Οι ηθοποιοί, που μας παίρνουν σχεδόν από το χέρι και μας δείχνουν ιστορίες πασχίζοντας να μας κάνουν να δούμε τα κομμάτια μας, τους υπαρξιακούς μας προβληματισμούς, την αλήθεια μας μέσα από τη δική τους προσποίηση στη σκηνή. Πασχίζοντας να μας δείξουν τι έχει σημασία στη ζωή, παίζοντας.
Το θέατρο είναι κάτι θνησιγενές. Συμβαίνει μπροστά σου και κάθε παράσταση δεν μπορεί να είναι πανομοιότυπη με την προηγούμενη ή την επόμενη. Δεν μπορείς να ανατρέξεις πίσω στη στιγμή που πέρασες σε αυτό παρά μόνο μέσα από τις αναμνήσεις σου. Το θέατρο είναι θνησιγενές κι όμως μπορεί να χαρίσει βραδιές που μένουν «αθάνατες» στο μυαλό μας. Κι όχι μόνο σε αυτό των θεατών.
Αγαπώ τις ηθοποιούς του ελληνικού θεάτρου γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, γιατί μέσα από τη δική τους δουλειά έχω καταφέρει να τακτοποιήσω μέσα μου φόβους, συναισθήματα, επιθυμίες, πάθη. Και τις θαυμάζω για τον τρόπο που καταφέρνουν να ζουν τις ιστορίες που λένε σε οποιονδήποτε βρεθεί απέναντί τους χωρίς προκαταλήψεις με ανοιχτή ψυχή, καρδιά κι ένα νευρικό σύστημα σε εγρήγορση. Έχω πολλές αναμνήσεις θεατρικές απ’ όλες τους. Αλλά προτιμώ να ακούσω τις δικές τους.
6 ηθοποιοί που αγαπάμε μοιράζονται με το LadyLike τη δική τους δυνατή θεατρική ανάμνηση, τη νύχτα τους στο θέατρο που δεν μπορούν να ξεχάσουν. Ανατρέχουν σε περασμένα χρόνια, σε κοντινές και μακρινές βραδιές και μας μιλούν για τα βράδια που στο θέατρο τις παρακολούθησαν οι πιο αγνοί δικοί τους άνθρωποι, προσωπικότητες- μύθοι, αλλά και πρόσωπα άγνωστα που είτε τις παρέσυραν με το γέλιο τους, είτε τους υπενθύμισαν την ουσία της δουλειάς τους, Μοιράζονται και εμπειρίες που μοιάζουν μεταφυσικές, από εκείνες που το σύμπαν μοιάζει να ακούει τα λόγια του θεατρικού κειμένου και να συντονίζεται κι αυτό με τις λέξεις και τα νοήματα.
Η παγκόσμια ημέρα θεάτρου είναι εδώ κι ο λόγος δίνεται σε 6 αγαπημένες γυναίκες του θεάτρου: Μαρίνα Ασλάνογλου, Αμαλία Καβάλη, Κόρα Καρβούνη, Νεφέλη Μαϊστράλη, Έλλη Τρίγγου και Πέγκυ Τρικαλιώτη ποια είναι η μία νύχτα σας στο θέατρο που δεν θα ξεχάσετε ποτέ;
Μαρίνα Ασλάνογλου: «Το βράδυ που ο Μίκης Θεοδωράκης ήταν στην πλατεία»
«Μία από τις πιο δυνατές νύχτες που έχω ζήσει στο θέατρο ήταν όταν έπαιζα στην παράσταση “Η Γειτονιά των Αγγέλων” του Ιάκωβου Καμπανέλλη, σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου, στη σκηνή Rex, του Εθνικού Θεάτρου, με τον Νίκο Ψαρά και έναν πολύ μεγάλο θίασο. Και φυσικά με τη μουσική και τα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη.
Εκείνο το βράδυ, ο ίδιος ο Μίκης Θεοδωράκης ήταν στην πλατεία.
Στο τέλος της παράστασης, στο τραγούδι “Στρώσε το στρώμα σου για δύο”, σχεδόν χωρίς να το έχουμε σχεδιάσει, βγήκαμε όλοι μπροστά. Κατεβήκαμε από τη σκηνή και πλησιάσαμε τη θέση του. Και αρχίσαμε να του τραγουδάμε.
Δεν ήταν πια παράσταση. Ήταν μια στιγμή ζωντανή, αληθινή, γεμάτη ευγνωμοσύνη και συγκίνηση. Εκείνος συγκινημένος, εμείς με δάκρυα στα μάτια , σαν να ενώθηκαν για λίγο ο δημιουργός, οι ηθοποιοί και το κοινό σε ένα».
Μαρίνα Ασλάνογλου: «Εκείνη τη νύχτα κατάλαβα βαθιά τι σημαίνει θέατρο. Όχι μόνο να παίζεις, αλλά να μοιράζεσαι. Να συνδέεσαι. Να τιμάς. Να συγκινείσαι και να συγκινείς. Και αυτές οι στιγμές μένουν για πάντα».
Αμαλία Καβάλη: «Αφού δεν έπαθα καρδιακό εκείνη την μέρα, όλα καλά»
«Μετά από ώριμη σκέψη νομίζω ότι η πιο αξέχαστη νύχτα μου ως ηθοποιός ήταν η πρεμιέρα του “Ορλάντο”, όπου η Ιώ (σ.σ. Βουλγαράκη) με είχε τοποθετήσει με κλειστά μάτια στη σκηνή όσο έμπαιναν οι θεατές».
Αμαλία Καβάλη: «20 λεπτά περίμενα εκεί, ακίνητη και μετά έπρεπε να κάνω κάτι που δεν είχα ξανακάνει και δεν ήξερα αν μπορούσα και να καταφέρω: Μονόλογο».
«Ο Χριστός κι η μάνα του τι πέρασα εκείνα τα 20 λεπτά. Αφού δεν έπαθα καρδιακό τότε, όλα καλά».
Κόρα Καρβούνη: «Αισθάνομαι βαθιά περήφανη όταν καταφέρνουμε να κάνουμε κάτι τέτοιο»
«Είναι πολλά αυτά που έχω να θυμάμαι και επί σκηνής και από τα παρασκήνια, αλλά αυτό που εμένα πιο πολύ μου έχει εντυπωθεί, είναι κάτι που μου επιβεβαίωσε κάτι που πάντα λέω κι ας ακούγεται λίγο ναρκισσιστικό, ότι αυτή η τέχνη έχει μία θεραπευτική βιωματική ιδιότητα, δηλαδή ότι ο ηθοποιός μπορεί να είναι ένα είδος θεραπευτή. Όταν κάναμε την “Ευρυδίκη” με τον Δημήτρη Τάρλοου στο θέατρο Πορεία, που είχε μία εμβληματική σκηνή, όπου αυτή αναγνωρίζει στον Άδη ότι ο κύριος με τον οποίο μιλάει είναι ο πολυαγαπημένος χαμένος της πατέρας και ταυτόχρονα αναγνωρίζει ότι είναι η ίδια νεκρή και δεν είναι πλέον ζωντανή. Είναι μία πολύ καλογραμμένη σκηνή και ήταν και πολύ ωραία σκηνοθετημένη.
Θυμάμαι ένα βράδυ ήρθε μία κοπέλα στο καμαρίνι κλαίγοντας και με ευχαρίστησε γιατί ξαναβιώσει ένα κομμάτι του πένθους με τον δικό της πατέρα που είχε μείνει αβίωτο. Η σκηνή τη βοήθησε να ξανακλάψει τον δικό της χαμένο πατέρα. Και αυτό για μένα είναι ανατριχιαστικό όταν συμβαίνει. Εκεί καταλαβαίνω ότι αυτή η τέχνη δεν πληρώνεται και έχει τεράστια δύναμη. Γι’ αυτό και πλέον οι παραστάσεις συνταγογραφούνται κι είναι πάρα πολύ σωστό αυτό. Είναι μια θεραπευτική τέχνη, όχι για τον ηθοποιό αλλά για τον θεατή.
Κόρα Καρβούνη: «Δεν έχει θεραπευτεί κανείς δουλεύοντας μέσα στην τέχνη, αλλά για τον θεατή είναι μία άκρως θεραπευτική και βιωματική διαδικασία και αισθάνομαι βαθιά περήφανη όταν καταφέρνουμε κάτι τέτοιο για τον θεατή. Αυτό είναι για μένα το πιο ουσιώδες σε αυτή τη δουλειά».
Νεφέλη Μαϊστράλη: «Κάπου στα μισά παραδοθήκαμε όλοι σε νευρικό γέλιο»
«Δυσκολεύομαι να διαλέξω μια. Σίγουρα δεν θα ξεχάσω ποτέ την παράσταση των “Σφηκών” της Λένας Κιτσοπούλου, στην Επίδαυρο και τα περίφημα γιουχαίσματα που ακούστηκαν. Το πιο ενδιαφέρον ήταν το ότι ο ίδιος ο κόσμος κινητοποιήθηκε και κατέπνιξε με χειροκροτήματα τις αρνητικές αντιδράσεις. Μεταφέρθηκαν οι “Σφήκες” στο κοίλον, κανονικότατα. Ήταν μια πολύ αλλόκοτη και δυνατή εμπειρία.
Μια άλλη που θυμάμαι, εντελώς απολαυστική, ήταν στην παράσταση “Κανόνια και Τρομπέτες” του Τσίρου, σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπαγεωργίου, όπου είχε έρθει ένας θεατής με ένα διαπεραστικό, δυνατό και εντελώς τρελό γέλιο που παρέλυε τους πάντες και τα πάντα (ηθοποιούς-θεατές-τεχνικούς)».
Νεφέλη Μαϊστράλη: «Προσπαθήσαμε να αντισταθούμε, παλέψαμε, πηγαίναμε όλος ο θίασος σκηνή-σκηνή με αντίσταση, αλλά κάπου στα μισά παραδοθήκαμε όλοι σε νευρικό γέλιο, με το κοινό να χειροκροτεί επίσης λυμένο στα γέλια. Νομίζω ότι δεν έχω γελάσει ποτέ τόσο πολύ στη ζωή μου».
Έλλη Τρίγγου: «Μου είπε: “Σε καμάρωσα που ψάχνεις την ελευθερία”»
«Η αγαπημένη μου ανάμνηση στο θέατρο ήταν όταν ήρθε ως θεατής ο παππούς μου. Ήταν 92 ετών τότε και έπαιζα στον “Ρινόκερο” του Γιάννη Κακλέα με πρωταγωνιστή τον Άρη Σερβετάλη».
Έλλη Τρίγγου: «Μετά το τέλος της παράστασης ο παππούς μου μού είπε “Δεν κατάλαβα πολλά, αλλά νομίζω μιλούσατε για την ελευθερία και σε καμάρωσα που ψάχνεις την ελευθερία”».
Πέγκυ Τρικαλιώτη: «Και ξαφνικά “ανοίγουν οι ουρανοί”»
«Τη νύχτα στο θέατρο που δεν θα ξεχάσω ποτέ; Λοιπόν, δεν θα σου πω για τις πρεμιέρες στην Επίδαυρο, γιατί αυτό είναι ένα πολύ ξεχωριστό πράγμα. Θα σου πω σε μία πρόβα στην Επίδαυρο, που κάνω την Κασσάνδρα στις “Τρωάδες”».
Πέγκυ Τρικαλιώτη: «Οι πρόβες στην Επίδαυρο είναι από τις ωραιότερες εμπειρίες που μπορεί ένας ηθοποιός να ζήσει. Γιατί η ενέργεια του χώρου είναι ατόφια, δεν είναι ανανεμειγμένη καθόλου με τους υπόλοιπους ανθρώπους, με το κοινό. Είναι μόνο ο χώρος και η ενέργειά του, έχει απόλυτη ησυχία, δεν ακούς τίποτα. Οπότε εκ των πραγμάτων είναι κάτι το μαγικό.
«Εκείνη την ημέρα λοιπόν κάνω πρόβα και κάποια στιγμή κοιτάω τον ουρανό. Δεν θυμάμαι τώρα ποια ακριβώς ατάκα έλεγα, αλλά απευθύνομαι στους θεούς και λέω κάτι σε σχέση με αυτούς και τους ουρανούς, είναι νομίζω η ώρα που αρχίζω να προφητεύω και ξαφνικά “ανοίγουν οι ουρανοί”. Κανονική επίκληση δηλαδή. Και συνεχίσαμε την πρόβα εκείνη την ώρα, δεν σταματήσαμε κι έκανα όλο τον μονόλογο με τη βροχή. Σταματήσαμε μετά και ξαναγυρίσαμε αφού σταμάτησε να βρέχει. Ήταν ό,τι πιο μαγικό μπορώ να φέρω στο κεφάλι μου από όσα μου έχουν συμβεί σε αυτή τη δουλειά».
