Το καλλιτεχνικό πατινάζ δεν είναι μόνο glitter: 4 αυστηροί κανόνες που δεν φανταζόσουν
- 17 ΦΕΒ 2026
Το καλλιτεχνικό πατινάζ είναι αναμφίβολα το πιο «φωτογενές» άθλημα των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων. Καθώς οι Αγώνες του 2026 βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη στη Βόρεια Ιταλία, οι θεατές μένουν με το στόμα ανοιχτό όχι μόνο από τις τριπλές περιστροφές στον αέρα, αλλά και από τις εντυπωσιακές, γεμάτες κρύσταλλα δημιουργίες που φορούν οι αθλητές.
Όμως, πίσω από το glitter και το μετάξι κρύβεται ένα αυστηρό πρωτόκολλο. Αυτά τα κοστούμια δεν είναι απλώς ρούχα. Είναι εξοπλισμός που υπακούει σε κανόνες της Διεθνούς Ένωσης Πατινάζ (ISU). Μια λάθος επιλογή μπορεί να κοστίσει ακριβά: οι αθλητές τιμωρούνται με αφαίρεση βαθμών, την ίδια ακριβώς ποινή που θα έπαιρναν αν έπεφταν στον πάγο. Αυτοί είναι οι 4 κανόνες που πιθανότατα δεν γνώριζες για τις εμφανίσεις των αθλητών/ριων του καλλιτεχνικού πατινάζ στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς.
1. Η «ψευδαίσθηση» του γυμνού έχει όρια
Σύμφωνα με την ISU, οι στολές «δεν πρέπει να δίνουν την εντύπωση υπερβολικής γύμνιας, ακατάλληλης για το άθλημα». Αν και ο όρος είναι υποκειμενικός, η διάσημη σχεδιάστρια κοστουμιών Lisa McKinnon, η οποία επιμελήθηκε 15 εμφανίσεις για τους Χειμερινούς Αγώνες του 2026 (συμπεριλαμβανομένων των Αμερικανίδων Alysa Liu και Amber Glenn), εξηγεί πως αποφεύγει τα διαφανή υλικά σε επίμαχα σημεία.
«Ο μόνος απαράβατος κανόνας για να μην φτάσουμε στο χυδαίο είναι: όχι ορατές θηλές και όχι ακάλυπτοι γλουτοί», αναφέρει. Αυτό δεν σημαίνει πως το σέξι απαγορεύεται. Για παράδειγμα, το κοστούμι της Amber Glenn για το πρόγραμμα Like a Prayer της Madonna, με δαντέλα και μπορντό υφάσματα, είναι ώριμο και αισθησιακό, χωρίς να ξεπερνά τη γραμμή».
2. Όχι στο «φτηνό» θέαμα και το κιτς
Οι κανόνες ορίζουν ότι τα κοστούμια πρέπει να είναι «σεμνά, αξιοπρεπή και κατάλληλα για αθλητικό ανταγωνισμό, όχι κραυγαλέα ή θεατρικά». Τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Η McKinnon αποφεύγει τα «τεχνάσματα», όπως το να αλλάζει μέρος του ρούχου κατά τη διάρκεια της εμφάνισης.
Ωστόσο, το ρούχο οφείλει να αντικατοπτρίζει τον χαρακτήρα της μουσικής. Η σχεδιάστρια ακούει τη μουσική των αθλητών στην επανάληψη για ώρες πριν πιάσει το μολύβι. Στόχος είναι το κοστούμι να «δένει» τόσο απόλυτα με τη χορογραφία, που σχεδόν να μην το παρατηρείς ως ξεχωριστό στοιχείο.
3. Ο «θανάσιμος» κίνδυνος: Τίποτα δεν πρέπει να πέσει στον πάγο
Αυτός ο κανόνας αφορά την ασφάλεια. Οποιοδήποτε διακοσμητικό στοιχείο (κρύσταλλο, χάντρα, κρόσσι) πρέπει να είναι ακλόνητο. Αν κάτι πέσει στον πάγο, αποτελεί κίνδυνο για τον επόμενο αθλητή ή ακόμα και για τον ίδιο τον skater που μπορεί να γλιστρήσει πάνω του.
Για να το εξασφαλίσει αυτό, η McKinnon ξοδεύει από 50 έως 100 ώρες για ένα μόνο κοστούμι. Χρησιμοποιεί διπλούς κόμπους στις κλωστές, πολλαπλά κουμπώματα σε διαφορετικές κατευθύνσεις και την καλύτερη κόλλα της αγοράς. «Ποτέ μη λες ποτέ», παραδέχεται, «αλλά κάνουμε τα πάντα για να μην αποκολληθεί ούτε ένας κρύσταλλος».
4. Η ποινή: Ένας βαθμός μπορεί να κρίνει το μετάλλιο στο καλλιτεχνικό πατινάζ
Αν ένας αθλητής ή αθλήτρια παραβιάσει τους παραπάνω κανόνες, η ποινή είναι η αφαίρεση ενός βαθμού ανά πρόγραμμα. Στο επίπεδο των Ολυμπιακών Αγώνων, όπου τα μετάλλια κρίνονται στα δέκατα του βαθμού, μια τέτοια ποινή είναι καταστροφική.
Η φιλοσοφία της McKinnon είναι σαφής: «Το κοστούμι πρέπει να αναδεικνύει το πρόγραμμα και να μην “φωνάζει”. Πρέπει να γίνεται ένα με τη μουσική, το σώμα και την κίνηση».
