3 αγαπημένες ραδιοφωνικές παραγωγοί μοιράζονται την πιο δυνατή τους ανάμνηση

Το ραδιόφωνο ήταν αναπόσπαστο μέρος της ζωής μου και δεν έγινε απλά κομμάτι των αναμνήσεών μου. Ακόμα κοιμάμαι και ξυπνάω ακούγοντας ραδιόφωνο. Ναι, είναι 2026 και ζω σε ένα σπίτι όπου θα βρεις ραδιοφωνάκια σε κάθε δωμάτιο του σπιτιού, γιατί αυτή την «εμμονή» την έχουμε όλοι οι κάτοικοι του σπιτιού. Στην κουζίνα θα ακούμε ειδήσεις, στο σαλόνι μουσική. Πάντως κάτι θα ακούμε κάθε στιγμή της μέρας. Τα αυτιά μας έχουν μάθει να συντονίζονται με το ραδιόφωνο και σ’ αυτή την αγάπη δεν έγιναν ποτέ «παράσιτα».

Όπως καταλαβαίνεις την Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου θέλω να τη γιορτάζω. Για το 2026 στο LadyLike γιορτάζουμε αυτό το τόσο ξεχωριστό Μέσο Μαζικής Επικοινωνίας δίνοντας βήμα σε 3 από τις πιο αναγνωρίσιμες φωνές του. 

Η Μαρία Παπιδάκη του Best Radio 92,6, η Εύα Θεοτοκάτου του Εν Λευκώ 87,7 και η Κατερίνα Ζαρίφη του My Radio 104,6, μοιράζονται με το LadyLike την πιο δυνατή ραδιοφωνική τους ανάμνηση.

Έχοντας γράψει «χιλιόμετρα» ραδιοφωνικής παρουσίας, έχοντας χτίσει τη δική τους ταυτότητα κι ένα κοινό που τις ακολουθεί και τις παρακολουθεί πιστά, οι 3 ραδιοφωνικές παραγωγοί που μιλούν στο LadyLike έχουν ένα μεγάλο κοινό: Αγαπούν αυτό το Μέσο με όλη τους την καρδιά. Κι αυτό τους ανταποδίδει την αγάπη πολλαπλάσια.

«Χρόνια πολλά ραδιόφωνο», λοιπόν από εμάς στο LadyLike κι από τις αγαπημένες σου φωνές.

Μαρία Παπιδάκη, Εύα Θεοτοκάτου, Κατερίνα Ζαρίφη, ποια είναι η πιο δυνατή σας ραδιοφωνική ανάμνηση.

Η Μαρία Παπιδάκη ήταν το «πρώτο μικρόφωνο» μιας μεγάλης επιστροφής

«Η πιο δυνατή ραδιοφωνική μου ανάμνηση είναι η επανεκκίνηση του σταθμού Best 92,6 το 2016, μετά από την παύση που είχε δημιουργηθεί λόγω της πτώχευσης των εκδόσεων Λυμπέρη το 2012. Οι εκδότες τότε έκαναν τα λάθη τους και μας πήρε κι εμάς η μπάλα. Στο κλείσιμο δεν είχαμε προλάβει να αποχαιρετήσουμε τους ακροατές, μας έκλεισαν εντελώς ξαφνικά. Οπότε η επανεκκίνηση ήταν πολύ δυνατή και πολύ συναισθηματικά φορτισμένη».

Μαρία Παπιδάκη: «Ο σταθμός ξεκίνησε πάλι να λειτουργεί τον Ιανουάριο του 2016 και μάλιστα ήμουν εγώ το πρώτο μικρόφωνο όταν ξεκινήσαμε. Το “χρεώθηκα” όλο και την πρώτη επαφή με τον κόσμο και όλη την αγάπη και το “Πάμε ξανά μαζί” και δεν το ξεχνάω ποτέ, ήταν μαγική στιγμή»

«Δεν ξεχνιέται αυτό, για τους ανθρώπους που αγαπούν αυτό το μέσο, το υπηρετούν και τους κλείνουν και είναι ξανά εκεί. Ο Best έχει κι αυτή την ιδιαιτερότητα, παίζουμε μόνοι μας, δεν έχουμε λίστες, είμαστε εντελώς ελεύθεροι, οπότε ήταν ένα σοκ όλο αυτό όταν έκλεισε. Εγώ, που το ραδιόφωνο είναι η ζωή μου, δεν ήθελα να πάω αλλού σε άλλους σταθμούς που μου είχαν πει να έρθω με λίστες. Και πήγα και δούλεψα στη συνδρομητική τηλεόραση που ήμουν και πιο παλιά εκεί και συνεχίζω να είμαι και τώρα, γιατί με το ραδιόφωνο μόνο δεν βιοπορίζεσαι.

Η αγάπη του κόσμου ήταν έντονη. Ο Best έχει δημιουργήσει αυτό το πράγμα με το κοινό του, μας φέρνει εδώ και χρόνια στις πρώτες- αν όχι στην πρώτη- θέσεις. Ο κόσμος το ακούει για πολύ ώρα, οπότε είναι δεμένο το κοινό του μαζί του με ό,τι κάνει και προτείνει εδώ και χρόνια. Τα λόγια έδειχναν ακριβώς αυτό: Αγάπη. Πώς πάνε οι συγγενείς στην Αυστραλία και επιστρέφουν; (γελάει). Ήταν έτσι. Είχαμε και τσικουδιές στο στούντιο λόγω καταγωγής από Κρήτη. Ήταν ένα πάρτι κανονικά, πραγματικά η πιο δυνατή στιγμή γιατί είχε κι αυτή τη γλυκιά δύναμη της χαράς της επανεκκίνησης, δεν είχε αρνητικό πρόσημο.

Τα χρόνια που έμεινε κλειστός ο σταθμός τα μηνύματα στα social που έλεγαν “άντε, ανοίγεται; Τι κάνετε;” δεν σταμάτησαν ποτέ. Ήταν κινητήριος δύναμη για την επανεκκίνηση. Μία ανάσα στη δυσκολία».

Η Εύα Θεοτοκάτου έχει να θυμάται ποιήματα με φαξ

«Το καλό και ταυτόχρονα το κακό στο ραδιόφωνο είναι ότι, όταν κάνω εκπομπή, μπορεί να μιλάω σε ένα γεμάτο στάδιο αλλά να μην βλέπω ούτε έναν άνθρωπο. Με αυστηρά μαθηματικά μετρήσεων, το ακροατήριό ενός ραδιοφωνικού σταθμού με περίπου 5% ακροαματικότητα θα μπορούσε εν δυνάμει να είναι όσο ένα γεμάτο Ολυμπιακό Στάδιο στην συναυλία π.χ. των Coldplay ή των Metallica που ήταν και sold out. Όταν το σκέφτομαι αυτό οριακά οδεύω για ολικό mute. Κι όμως, ενώ δεν βλέπεις τίποτα, νιώθεις όλη την αγάπη.

Ακόμα χαίρομαι σαν μικρό παιδί όταν λαμβάνω από τους ακροατές μου ένα απλό μήνυμα, ένα τηλεφώνημα ή ένα dm».

Εύα Θεοτοκάτου: «Στις πρώτες μου εκπομπές στα 19 μου, δεν είχαμε φυσικά ακόμα κινητά κι ένα αγόρι μού έστελνε ποιήματα κάθε βράδυ με φαξ. Τα έχω ακόμα. Δεν ήταν πέσιμο. Ήταν αγνή επικοινωνία. Πουθενά αλλού δεν είχε δείξει αυτά τα ποιήματα το πιστεύετε;»

«Μια κοπέλα πέρασε τις Πανελλήνιες μαζί μου. Ερχόταν μια φορά την εβδομάδα στο στούντιο για να ξελαμπικάρει. Πέρασε εκεί που ήθελε και ακόμα προχωράει.

Πρόσφατα, μια άλλη κοπέλα δούλευε στο εργαστήριό της και καθημερινά άκουγε τις μουσικές που πρότεινα, συμμετείχε σε ό,τι έλεγα κι έκανε την επικοινωνία μέσω ραδιοφώνου μια κανονικότητα. Πολύ αξιόλογος και δημιουργικός άνθρωπος.

Ο Σπ., η Δεσ. και η Μυρ. αντίστοιχα, είναι εδώ και χρόνια στην αληθινή ζωή πολύτιμοι και μοναδικοί μου φίλοι.

Θαύματα μεταδίδονται στα FM και πλέον στριμάρονται και στο διαδίκτυο. Καμία δικαιολογία να μην σας συμβεί. Όσο και να τσιλιμπουρδίζετε στις πλατφόρμες και τα ρέστα πάλι στην αγκαλιά του θα καταλήξετε. Χρόνια του άπειρα».

Η Κατερίνα Ζαρίφη είδε τη χαρά να γίνεται θλίψη και πανικός σε 1”

«Παγκόσμια ημέρα ραδιοφώνου η αλλιώς ο πιο σταθερός μου σύντροφος σε αυτή εδώ τη ζωή.

Ο σύντροφος που ποτέ δε με απογοήτευσε που μου έδωσε χαρές, δάκρυα και πάνω απ’ όλα έναν έρωτα ανιδιοτελή. Παρότι το ραδιόφωνο που εγώ κάνω είναι ψυχαγωγικό αυτό που έχει χαραχτεί περισσότερο στη μνήμη μου είναι από μία στιγμή που χρειάστηκε να επιστρατεύσω την δημοσιογραφική μου ιδιότητα.

Κατά τη διάρκεια του αέρα εδώ και 20+ χρόνια που κάνω ραδιόφωνο έχουν συμβεί πολλά, όμως σίγουρα η πιο συγκλονιστική στιγμή ήταν η στιγμή που ενώ έκανα πρωινό πρόγραμμα στο ραδιόφωνο, χρειάστηκε να αναλάβουμε και να ενημερώσουμε τον κόσμο για αυτό που συνέβαινε με την με τη φωτιά και την τραγωδία στο Μάτι».

Κατερίνα Ζαρίφη: «Ήταν η στιγμή που μέσα σε 1” η χαρά έγινε πανικός και θλίψη που χρειάστηκε να συνδεθούμε τηλεφωνικά με ανθρώπους που διέσωζαν και συνανθρώπους μας και να μεταφέρουμε όλο αυτό που συνέβαινε στο Μάτι εκείνη την τραγική στιγμή».

«Το ραδιόφωνο είχε και έχει κάτι μαγικό: Είναι πάντα πρώτο και πιο εύκολα προσβάσιμο σε όλο τον κόσμο. Και αυτό το κάνει και ίσως ξεχωριστό.

Χρόνια πολλά σύντροφέ μου, χρόνια πολλά ραδιόφωνο!»