HOUSE TWENTY FOUR

Η μία γεύση με τις χίλιες αναμνήσεις

Το κείμενο αυτό είναι μέρος του project "Panteio Day". Φοιτητές του Ad&PR Lab του Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών βρέθηκαν μία ημέρα στο Σπίτι της 24MEDIA και εκεί πήραν brief από 8 αγαπημένα brand για να δημιουργήσουν native content.

 

Από την Φροσύνη Δρακούλη

Λένε ότι η μυρωδιά είναι η μόνη αίσθηση από όλες του ανθρώπου που μπορεί να του φέρει στη μνήμη του ακαριαία ένα γεγονός ή μια εμπειρία, να θυμηθεί λεπτομέρειες από το πώς αισθανόταν και τι σκεφτόταν εκείνη τη στιγμή, μέχρι τι φορούσε και πόση ζέστη είχε.

Έτσι κι έγινε. Ήταν 02.45, όχι ακριβώς, πάντα στο περίπου, ήμουν στο αεροδρόμιο του Ελ. Βενιζέλος και χάζευα τις συσκευασίες και τα προϊόντα, όσο περίμενα το λεωφορείο για να γυρίσω σπίτι, μετά από ένα καλοκαιρινό 10ήμερο στην Ισπανία. Ωραία η Ισπανία, έλεγα, αλλά κοίτα τι όμορφο να επιστρέφεις, να συνειδητοποιείς πού είναι η βάση σου, οι ρίζες σου, οι γεύσεις και οι μυρωδιές σου.

Μέσα στα ιδιαίτερα περιτυλίγματα και τα καλοπροσεγμένα μπουκάλια, πρόσεξα και ένα πιο σοβαρό από τα υπόλοιπα, πιο απομονωμένο από τα άλλα, όχι επειδή ήταν μόνο του στο ράφι, αλλά επειδή ξεχώριζε. Ήταν μαστίχα. Η δική μας μαστίχα Χίου, το αγαπημένο μου Roots.

 Δεν χρειάστηκα περισσότερα για να πεισθώ. Λίγο η νοσταλγία, λίγο η αποκλειστική ταύτιση με τζιν-τόνικ του ισπανικού 10ημέρου που δεν ήθελα άλλο, ήταν πια 02.55, όχι ακριβώς, πάντα στο περίπου και εγώ αγόραζα μαστίχα από τον τόπο μου για τον τόπο μου.

 

Άνοιξα το μπουκάλι για να μυρίσω το ποτό. Δεν μύρισα ποτό. Μύρισα καλοκαίρι. Πολλά καλοκαίρια. Καλοκαίρια μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Βουτιές, κλάματα, έρωτες, αλάτια, παξιμάδι με φέτα, πάλι βουτιές και πάλι κλάματα, χαμόγελα, έρωτες, πρώτα φιλιά.

Πέρασαν από μπροστά μου καλοκαίρια που έζησα και καλοκαίρια που δεν είχα ζήσει ακόμα. Από όλα αυτά, τα τόσα καλοκαίρια που δεν είναι τόσα μου έμειναν δύο. Δύο καλοκαίρια τελείως διαφορετικά, δύο με πολύ μεγάλη απόσταση, του χρόνου και δική μου, με δέκα χρόνια διαφορά να φτιάχνουν ιστορίες που είναι για άλλες αφορμές.

Κόκκινος Βράχος, Ζάκυνθος, 14 Αυγούστου 2005

 

Ιστορικά καφέ, σε ιστορικές πλατείες με τους αγαπημένους σου ανθρώπους που ακόμα τότε δεν μπορείς να καταλάβεις ότι είναι οι αγαπημένοι σου γιατί τους έχεις ακόμα δεδομένους. Πρώτη χρονιά με λίγη περισσότερη αυτοπεποίθηση, δημοτικό ακόμα (τότε που δεν καταλαβαίνεις ότι είσαι μικρός γιατί πάντα μεγάλος φαντάζεις στον καθρέφτη), εγώ αποφάσισα ότι θα πάρω υποβρύχιο. Δεν ήξερα τι ήταν. Δεν ρώτησα. Απλά το παρήγγειλα, επειδή είχα ακούσει τη μητέρα μου να λέει πόσο της άρεσε μικρής. Κάπως έτσι δεν έχουν ξεκινήσει, άλλωστε και πολλές ιστορίες; άκουσα, δεν ρώτησα, το αποφάσισα, το είπα, περίμενα. Ήρθε αυτό το περίεργο γλυκό που δεν ήξερες αν πρέπει να το φας γιατί ερχόταν σε ψηλό ποτήρι, μα ούτε να το πιείς γιατί συνοδευόταν από ένα κουτάλι. Και πάλι, άκουσα, δεν ρώτησα αλλά αυτή τη φορά μύρισα. Μύρισα τη μαστίχα και εκείνη τη στιγμή έκλεισα μέσα της όλο το καλοκαίρι στο νησί, τους ήχους, τη ζέστη, την απλότητα της θάλασσας, του ζεστού πλακόστρωτου.

Χώρα, Αντίπαρος, 11 Αυγούστου 2015

 

10 χρόνια και κάποια πολύ διαφορετικά καλοκαίρια μετά, βρέθηκα στο νησί που νομίζεις ότι όλα συμβαίνουν εδώ και τώρα.

Στο ένα από τα λίγα μπαρ του νησιού, με τόσες επιλογές ποτών, εγώ αποφάσισα, οριακά ενστικτωδώς, ότι θέλω να πάρω μαστίχα και την παραγγέλνω σκέτη, με πάγο, αφού πια στην ηλικία μου τα υποβρύχια σημαίνουν κάτι τελείως διαφορετικό.

Και τότε ξανάγινε. Η μυρωδιά, οι ρίζες, οι μνήμες. Αναρωτιόμουν πώς γίνεται να θυμάσαι τόσο καλά το ζεστό πλακόστρωτο μιας ιστορικής πλατείας, το πόσο μεγάλος ένιωθες ενώ ήσουν ακόμα πολύ μικρός, το πόσο ασφαλής ήσουν επειδή ήσουν σπίτι.

Για άλλη μια φορά, η μυρωδιά της μαστίχας έφερε πίσω τη θάλασσα, τις συγκινήσεις, την ασφάλεια, τις ρίζες, την καταγωγή, τις εμπειρίες που έγιναν αναμνήσεις. Μόνο που αυτή τη φορά, συνδυάστηκαν με το “εδώ και τώρα”. Με τα ιδρωμένα πρόσωπα που χόρευαν, με τις νύχτες στις ξαπλώστρες, με τα βλέμματα που σε κάνουν να συνειδητοποιείς τους ανθρώπους σου. Αυτοί οι άνθρωποι, αυτές οι στιγμές, αυτά τα βλέμματα είναι το σπίτι, οι ρίζες, οι καλύτερες μνήμες που σε κάνουν να αναζητείς πάντα τις μυρωδιές που στα θυμίζουν, ακόμα και σε αεροδρόμια, ανάμεσα σε περίτεχνα μπουκάλια.

 

Ίσως για αυτό να χρειαζόμαστε ποτά σαν το Roots. Για να έρχονται μπροστά μας σε περίεργες στιγμές και να μας θυμίζουν την απλότητα και τη μαγεία της μνήμης, τη μοναδικότητα της ανάμνησης. Της ανάμνησης από αυτήν την πρώτη βουτιά του καλοκαιριού, από το ζεστό βράδυ, την αγκαλιά, το βλέμμα της, το αλάτι μετά τη θάλασσα, τη μαστίχα στις 02.45 το βράδυ. Αλλά όχι ακριβώς. Πάντα στο περίπου.

“Μα είναι η μνήμη μια περίπτωση διασποράς. Μια περίπτωση δωρεάς. Μια άσκηση ζωής”, Απόστολος Σ. Αλεξάκης

 

Δείτε όλα τα κείμενα της ενέργειας στην σελίδα http://panteio-day.24media.gr/.