Το Cosmo.gr πάει θέατρο: ο Ντον Τζιοβάννι στο Ηρώδειο

Πήγαμε, τις είδαμε και σας μιλάμε για τις θεατρικές παραστάσεις της εβδομάδας.

Παραστάσεις για όλα τα γούστα. Η Χαρά Κιούση πήγε, είδε και σας προτείνει.

"Ικέτιδες" του Αισχύλου, στην Πειραιώς 260

Ο Χρήστος Στέργιογλου μπήκε στην περιπέτεια να σκηνοθετήσει εννέα μαθήτριές του στις Ικέτιδες του Αισχύλου.

Παρ' όλο που το έργο "θέτει τόσα πολλά που δεν ξέρεις από που να το πιάσεις", βρήκε τελικά την σκηνοθετική άκρη, κι έδωσε μια παράσταση "γυμνή", όπου ένα σμάρι νέων κοριτσιών, αφηγήθηκαν τον πεντακάθαρο λόγο του μεγάλου τραγικού.Με φωνή κλαψιάρικη και ικετευτική στα διαλογικά μέρη, λυρική τονικότητα στα μακρόσυρτα χορικά τραγούδια, απέδωσαν την μεγαλοπρέπεια του λόγου με την βαθιά θρησκευτικότητα και την φιλοσοφική σκέψη. Κάποια υποτονικότητα της φωνής στους αντρικούς ρόλους, που γίνονται αντιληπτοί κατά την αφήγηση του δράματος, ατόνησαν κάπου την θεατρική ενέργεια. Κάτι που άμεσα ανέβηκε από τον χορό, που εδώ λειτούργησε ως "πάσχον πρόσωπο" και όχι ως παρατηρητής των δρώμενων.

Οι πενήντα κόρες του Δαναού για ν' αποφύγουν τον αιμομικτικό γάμο με τα ξαδέλφια τους, γιους του Αιγύπτου, με την συγκατάθεση και την καθοδήγηση του πατέρα τους έρχονται στο Άργος, απ' όπου κατάγονται. Εκεί καταφεύγουν στους βωμούς ικετεύοντας να τις δοθεί άσυλο από τον Πελασγό. Εκείνος τους το παρέχει με την συγκατάθεση βεβαίως των Αργείων, γεγονός που εμπλέκει την ειρηνική σχέση τους με τους Αιγύπτιους. Αυτά συμβαίνουν κατά τον μύθο, όπου οι τραγικοί ήρωες προσφεύγουν στον "Δία της προσφυγιάς", που ορίζει το δίκαιο και το ορθό για να τις δοθεί ασυλία σ'  ένα τόπο Δημοκρατικό.

Στον τελείως άδειο χώρο "Ε", με το αχνό φως που μπαίνει ψηλά από την τζαμαρία, οι εννέα νεαρές ηθοποιοί - που αντιπροσωπεύουν φυσικά τις πενήντα κόρες του Δαναού -  με απλά ρούχα, νεανικά, λειτουργούν ως ένα πρόσωπο, με έναν λόγο, με κοινή απόφαση που ενισχύεται και δυναμώνει με μια προσθετική σκέψη και πρόταση, χωρίς καμία διαφωνία. Τα θέματα που θίγονται καθιστούν το έργο τόσο σύγχρονο, που εντυπωσιάζεσαι. Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του ατόμου, η ανάληψη ευθυνών για προσωπικές αποφάσεις, η πολιτική ασυλία και προστασία του ξένου με ό,τι σημαίνει αυτό, η σχέση με το Θείον, η υποταγή στη Μοίρα σε βάζουν σε σκέψεις, σε μια εποχή που οι περισσότεροι είμαστε εν δυνάμει πρόσφυγες και μετανάστες. Τελικά "ποιο είναι πιο δυνατό: η θεία δίκη, ή η απόφαση που θα πάρει κάποιος;" Ποιος μπορεί στ' αλήθεια ν' απαντήσει.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Χρήστος Στέργιογλου

Παίζουν: Ναζίκ Αϊδινιάν΄, Ασπασία-Μαρία Αλεξίου, Νικόλ Δημητρακοπούλου, Μελίσσα Κωτσάκη, Δήμητρα Μητροπούλου, Ιωάννα Μιχαλά, Κέλλυ Παπαδοπούλου, Ιωάννα Πιατά, Ανδρομάχη Σπανέλλη

 

"Η μπαλάντα του γέρου ναυτικού" του Coleridge Sammuel Taylor, Πειραιώς 260

Η Φιόνα Σω σήκωσε καλοτάξιδα τα πανιά της μπαλάντας του γέρου ναυτικού στο φετινό φεστιβάλ, δυο χρόνια μετά το παρθενικό ταξίδι στην Μικρή Επίδαυρο. Στον κλειστό χώρο της Πειραιώς, η σκηνή γέμισε κατάρτια και πανιά, πλημμύρισε κύματα σιωπής, δοκιμασμένες λέξεις ζωντανές και πειθαρχημένες, σε ρίμα που ζωγραφίζει εικόνες με ποιητικό ρεαλισμό. Η σπουδαία καλλιτέχνης με εκπληκτική ενέργεια και κίνηση, γεμίζει την στιγμή με συναίσθημα, "με σώμα έτοιμο και την καρδιά να χτυπά στον σωστό ρυθμό"! Με κυματισμούς φωνής που μεταπίπτουν από την φωτεινότητα στην εξαντλητική καταχνιά, μέσα στην επική αφηγηματική θαλασσινή ποίηση του Coleridge. Που δεν είναι τίποτα άλλο παρά η υπαρξιακή περιπλάνηση του ανθρώπου, σ' ένα ιδεαλιστικό, ρομαντικό ταξίδι προς την λύτρωση.

    Η αφήγηση αρχίζει και τελειώνει με μια σκηνή σ' ένα γάμο, όπου ο γέρο ναυτικός διηγείται την μπαλάντα του σ' ένα νεαρό καλεσμένο. Καθώς ο θαλασσόλυκος πλοηγούσε, μια θύελλα παρέσυρε το πλοίο στον Ν. Πόλο, στους πάγους της Ανταρκτικής. Έχοντας χάσει την πορεία, εμφανίζεται ένα αλμπατρός που ανοίγει τον δρόμο τους και πάλι. Κι' ενώ οι ναύτες σύντροφοι τον δοξολογούν,ο γέρο ναυτικός σκοτώνει το πουλί "που έκανε την αύρα να φυσά". Τότε κάτι γλοιώδη θαλασσινά δημιουργήματα, σκορπούν τον θάνατο, κι' ο γέρο ναυτικός ανάμεσα σ' ένα μακάβριο πλήρωμα, αισθάνεται την ψυχή του να γαληνεύει. Το πουλί πέφτει στην θάλασσα και κάποιες αγγελικές μορφές οδηγούν τον ναυτικό λυτρωμένο, πίσω στην πατρίδα του.

Η παραστατικότατη χορογραφία που ερμήνευσε ο Daniel Hay - Gordon στις φωτοσκιάσεις της καταχνιάς, της πάχνης και του μεσημεριανού ήλιου, δημιουργούν με τον μεταβαλλόμενο κυματισμό της φωνής της Φιόνα Σω το μεταφυσικό τοπίο, όπου ζωή και θάνατος, διεκδικούν για λογαριασμό τους την ανθρώπινη ψυχή.

Συντελεστές

Ερμηνεύουν: Fiona Shaw, Daniel Hay-Gordon

Σκηνοθεσία: Phyllida Lloyd

Χορογραφία: Kim Brandstrup

Σκηνικά: Χλόη Ομπολένσκι

Φωτισμοί: Jean Kalman, Mike Gunning

Σύνθεση & σχεδιασμός ήχου: Mel Mercier

 

Green Porno - Live on Stage, Ιζαμπέλα Ροσελίνι, Πειραιώς 260

Η Ιζαμπέλα Ροσελίνι, όμορφη και κομψή στο μαύρο της  φόρεμα, εμφανίστηκε στην σκηνή κρατώντας μπουκέτα λουλουδιών, προϊδεάζοντάς μας για την αναπαραγωγική λειτουργία της φύσης, με χρώματα κι οσμές. Το τρυφερό της ενδιαφέρον για το ζωτικό βασίλειο, την έφερε στα θρανία ως σπουδάστρια ηθολογίας των ζώων. "Η έντονή τους επιθυμία να εγκαταλείπουν απογόνους" κατά τον Αριστοτέλη, αποτέλεσε το υλικό για μια σειρά ταινιών μικρού μήκους "Green Porno". Εκεί η Ροσελίνι φορώντας τ' ανάλογα κοστούμια, μέσα από διασκεδαστικά επιμορφωτικά σενάρια, παρουσιάζει την σεξουαλική ζωή των ζώων. Βέβαια η θεατρική του μεταφορά μέσα από ένα χιουμοριστικό μονόλογο με την βοήθεια video προβολών, είναι σίγουρα μια ενδιαφέρουσα πρόταση που επέτρεψε ποιητικά τους θεατές, να πάρουν μάτι ανερυθρίαστοι στα όργια στους βιασμούς, στα γρήγορα και μουλωχτά τους ζευγαρώματα.

Διασκεδαστικά μαθήματα βιολογίας με sex appeal, που εδώ και εκατομμύρια χρόνια έχουν πρακτικές επιτυχίας στην φύση. Ερωτικά χαρέμια με έξαψη και μανία, ζώνες αγνότητας, προκαταρκτικά παιχνίδια, sex εξ αποστάσεως, πολλαπλασιασμός χωρίς sex, σαδομαχισμός, Ερμής και Αφροδίτη, όλα υμνούν την μαγεία και τα μυστήρια της βιοποικιλότητας. Το μόνο που αναρωτιέσαι είναι αν αισθάνονται, αν σκέπτονται, από την μύγα, την αράχνη, την λιβελούλα, την πάπια, το δελφίνι, το χταπόδι...ως τον ελέφαντα  και την φάλαινα. Η Ιζαμπέλα Ροσελίνι με οικολογική διακριτικότητα και θεατρικότητα, μας παρουσίασε τα μυστικά της ανοιχτής κρεβατοκάμαρας και τα πολύπλοκα ζευγαρώματα της σεβαστής φύσης.

Συντελεστές

Κείμενο: Isabella Rossellini & Jean-Claude Carrière

Καλλιτεχνική εποπτεία: Muriel Mayette

Σχεδιασμός φωτισμών & βίντεο: Antoine Manichon

Ερμηνεία: Isabella Rossellini

 

 "Αδελφοί Καραμάζοφ" του Φίοντορ Ντοστογιέφσκι, στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Ραγκαβά

 Ο Ηλίας Κουνέλας και πέντε νέοι ηθοποιοί, γύρω από ένα στρογγυλό τραπέζι κάτω από το λιγοστό φως μιας λάμπας, "διαβάζουν δημοσίως" το ευαγγέλιο της λογοτεχνίας. Ο χώρος κι' αυτήν την φορά επιλεγμένος, ώστε το θέατρο να πραγματώνεται σ' ένα ηχητικό ζωντανό περιβάλλον με τους ήχους της πόλης τυλιγμένο την μεγαλοπρέπεια της Ακρόπολης, στον ειδυλλιακό προαύλιο χώρο του Ναού, αναβλέποντας ανθισμένες βουκαμβίλιες και χρωματιστά βιτρό, καθώς "οι ουρανοί ξεφορτώνονται στην ψυχή".

    "Αδελφοί Καραμάζοφ", παιδιά ενός ανάλγητου πατέρα  που το πατροκτόνο μαχαίρι που τον σκότωσε, είχε τροχισθεί σιγά - σιγά από κάθε τους αντιμαχόμενο συναίσθημα. Η ψυχρή λογική, ο ορθολογισμός, η χυδαιότητα που αντιπαλεύει με την καλοσύνη και την "ενσαρκωμένη συγχώρεση", η πλάνη κι' η αμφιβολία για την ύπαρξη του θεού, η θρησκοληψία, οι φρικαλέες σκοτεινές επιθυμίες κόντρα στον αγωνιστή που μάχεται κι' ελπίζει την ελευθερία και την πνευματική του εξέλιξη. Όλα αυτά προβληματίζουν, ενώνουν κι' απομακρύνουν, συμφιλιώνουν ξεσηκώνοντας καινούργια ερωτήματα στην ομάδα των καλλιτεχνών που εμπνέεται από την ίδια ιστορία.

 

Ένα ερώτημα θεμελιώδες ανοίγει και κλείνει την εμπειρία αυτής της ανάγνωσης, μ' ένα μονολεκτικό ναι ή όχι, ως απάντηση. Ένα ερώτημα που κάνει αληθινό το θέατρο και την θεατρική του γλώσσα "σαν αντίσταση στην λήθη κι' επιλογή ζωής χωρίς φόβο". Μ' ένα λεπτό μειδίαμα συνενοχής, σεμνά και ταπεινά, οι συμπαθέστατοι ηθοποιοί αυτοσχεδιάζουν, λέγοντας τις δικές τους ιστορίες. Όλες βγαλμένες αυθόρμητα χωρίς καμία δυσπιστία, έχουν αποδέκτες τους αυτοσυγκεντρωμένους θεατές, που φεύγουν παίρνοντας μαζί τους την κατανυκτική γαλήνη και ηρεμία των λόγων: "όποιος έχει αναμνήσεις από το πατρικό του σπίτι, στην ζωή του έχει σωθεί".

Συντελεστές

Σύλληψη - Σκηνοθεσία: Ηλίας Κουνέλας

Σκηνικά - Κοστούμια: Κατερίνα-Χριστίνα Μανωλάκου

Βοηθοί σκηνοθέτη-σκηνογράφου: Άρτεμις Σιέρρα, Άννα-Μαρία Πασχαλή

Ερμηνεύουν: Στέλιος Ανδρονίκου, Λεωνίδας Καλφαγιάννης, Ηλίας Κουνέλας, Κλεοπάτρα Μάρκου, Βασίλης Σαφός, Μαρίνα Συμεού

 

"Μαρία Πενταγιώτισσα" του Μποστ, Πολιτιστικό Κέντρο Νέας Μάκρης

Η "Μαρία Πενταγιώτισσα" από τις δροσερές βουνοπλαγιές της Φωκίδας, ταξίδεψε στις ειδυλλιακές παρυφές του Διονύσου, ανοίγοντας  το πολιτιστικό καλοκαίρι στην Νέα Μάκρη. Ένθερμα την υποδέχτηκαν οι θεατρόφιλοι της περιοχής, φρέσκια κι' ανανεωμένη σε μια  παρατραγωδία, που δροσίζεται με σατυρικά στοιχεία. Ο Γ. Μποσταντζόγλου σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στο έργο του ταλαντούχου πατέρα του, ερμηνεύοντας την δυναμική και θρυλική "δασκαλοπούλα λησταρχίνα" που έζησε κι έδρασε στα πρώτα χρόνια της απελευθέρωσης από τους Τούρκους, επί της βασιλείας του Όθωνος. Με μπρίο, σκέρτσο και νάζι "αφήνει στην ποδιά της να σφάζονται παλικάρια", απολαμβάνει τις ζηλοτυπίες των εραστών της που τους παίζει στα δάχτυλα και καταφεύγει στα γύρω βουνά για ν' αποφύγει την κοινή κατακραυγή και την δικαιοσύνη, κατηγορούμενη ως συνεργός σ' ένα φόνο.

    Κάπως έτσι την θυμάται μέσα από αφηγήσεις μια ηλικιωμένη τρισέγγονη της, που πρόθυμα στήνεται στον φακό για το ρεπορτάζ της πάλαι ποτέ δοξασμένης ΕΡΤ, που παίρνει τα βουνά και τα λαγκάδια για να βρεθεί στους Πενταγιούς. Σαν τηλεοπτικά επεισόδια μιας "λαϊκής όπερας" με πολλές εθνικό-ιστορικές πληροφορίες " και φιγούρες γελοιογραφικές που σκιτσογράφησε ο Μποστ την δεκαετία του 60ήντα, σατιρίζοντας υπέρ ρεαλιστικά την κοινωνική και πολιτική δομή της Ελλάδας. Με γλώσσα που παντρεύει την ψευτοκαθαρεύουσα με ομοιοκατάληκτο δεκαπεντασύλλαβο, δημιούργησε αυτό το δραματικό ειδύλλιο με ξεκαρδιστικές σκηνές γέλιου, που έξοχα απέδωσε όλη η ομάδα των καλλιτεχνών, που φάνηκε να το απολαμβάνουν όσο και οι θεατές. Μια δροσερή κι' ευχάριστη παράσταση με όμορφη μουσική που μυρίζει Ελλάδα.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Γιάννης Μποσταντζόγλου

Μουσική: Γιούρι Στούπελ

Χορογραφίες: Άννα Αθανασιάδη

Σκηνικά: Παναγιώτης Μανίκας

Επιμέλεια κοστουμιών: Δέσποινα Βολίδη

Παίζουν: Γιάννης Μποσταντζόγλου, Θανάσης  Βισκαδουράκης, Δήμητρα Παπαδήμα, Κώστας Φλωκατούλας, Περικλής Αλμπάνης, Πέτρος Πέτρου, Μάριος Λεωνίδου, Κωνσταντίνος Πασσάς, Γιώργος Ματαράγκας, Πέτρος Ξεκούκης

 

"Κ.Π. Καβάφης Αυτοβιογραφούμενος" Θέατρο Τζένης Καρέζη

Ο Γιάννης Φαλκώνης με την αψεγάδιαστη σκηνοθεσία και την προσεγμένη σύνθεση των κειμένων, βασισμένη στα προσωπικά ημερολόγια  και μαρτυρίες ανθρώπων που γνώρισαν τον σπουδαίο Κ. Καβάφη, "ανακαλεί μνήμες κι' αναμνήσεις που ήρθαν να μείνουν μες την ποίηση αυτή"! Τα φώτα σβήνουν κι' ένας λόγος περιγραφικός, μεταφέρει συγκινησιακά τους θεατές στην Αλεξάνδρεια. "Παλαιόθεν  Ελληνίς... ένα περιβάλλον που αισθηματοποιήθηκε για εκείνον" στην οδό Λέψιους 10, πάνω από έναν οίκο ανοχής, δίπλα σε μια εκκλησία και στο νοσοκομείο, διαποτίζοντας με ελληνικότητα τον "ειδωλολάτρη ποιητή".

Το χλωμό συμπαθές φως των κεριών - το σπίτι του Αλεξανδρινού δεν είχε ηλεκτρικό - τυλίγουν στη ρέμβη και την υποβολή το κυρτωμένο, σακατεμένο από τα χρόνια σώμα του Καβάφη, που με απαράμιλλη φυσικότητα κι' "ερωτική πλατωνική αίσθηση", υποδύεται ο Κωνσταντίνος Τζούμας.  Μ' ένα στυλ προσωπικό, με τον αρχοντικό αέρα του κοσμοπολίτη, με κινήσεις χαρακτηριστικές, αργές κι' επιβλητικές, έχει το χάρισμα να αυτοπροσδιορίζεται ιδιοσυγκρασιακά και να στρατολογεί τις λέξεις. Με φωνή γαλήνια κι' αδύναμη - οι φωνητικές του χορδές  ταλαιπωρούνται από τον καρκίνο - αυτοπαρουσιάζεται δίχως υπερβολές, διατηρώντας μια έμφυτη φωνητική κοκεταρία. Μόνο στα ηχογραφημένα μέρη, το ελεγχόμενο πάθος κι' η ορμή ανακαλούν απ' τον "Καιρό" ονειροπολήσεις κ' αναμνήσεις "με την τρεχάμενη ηθική".

Κάποιες πνευματικές γέφυρες - διάλογοι με τον 'Οσκαρ Ουάιλντ, ελάχιστους φίλους, δημοσιογράφους και προσωπικότητες της εποχής, προσωπικές γνώμες του ποιητή για την οικονομική κρίση και τα Ελγίνεια , τα ταξίδια του στην Αθήνα, στην Κωνσταντινούπολη και στην Ευρώπη, δημιουργούν μιαν εικόνα του κόσμου. Παράλληλα μιαν ειδυλλιακή ατμόσφαιρα με το προσωπικό στίγμα  του Καβάφη "από φαντάσματα που στοιχειώνουν την ζωή του" και με τα χρόνια γίνηκαν "στίχοι δυνατοί". Ο πρωταγωνιστής με μελαγχολική ευγένεια, λεπτή ειρωνεία "σχεδόν ανεπαισθήτως" και καυστικό χιούμορ πιάνει την πένα του, ξεφυλλίζει στοχαστικά τα χαρτιά του και συναντά στον "παλαιό καθρέφτη την άρτια εμορφιά... του νέου που ήλθε για να διαβάσει" λίγο πριν αποχαιρετήσει την Αλεξάνδρειά του".

Οι συμπρωυαγωνιστές Α. Νταβρής, Λ. Τσάτσης και η Κ. Σαμαρά με ερμηνευτική ομοιογένεια, ολοκληρώνουν την εξαιρετική παράσταση με εικόνες κομψής αισθητικής. Οι στίχοι της " Ιθάκης " κατευοδώνουν τους πολυπληθείς θεατές στο δικό τους ταξίδι αναζήτησης.

Συντελεστές:

Σύνθεση Κειμένων - Σκηνοθεσία: Γιάννης Φαλκώνης

Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Γιώργος Ψυχογιός

Τραγούδι: Σπύρος Σακκάς

Σκηνικά: Γιάννης Βλάχος

Εικαστικό έργο επί σκηνής: Δημήτρης Αληθεινός

Φωτισμοί: Γιάννης Φαλκώνης - Θανάσης Σταυρόπουλος

Ενδυματολογική επιμέλεια: Μπέττυ Λυρίτη

Μακιγιάζ: Μάρω Νεράιδα

Στο ρόλο του Κ. Π. Καβάφη ο Κωνσταντίνος Τζούμας

Συμπρωταγωνιστούν: Αλέξανδρος Νταβρής, Κερασία Σαμαρά, Λ. Τσάτσης

 

"Ντον Τζιοβάνι" του Β.Α. Μότσαρτ στο Ηρώδειο

 Η Εθνική Λυρική Σκηνή και πάλι στο Ηρώδειο εκπλήσσει ευχάριστα το κοινό με τον Ντον Τζιοβάνι, σε λιμπρέτο  του Λορέντζο ντα Πόντε. Ο καταλανός ευγενής που προκαλεί με τις ερωτικές του περιπέτειες και ασωτίες την συντηρητική αγροτική κοινωνία του 14ου αιώνα, ο περιβόητος καρδιοκατακτητής των γυναικών που τιμωρήθηκε για την ακολασία του  από "έναν υπερβατικό καλεσμένο", δεν υπήρξε σίγουρα παράδειγμα προς μίμηση. Αποβάλλοντας συνειδητά κάθε ανθρώπινο γνώρισμα. "Ήρωας χωρίς χαρακτήρα, ένας ακόλαστος με ακαδημαϊκούς τίτλους στις γυναικοδουλειές", που προκαλεί και καταστρέφει, επιλέγει στο τέλος αμετανόητος την απομόνωσή του.

Η παράσταση σκηνοθετημένη από τον Γ. Χουβαρδά δεν έχει αύρα εποχής, "κανένα ίχνος φεδουαρχικής ευγένειας" και μεταφέρει σκηνικά τον θεατή σ' ένα τόπο "επινοημένο" γνώριμο κι' αναγνωρίσιμο. Εκεί όπου η βία γοητεύει, αποπλανά κι ανατρέπει μ' εγκληματικές ενέργειες την απλή καθημερινότητα στον οικονομικό πόλεμο των τελευταίων χρόνων. Εν προκειμένω, ο Ντον Τζιοβάνι ως βιαστής γυναικών, προσβάλει τους σύγχρονους φεουδάρχες - ιδιοκτήτες σάρκας, κι εξαντλημένος από κείνες, δέχεται την χαριστική βολή.

Η πρωτοποριακή σύλληψη του σκηνοθέτη και το ανατρεπτικό σκηνικό προκαλεί την φαντασία του θεατή. Η επιβλητική πρόσοψη του Ωδείου με τις τεράστιες μεταλλικές πόρτες χαμηλά, δημιουργούν την εντύπωση τεράστιων αποθηκών, όπου στοιβάζονται της γης οι ρημαγμένοι. Μια πρόχειρη μεταλλική καντίνα ( πολύ έξυπνο το παιχνίδι με την φωτισμένη επιγραφή il Commendore ) διαφεντεύει την πλατεία - σκηνή με το κατεστραμμένο πλακόστρωτο, όπου μέσα στο λιγοστό φως ψάχνουν καταφύγιο μέθυσοι κι άστεγοι. Κοστούμια που αντιπροσωπεύουν τους χαρακτήρες των ηρώων, συντελούν στην ρεαλιστική αποδοχή του υποκόσμου, της υποβαθμισμένης περιοχής. Στοιχεία κωμικά και δραματικά, άριες και σερενάτες με σφρίγος ερμηνευτικό κι' αισθησιακές ερμηνείες από το εξαιρετικό cast των καλλιτεχνών απέδωσαν την πολυσύνθετη προσωπικότητα του Ντον Τζιοβάνι. Με την χορωδία της Λυρικής στα καλύτερά της και την ορχήστρα σε άψογη συνεργασία κάτω από την μουσική διεύθυνση του Λουκά Καρυτινού.

 

Συντελεστές

Μουσική διεύθυνση: Λουκάς Καρυτινός

Σκηνοθεσία: Γιάννης Χουβαρδάς

Σκηνικά: Eύα Μανιδάκη

Κοστούμια: Iωάννα Τσάμη

Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος

Διεύθυνση Χορωδίας: Aγαθάγγελος Γεωργακάτος

 

"Στην σωφρονιστική αποικία " του Φράντς Κάφκα θέατρο Πειραιώς 260

Ο σκηνοθέτης Σάββας Στρούμπος - σεμνός κι' ευπρεπής - κι' η εξαίρετη ομάδα Σημείο Μηδέν, προσέγγισαν με υγιή  "νοσηρότητα" τον σκληρό κι αλλόκοτο λόγο του Κάφκα. Μια "σκοτεινή προφητεία" γραμμένη το 1919 που καταγγέλλει τον ολοκληρωτισμό, την τερατώδη κι' ανάλγητη βια της εξουσίας και "την νομή και κατοχή του ανθρωπίνου σώματος ως πολιτική πράξη". Σε μια ερημική πεδιάδα απ' όπου κανείς δεν μπορεί να δραπετεύσει υπάρχει μια σωφρονιστική αποικία. Ένας διακεκριμένος ερευνητής του προηγμένου κόσμου, προσκαλείται να επισκεφτεί το νησί και να συμμετέχει ως παρατηρητής στην δημόσια εκτέλεση ενός έγκλειστου. Ο κατηγορούμενος μην γνωρίζοντας το παράπτωμά του, δίχως ανακρίσεις και δίκη, τοποθετείται σ' ένα μηχάνημα σωφρονισμού, σατανικής εμπνεύσεως . Εκεί τον "κόβουν" κυριολεκτικά με ειδικά επεξεργασμένο βαμβάκι, καθώς οι βελόνες ενός εγγραφέα θα χαράξουν πάνω στο σώμα του, το απόσπασμα του νομικού κώδικα που παρέβη. Καθώς ο παρατηρητής κρατά κάποιες διπλωματικές αποστάσεις από τα συμβαίνοντα, ο αξιωματικός απογοητευμένος από την ανυπαρξία  του ενθουσιασμού, ελευθερώνει τον κατάδικο και παίρνει την θέση του στο μηχάνημα. Κάποια εμπλοκή στα γρανάζια του το διαλύει παίρνοντας μαζί του και τον τελευταίο υπερασπιστή του, για να δικαιωθεί η δικαιοσύνη και το δικαίωμα στην ζωή.

    Η παραδοξότητα του έργου - παράδοξος κι ο τίτλος καθ' ότι η αποικία δημιουργείται από πολίτες μη υποκείμενους στην κυριαρχία άλλης πολιτείας και διατηρεί στενούς δεσμούς με την μητρόπολη - αποδίδεται με την βασανιστική κίνηση - "χορογραφία". Το σώμα προξενεί την μόνη ένσταση, το "ζωικό ορμέμφυτο" είναι που αντιδρά κι' επαναστατεί αγκυλωμένο  στην μητροπολιτική του συναίσθηση και νόηση. Το σώμα που κακοποιημένο, βασανισμένο, περιφρονημένο και προσβεβλημένο βγάζει τους δικούς του ήχους και θορύβους, προσδίδοντας μουσική ιδιότητα κι' απόχρωση στην παράσταση, όπου κυρίαρχη θέση έχει το μηχάνημα που "μπουκώνει" κι' όχι ο άνθρωπος. Ο χώρος της Αποθήκης, με τους μαυρισμένους τοίχους από άγριο μπετό και τους φεγγίτες, είναι ο ιδανικός σκηνικά χώρος όπου είναι τοποθετημένη η σωφρονιστική μηχανή. Γύρω κάποιες ανισόμετρες σιδερόβεργες συμβολίζουν  τις βελόνες του μηχανήματος, αλλά και οριοθετούν τα κελιά.

Εκεί μέσα στα γρανάζια της εξουσίας κινούνται οι ήρωες, δεξιοτεχνικά μεταπίπτοντες από την απογοήτευση, στην ελπίδα ενός δικαίου νόμου. Ως παρατηρητής ο Ηλίας Μελέτης παίζει το δικό του αμφιλεγόμενο παιχνίδι, διαφωνώντας υποτονικά με τον αξιωματικό Δαυίδ Μαλτέζε, τύπο μιας άλλης αντοχής κι' αντίληψης αλαζονικό, βάρβαρο θύμα τυφλής υποταγής στην τερατώδη πλύση εγκεφάλου. Στρατιώτης, πειθήνιο όργανο και καρτουνίστικη φιγούρα η Δέσποινα Παυλίδου. Την παράσταση απογειώνει η Ελεάνα Γεωργούλη στον ρόλο του κατάδικου. Με σώμα αγκυλωμένο από την ακινησία, καταρρακωμένο από κάθε προσβολή και απώλεια ηθική σε καθηλώνει, σε ενσωματώνει στο δικό της κορμί που πονάει και ξερνά. Τα μάτια της τρύπες υγρές όπου φωλιάζει ο τρόμος κι' η οδύνη. Την κοιτάς κατάματα και χάνεσαι σε σύγχρονους μεσαιωνικούς σωφρονιστικούς τόπους.

Συντελεστές

Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Σάββας Στρούμπος

Σκηνικά – Κοστούμια: Ηλίας Παπανικολάου

Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα

Μουσική: Λεωνίδας Μαριδάκης

Παρατηρητής-Αφηγητής: Ηλίας Μελέτης

Κατάδικος: Ελεάνα Γεωργούλη

Αξιωματικός: Δαυίδ Μαλτέζε

Στρατιώτης: Δέσποινα Χατζηπαυλίδου

TAGS:

SHARE

ΕΓΓΡΑΦΗ

LADYLIKE NEWSLETTER

Όσα θέλει μία γυναίκα στο email της

ΜΗΝ ΤΑ ΧΑΣΕΤΕ