Το Cosmo.gr πάει θέατρο: Η Δήμητρα Ματσούκα στο Ίδρυμα Κακογιάννη και ο ''Βόυτσεκ" στην Αθηναϊκή Σκηνή

''Μήδεια, ένα μανιασμένο ποίημα'' και ''Βόυτσεκ", δύο θεατρικές παραστάσεις που δεν πρέπει να χάσετε.

Η Χαρά Κιούση πήγε, είδε και προτείνει τις παραστάσεις της εβδομάδας.

''Μήδεια, ένα μανιασμένο ποίημα", Ζαν-Ρενέ Λεμουάν, 'Ιδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη​

Το Ι.Μ.Κ σφύζει από ζωή και κίνηση καθ' ότι συμβαίνουν εκεί ποικίλα κι' όμορφα πράγματα. Το Φεστιβάλ Γαλλικού Θεάτρου συνεχίζει δυναμικά με την Μήδεια,  για να κλείσει σε λίγο αφήνοντάς μας τις καλλίτερες εντυπώσεις.

 "Μήδεια, ένα μανιασμένο ποίημα", όπου μια σύγχρονη αφήγηση διαπλέκει μέσω του αρχαίου μύθου και του πανανθρώπινου 'Ερωτα θεού, τους πολιτισμούς, την διαφορετικότητα, την αποδοχή, την απόρριψη, την μοναξιά του ανθρώπου, ενώνοντας παρόν και παρελθόν.

Η Μήδεια, η γυναίκα που απαρνήθηκε την πατρίδα και την οικογένειά της, που σκότωσε τον αδελφό της  και τα παιδιά της φλεγόμενη από την εκδίκηση που την διαπότισε ο αθεράπευτος ερωτικός της πόθος για τον Ιάσονα, αποφασίζει να  " ξαναβάλει στο κεφάλι της το πέπλο της ξένης ", να ξαναγίνει εκείνη που ήταν, διαβαίνοντας το αιμάτινο ποτάμι της καρδιάς της, μετρώντας την άμμο στην κλεψύδρα της μνήμης της

Η Δήμητρα Ματσούκα συναρπάζει με την εξαιρετική της αποκαλυπτική εξομολόγηση. Στην ανεπιτήδευτη υποκριτική της αναζήτηση, παρ' όλο που είναι ρημαγμένη εσωτερικά, διατηρεί την αρχοντική της υπερηφάνεια . Σκοντάφτει σε λεηλατημένα όνειρα  και πόθους στην συνειδητοποίηση του τι σημαίνει να είσαι ξένος και προδομένος δίχως να αισθάνεσαι ενοχή. Εκρηκτική, μυστηριώδης, πληγωμένη κι' ανυπότακτη, " παγιδευμένη στην ακλόνητη φαντασίωση της Δύσης " και σε μια σύγκρουση εσωτερική κατορθώνει μέσα σε εξήντα λεπτά να μεγεθύνει την αντίληψη του θεατή και να τον συγκινήσει. Υπάρχει σε μια διαρκή μεταμόρφωση, επιβλητική στο σκουρόχρωμο φόρεμά της, τραγική στην φυλακή του κρινολίνου της, με έξοχες κινήσεις, μ' εναλλαγές φωνής κι' ακατάληπτα σιγομουρμουρίσματα, σ' εναλλασσόμενο σκληρό και απαλό φως που κοντράρεται με πολυσχιδή μουσική και ήχους.

Το εμβληματικό σκηνικό - ένα υπερυψωμένο δάπεδο με περιμετρικούς διαδρόμους κι' απέριττες ανισόμετρες μεταλλικές βέργες που δημιουργούν την εσωτερική  την διαρρύθμιση ενός οικήματος, ενώ ταυτόχρονα εξυπηρετούν τον φωτισμό - γίνεται ο τόπος της γενέτειρας γης. Εκεί όπου άπατρις κι' ανέστια  η Μήδεια επιστρέφει, για να επαναπροσδιοριστεί. Διαπιστώνει όμως ότι είναι μια ξένη στην πατρίδα της κι' ανεπιθύμητη στον ίδιο τον πατέρα της " που πεθαίνει μέσα στην εκδικητική σιωπή ".

Συγγραφέας: Ζαν-Ρενέ Λεμουάν

ΣκηνοθέτηςΛευτέρης: Γιοβανίδης

Ηθοποιοί: Δήμητρα Ματσούκα

Μετάφραση: Έφη Γιαννοπούλου

Σκηνικά: Κωνσταντίνος Ζαμάνης

Κοστούμια: Μαρία Παπαδοπούλου

Κινησιολογία: Pauline Huguet

Φωτισμοί: Νίκος Σωτηρόπουλος

''Βόυτσεκ" του Γκεόργκ Μπύχνερ στην Αθηναϊκή Σκηνή Κάλβου - Καλαμπόκη

Ο Βόυτσεκ είναι ένα " ιδιότυπο " έργο κοινωνικοπολιτικό που κάποιοι το χαρακτηρίζουν προσδιοριστικό του σοσιαλιστικού ρεαλισμού και άλλοι σαν αποτέλεσμα - ιδέα του καθαρού μηδενισμού. Όπως και νάχει όμως  παρ' ότι ο συγγραφέας πέθανε νεότατος και δεν πρόλαβε να του δώσει την οριστική του μορφή, εν τούτοις δεν είναι ένα έργο ημιτελές . Μέσα από ολοζώντανες σύντομες σκηνές που περιέχονται σε τέσσερις " αμέθοδες "  γραφές, ξεπηδά  η οδύνη των εξαθλιωμένων ανθρώπων.

Ο Μπούχνερ βρήκε το υλικό για το θεατρικό έργο του  από δημοσιεύματα μιας ιατρικής εφημερίδας. Ο πραγματικός Γιόχαν Κρίστιαν Βόυτσεκ αποκεφαλίστηκε στην Λειψία το 1824 επειδή σκότωσε την ερωμένη του, η οποία εκδιδόταν με στρατιώτες. Προηγουμένως ο ίδιος  όταν υπηρετούσε στον Σουηδικό στρατό ερωτεύτηκε μια κοπέλα με την οποία απέκτησε ένα παιδί , αλλά δεν την παντρεύτηκε κάτι που τον βασάνιζε όλη του την ζωή.

Ο θεατρικός Βόυτσεκ με πολλές παραλλαγές και δάνεια, είναι ένας στρατιώτης των συνεχόμενων πολέμων  που υποφέρει από το μικρόβιο της ζήλιας - από τον φόβο των Μασόνων, ταράζεται από τα οράματα φωτιάς στον ουρανό και από τους υπόγειους ήχους της καμπάνας. Επιπλέον η καλοκαιρινή ζέστη και οι επιπτώσεις που έχει  στην υγεία του η διάθεσή του ως ιατρικό πειραματόζωο έναντι αμοιβής, επηρεάζουν  κι' επιδεινώνουν το νευρικό του σύστημα. Με αποτέλεσμα τον φριχτό θάνατο της γυναίκας που αγαπά.

Ο Μ. Καλαμπόκης στον ρόλο του Βόυτσεκ βγάζει όλα εκείνα τα στοιχεία του στερημένου φουκαρά ανθρώπου, που ωστόσο " είναι καλός άνθρωπος αλλά δεν έχει αρετή  και κάνει 'ο,τι του προστάζει η φύση, εξαντλημένος από την πολλή σκέψη ".

Φοβισμένος, κυνηγημένος από τις φυσικές δυνάμεις υποκρίνεται δυναμικά την σπαραχτική ανθρώπινη μοίρα. Σκηνοθετώντας ο ίδιος με μιαν αντισυμβατική  μεταμοντέρνα σκηνοθεσία όπου κυριαρχούν  οι εξάρσεις, οι  κραυγές και φωνές, προσδιορίζει κατ' αυτόν τον τρόπο  ψυχολογικά και κοινωνιολογικά τις καταστάσεις. Οι παρουσίες του αρχιτυμπανιστή, του λοχαγού που εκπροσωπεί την στρατιωτική βάρβαρη εξουσία του απάνθρωπου γιατρού  κι' άλλων προσώπων που κινούνται και δρουν σε πλατείες, δρόμους, ταβέρνες, στον κάμπο, δίνουν έντονα " την αίσθηση της ζωής στο έργο".  Με στοιχεία της comedia dell arte και του παραλόγου (ειδικά η τελευταία σκηνή  που θέλει τον Βόυτσεκ να πεθαίνει πλάι στην Μαρία ) ο σκηνοθέτης επιχειρεί να δώσει " την εφιαλτική δύναμη " του Βόυτσεκ. Το μοντέρνο σκηνικό όπου επικρατεί το καθαρτήριο στοιχείο του νερού, οι ζωόμορφες κεφαλές και η μετάφραση που ξεφεύγει , ακολουθώντας όμως την λαϊκή γλώσσα και την απλοϊκότητα που επέλεξε ο συγγραφέας, ολοκλήρωσαν έναν διαφορετικό Βόυτσεκ.  Επεισοδιακό θα έλεγα, μιας άλλης θεατρικής ιδιοσυγκρασίας.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία:Mιχάλης Καλαμπόκης

 Μετάφραση:Αλεξάνδρα Βουτζουράκη

Μουσική:Χρήστος Γαλίτης

Διανομή:

Βόϋτσεκ:Mιχάλης Καλαμπόκης

Μαρία:Aλεξάνδρα Βουτζουράκη

Λοχαγός: Γιώργος Κρήτος

Αρχιτυμπανιστής:Θωμάς Πανδής

Γιατρός: Εμμανουήλ Πετράκης

Γυναίκα: Κέλλυ Ανυφαντή

Άντρες: Πέτρος Τσαπαλιάρης

TAGS:

SHARE

ΕΓΓΡΑΦΗ

LADYLIKE NEWSLETTER

Όσα θέλει μία γυναίκα στο email της

equalizer

ΜΗΝ ΤΑ ΧΑΣΕΤΕ